บทที่ 69 จูบที่จุดสูงสุดของชิงช้าสวรรค์

ฮีลตันพาพวกเขาไปที่ร้านอาหารที่แพงที่สุดแห่งหนึ่งใน นอร์ท ซิตี้ ตำแหน่งที่ตั้งอยู่ใกล้หน้าต่าง สถานที่ที่ดีที่สุดในการชมทิวทัศน์ ยามค่ำคืนที่สวยงามของเมือง นอร์ท ซิตี้ ในมุมกว้าง

ระหว่างทางเวอเรียนได้ขอให้ ฮีลตัน แวะที่ไหนสักแห่งและพา เจลลี่ บีน ไปเลือกเค้กวันเกิดที่เธอชอบ หลังจากเสิร์ฟอาหารเสร็จ เธอก็เอาเค้กวันเกิดออกมาเป่าเทียน เธอร้องเพลงวันเกิดกับ เจลลี่ บีน ในขณะที่ฮีบตันเอนตัวไปด้านข้างอย่างสบาย ๆ แขนของเขาวางพาดอยู่บนเก้าอี้ ให้เจลลี่ บีน นั่งบนตักของเขา ซึ่งเขาไม่เคยร้องเพลง

บางทีการร้องเพลงวันเกิดอาจไม่ใช่พฤติกรรมที่เหมาะสมกับอารมณ์ของฮีตัน

เวอเรียนไม่ได้วุ่นวายกับเขาในเรื่องนั้น หลังจากที่ร้องจบ เธอก็ยิ้ม และบอกกับเจ้าตัวน้อยว่า “เจลลี่ บีน รีบขอพรเร็ว”

หนูน้อยเจลลี่ บีนสวมหมวกวันเกิด และปิดตาโตของเธอ เธอพูดด้วยน้ำเสียงน่ารักของเด็ก ๆ ว่า "หนูขอให้พ่อ หนู และมอนตี้อยู่ด้วยกันตลอดไป!"

เวอเรียนตกใจ เธอไม่คาดคิดว่าความปรารถนาของเจ้าตัวน้อยจะเป็นเช่นนี้ อย่างไรก็ตามเธออาจต้องผิดหวังกับมัน พ่อของเธอ และเธอแกล้งทำเป็นคู่สามีภรรยา วันหนึ่งพวกเขาก็จะต้องเลิกกัน

เวอเรียนเอาเทียนออก ฮีลตันจับมือ เจลลี่ บีน เพื่อตัดเค้กกับเธอ บรรยากาศระหว่างทานอาหารนั้นอบอุ่นมาก มันอบอุอุ่นจนเวอเรียน คิดว่าพวกเขาเป็น 'ครอบครัวกันสามคน' จริง ๆ

หลังอาหารค่ำเวอเรียน คิดว่าฮีลตัน จะขับรถกลับบ้านโดยตรง แต่ตามทิศทางที่รถวิ่งไปนั้น ไม่ได้ขับไปทางคฤหาสน์ตระกูลฟัดด์

“เราจะไปที่ไหน?"

ฮีลตัลตอบอย่างเฉยเมย "ไปสวนสนุก"

ทันทีที่ เจลลี่ บีน ได้ยินคำว่าสวนสนุก ตากลมโตของเธอก็เบิกกว้างทันที “ในที่สุดพ่อก็ยอมพาหนูไปสวนสนุก!”

มันเป็นไปเกินความคาดหมายของเวอเรียน คนที่จริงจังอย่างฮีลตันจะพา เจลลี่ บีน และเธอไปที่สวนสนุกได้อย่างไร?

เมื่อมาถึงสวนสนุก เวอเรียนก็พา เจลลี่ บีน ไปนั่งบนม้าหมุน ฮีลตันไม่ได้เล่นด้วย เขายืนอยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ไกลจากตรงนี่เพื่อสูบบุหรี่

เวอเรียนก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ เธอกำลังคิดว่าผู้ชายอายุ 32 ปี วิ่งขึ้นมานั่งบนม้าหมุนกับเธอ และเจลลี่ บีน มันคงเป็นภาพที่แปลกประหลาดมาก…

หลังจากนั่งบนม้าหมุนแล้ว เวอเรียน ก็อุ้ม เจลลี่ บีน แล้วเดินไปหาฮีลตัน เขาดับก้นบุหรี่ลง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเพราะควันไฟ “คุณอยากเล่นอะไรกันต่อ?”

คำถามนี้มีไว้สำหรับ เจลลี่ บีน แต่เขานั้นกลับมองไปที่เวอเรียน

บางทีการจ้องมองของเขานั้นก็ดูดุดันเกินไป เธอหลีกเลี่ยงมันโดยไม่รู้ตัว

เจลลี่ บีน ชี้ไปที่ชิงช้าสวรรค์ที่ส่องแสงอยู่กลางอากาศ และพูดอย่างตื่นเต้น “พ่อ! หนูอยากเล่นอันนั้น!”

เมื่อเดินไปถึงที่ด้านล่างของชิงช้าสวรรค์ เวอเรียนก็สะดุ้ง ขึ้น เธอพูดอย่างลังเล "แล้ว ... คุณจะพาเจลลี่ บีน ขึ้นไปนั่งได้อย่างไร?”

เจลลี่ บีน ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะความผิด "มอนตี้ทำไมคุณไม่นั่งกับพ่อ กับหนูล่ะคะ?"

เวอเรียนไม่สามารถทนเห็นความผิดหวังของ เจลลี่ บีน ได้เธอจึงกัดฟัน “ได้สิ ฉันจะไปกับหนู"

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ เธอเป็นโรคกลัวความสูง!

ชิงช้าสวรรค์สูงขึ้นทีละนิด และหนูน้อยเจลลี่ บีนก็ตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ในทางตรงกันข้ามใบหน้าของเวอเรียน กลับซีดลง

กระเช้าของชิงช้าสวรรค์เป็นพื้นที่ปิดที่ปลอดภัยมาก แต่เดิม เจลลี่ บีน นั่งอยู่ระหว่างฮีลตัน และเวอเรียน หลังจากนั้นไม่นาน เจลลี่ บีน ก็วิ่งไปที่กระจกใสของชิงช้าสวรรค์ และชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านล่างอย่างอยากรู้อยากเห็น ดังนั้นฮีลตัน และเวอเรียนจึงได้นั่งด้วยกัน เขาให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของ เจลลี่ บีน อยู่เสมอ เมื่อเขาหันไปมองเธอ เขาก็เห็นเธอกำราวจับด้านหนึ่งราวกับว่าเธอกำลังเจ็บปวด ผิวหน้าของเธอซีดลง

ฮีลตันขมวดคิ้ว “คุณกลัวความสูงหรือเปล่า?”

ขณะที่ชิงช้าสวรรค์สูงขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของเวอเรียน ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง การจับราวจับ ไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้ เธอพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที!

ฮีลตันสะดุ้งตกใจจากนั้นมือใหญ่ของเขาก็จับไปที่หลังที่สั่นเทาของเธอ