บทที่ 712 ซอฟตี้ถูกจับ

เบลนต้องเดินทางไปทำงานที่ไหนสักแห่งในวันต่อไปหลังจากวันเกิดของเขา

แม้ว่าเบลนจะอ้างว่าเขาเดินทางไปทำงาน แต่รูบี้ที่ทำงานในสาขาเดียวกับเบลน ก็รู้อย่างชัดเจนว่าเบลนถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจลับ

แต่เธอยังคงจงใจถามเขาว่า “คุณจะไปไหน? คุณจะไปนานแค่ไหน?”

เบลนเอื้อมมือออกไป และลูบหัวของเธอในขณะที่เขาพูด “ผมจะกลับมาเร็วที่สุดก็ประมาณหนึ่งสัปดาห์ นานที่สุดน่าจะประมาณสองสัปดาห์ถึงหนึ่งเดือน”

“อย่าลืมโทรหาฉันนะ เบลน”

เบลนจ้องเขม็งไปเธอในขณะที่เขาพูดว่า “ซอฟตี้ ผมติดต่อคุณไม่ได้ในระหว่างที่ผมไม่อยู่ ดังนั้นคุณจะต้องเป็นเด็กดี และรอผมอยู่ที่บ้านนะ”

รูบี้ทำหน้ามุ่ยและพูดว่า “แล้วฉันควรทำอย่างไรถ้าฉันคิดถึงคุณล่ะ?”

เบลนเอื้อมมือออกไป และดึงหญิงสาวเข้ามากอด เขากอดเธอแน่น ในขณะที่เขาก้มหน้าลงมาหอมแก้มเธอ จากนั้นเขาก็กระซิบกับเธอว่า “คุณจะต้องอดทนนะ ตกลงไหม? หรือบางทีคุณอาจจะนับมดที่บ้านก็ได้ คุณจะได้บอกผมได้ว่าคุณคิดถึงผมมากแค่ไหนตอนที่ผมกลับมา”

รูบี้พูดไม่ออก

เธอเคยชินกับการจากลาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอถูกแยกออกจากครอบครัวของเธอเอง เมื่อเธออายุได้ 10 ขวบ เธอออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธออาศัยมาเป็นเวลาสิบปีเพื่อเข้าร่วมองค์กรไลท์กับสตีเฟ่น ทุกสิ่งช่างดูแปลกสำหรับในตอนนั้น เธอไม่เคยกลัวการจากลา

นั่นเป็นเพราะว่าสถานที่เหล่านั้นไม่เคยเป็นบ้านของเธอ ดังนั้นเธอจึงโอเคไม่ว่าจะถูกส่งไปที่ไหน

ก่อนที่เธอจะถูกส่งมายังเพื่อปฏิบัติภารกิจโดยองค์กรไลท์ ความปรารถนาสูงสุดที่รูบี้ต้องการคือ หาเงินให้เพียงพอเพื่อสร้างสวรรค์ที่เธอเรียกว่าบ้านได้ในที่สุด

คนที่เธอคิดถึงมากที่สุดเมื่อเธอถูกส่งมาที่ประเทศอาร์ เพื่อทำภารกิจก็คือ วิลสัน แต่ความรู้สึกที่เธอรู้สึกเมื่อจากเขามาก็คือความเศร้าโดยไม่มีความผูกพันทางอารมณ์ใด ๆ

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ เธอรู้สึกมีความสุขจริง ๆ ที่ได้รับความรัก หลังจากที่ใช้เวลาน้อยกว่าสองเดือนอยู่กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอ

เบลนก้มหัวของเขาลง และกระซิบข้างหูเธอว่า “ผมไปก่อนนะ ซอฟตี้”

หลังจากพูดอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ผลักเธอออกไปเบา ๆ และก้าวออกจากคฤหาสน์

