บทที่ 711 โอ้ ไม่นะ เธอเริ่มมีความรู้สึกให้เขา

คลิ๊ก

คฤหาสน์ทั้งหลังตกอยู่ในความมืดสนิทหลังจากปิดแหล่งจ่ายไฟหลัก

ในขณะที่เบลนกำลังจะลุกขึ้นไปดูตัวเบรกเกอร์ เขาสังเกตเห็นแสงไฟอบอุ่น ส่องแสงวูบวาบอยู่ในความมืด

รูบี้กำลังร้องเพลงวันเกิด ในขณะที่นำเค้กวันเกิดที่จุดเทียนมาให้เบลน

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู...”

เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องอันไพเราะของหญิงสาว มันก็รู้สึกราวกับว่าเสียงของเธอสัมผัสเข้ากับจุดอ่อนที่สุดในหัวใจของเขา

นับตั้งแต่ที่แม่ของเขาเสียชีวิตเมื่อสิบปีที่แล้ว ก็ไม่มีใครร้องเพลงวันเกิดให้เขาอีกเลย และเขาก็หยุดฉลองวันเกิดตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

รูบี้เดินเข้าไปหาเบลน ในขณะที่ถือเค้กอยู่ในมือของเธอ แสงจากเทียนส่องสว่างใบหน้าที่งดงามของเธอ ดวงตาของเธอดูอ่อนโยนภายใต้แสงเทียน ดูเหมือนดาวนับหมื่นดวงที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่ในนั้น ในขณะที่เธอจ้องมองมาที่เบลน รอยยิ้มของเธอดูอ่อนหวานและอ่อนโยน

“สุขสันต์วันเกิดนะ เบลน”

ในขณะที่เบลนมองไปที่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าของเขา เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจของเขา

ทันทีที่รูบี้วางเค้กวันเกิดลงบนโต๊ะ แขนของเบลนก็กอดเธอไว้แน่น

“เบลน?”

เนื่องจากเธออยู่ในอ้อมแขนของเบลนอย่างแน่นหนา เธอจึงไม่สามารถมองดูสีหน้าของชายหนุ่มได้ ทั้งหมดที่เธอได้ยินคือชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของเธอว่า “ผมไม่ได้ฉลองวันเกิดมาหลายปีแล้ว”

เธอตอบอย่างมั่นใจ “ยิ่งเป็นเหตุผลที่ควรจะฉลองมากยิ่งขึ้น แต่คุณไม่ชอบบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาใช่ไหม เบลน?”

ไม่มีใครไม่ชอบการอยู่ในบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา ยกเว้นคนที่คุ้นเคยกับการอยู่คนเดียวตลอดเวลา มีเพียงคนเช่นนั้นเท่านั้นที่จะปฏิเสธที่จะอยู่ในบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาโดยสัญชาตญาณ

เบลนปล่อยเธอเล็กน้อย ในขณะที่เขาจ้องเขม็งเข้าไปที่ดวงตาที่สวยงาม และบ๊องแบ๊วของเธอผ่านแสงเทียนที่ส่องประกายระยิบระยับ เขาพูดว่า “วันนี้ไม่ใช่แค่วันเกิดของผมอย่างเดียว มันยังเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของแม่ผมด้วย”

อ่า ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธที่จะฉลองวันเกิดของเขา เพราะเขารู้สึกหดหู่กับเรื่องนั้นมากเกินไป?

“วันนี้คุณไปที่สุสานเพื่อไหว้แม่ของคุณใช่ไหม เบลน?”

เบลนตอบสั้น ๆ ว่า 'ใช่' สีหน้าของเขามืดลงในขณะที่เขาลดสายตาของเขาลง และพูดต่อว่า “มันเป็นความผิดของผมที่แม่ของผมเสียชีวิต ดังนั้นวันนี้ก็ไม่ควรมีการเฉลิมฉลอง”

รูบี้เอื้อมมือไปปาดครีมบนนิ้วของเธอก่อนจะป้ายมันที่ปลายจมูกของเบลนทันที

เบลนอึ้งเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอใจกล้าแค่ไหน แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าพอที่จะป้ายครีมบนใบหน้าของเขา

รูบี้มองดูท่าทางอึ้งของเขา ครีมนมสีขาวที่ปลายจมูกของเบลนทำให้เขาดูน่ากลัวน้อยลง เขากำลังถูกเธอแกล้งอยู่ในตอนนี้

รูบี้ยิ้ม ในขณะที่เธอมองไปที่เบลนในขณะที่พูดว่า “ต่อให้แม่คุณตายเพราะความผิดของคุณ แต่แม่ของคุณจะไม่มีวันอยากเห็นคุณหดหู่ และถูกทำลายเพราะเธอ ใช่ สิ่งสำคัญคือต้องแสดงความเคารพต่อเธอในวันนี้ แต่คุณก็ต้องฉลองวันเกิดของคุณเองด้วย คนตายตายไปแล้ว แต่เรายังมีชีวิตอยู่ และจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ถ้าแม่ของคุณเห็นว่าคุณหดหู่แค่ไหนจากสวรรค์ เธอก็คงจะเศร้าเหมือนกัน”

ในขณะที่มองไปที่ใบหน้าด้านข้างของที่อ่อนโยนของเธอ เขาฟังความพยายามที่จะปลอบโยนเขาของเธออย่างอบอุ่น คลื่นของความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา ราวกับคลื่นที่สงบ

ใบหน้าที่หล่อเหลาอันขมขื่นของเบลนดูเหมือนจะละลายเล็กน้อยในขณะที่เขาพูด “ผมไม่เคยคิดว่าจิ้งจอกตัวน้อยที่มีลิ้นเงินจะสามารถปลอบโยนคนอื่นได้เหมือนกัน”

รูบี้เม้มริมฝีปากของเธอ และพูดราวกับว่าเธอกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง “โอ้ เบลน คุณประเมินฉันต่ำเกินไป ฉันไม่เพียงแต่รู้วิธีปลอบโยนคนอื่นเท่านั้น ฉันยังรู้วิธีทำเค้กอีกด้วย”