ในที่สุดรูบี้ก็เดินตามเขาไป หลังจากที่เห็นเขาเดินจากไป เธอโบกมือให้เบลนในขณะที่ยืนอยู่ข้างประตูและพูดว่า “กลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้นะ เบลน”

แม้ว่าเบลนจะไม่หันกลับมามอง แต่เขามีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

…

เบลนยังไม่กลับมาหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

รูบี้กำลังกอดอยู่กับสุนัขตัวใหญ่ ฮาฮ่าห์ห์ อยู่บนโซฟา

มันดูค่อนข้างเหงาที่มีสุนัขเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้

เนื่องจากรูบี้เบื่อ เธอจึงเริ่มพูดกับสุนัข “เฮ้ ฮาฮ่าห์ ทำไมเบลนยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ? พูดสิ นายรู้ไหมว่าเบลนไปทำภารกิจลุยเดี่ยวของเขาที่ไหน? อาจจะเป็นทะเลทราย? อาจจะเป็นป่า? หรือเขาอยู่ในทุ่งทุนดรา?”

“ลืมมันซะ นายก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกับฉันนั่นแหละ ดังนั้นการที่ถามนายมันก็ไม่มีประโยชน์”

หลังจากใช้เวลาร่วมกันมานาน ฮาฮ่าห์ก็เริ่มชินกับนายหญิงของมัน หลังจากกระพริบตาให้เธอ มันก็นอนลงบนตักที่นุ่มและผอมบางของเธอ มันส่งเสียงครวญคราง ในขณะที่มันฟังรูบี้พึมพำ

รูบี้เหลือบไปมองห้องทำงานชั้นบน ดูเหมือนว่าเอกสารลับทุกฉบับจะถูกดาร์ก ชาโดว์เอาไป ในขณะที่เบลนไม่อยู่

ตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะอยู่ได้เหมือนกับราชินี เนื่องจากเจ้าของบ้านไม่อยู่บ้าน แต่เธอก็รู้สึกเบื่ออย่างมากตั้งแต่ที่เขาจากไป ตอนนี้เธอไม่สามารถแม้แต่จะขโมยข้อมูลที่เป็นความลับใด ๆ ได้ วันเวลาของเธอก็ยิ่งไม่น่าตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

…

ณ ออฟฟิศของประธานาธิบดี

พอลถามเลขาของเขาด้วยท่าทางที่เย็นชาว่า “นายไปรู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงที่เบลนรับมาบ้าง?”

เลขาส่งข้อมูลให้เขาในขณะที่เขาอธิบายว่า “ผู้หญิงคนนี้ชื่อซอฟตี้ และแม้ว่าบัตรประจำตัวของเธอจะแสดงให้เห็นว่าเธอมาจากประเทศอาร์ แต่ผู้หญิงคนนี้น่าสงสัยอย่างมาก เธอไม่ได้อาศัยอยู่ในประเทศอาร์ แม้ว่าเธอจะเป็นพลเมืองของที่นี่ก็ตาม สิ่งเดียวที่เราสามารถรู้เกี่ยวกับเธอก็คือเธอเคยเรียนที่ประเทศเอ ผมส่งคนไปตรวจสอบเพิ่มเติมแล้ว แต่ปรากฏว่าเธอได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง และมีอาการความจำเสื่อมจากเหตุระเบิดที่โรงแรมลูน่าก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธออยู่กับเบลน”

พอลอึ้งในขณะที่ความสุขประกายไปทั่วดวงตาของเขา เขาพูดว่า “นายพูดว่าอะไรนะ? เธออยู่กับเบลนเพราะเธอความจำเสื่อมงั้นเหรอ?”

เบลนตกหลุมรักนักต้มตุ๋นงั้นเหรอ? หรือว่าเบลนสงสัยในตัวตนของผู้หญิงคนนั้น และจงใจพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่องั้นเหรอ?

เลขาตอบอย่างสุภาพว่า “ใช่ครับ ท่านประธานาธิบดี”