บทที่ 718 เบลนแสดงความรักต่อแฟนของเขา

เช้าวันต่อมา

แม้ว่ารูบี้จะยังอยากนอนอยู่บนเตียง แต่เธอยังคงเดินได้อยู่ ตอนแรกป้าเฮเธอร์อยากเสิร์ฟอาหารเช้าให้เธอ แต่รูบี้ไม่เคยถูกคนอื่นปรณนิบัติมาก่อน เธอจึงลงไปทานอาหารเช้าข้างล่าง

แต่เช้านี้เธอยังไม่เห็นเบลน

"ป้าเฮเธอร์ เบลนอยู่ไหนคะ? เขากำลังประชุมอยู่เหรอ?"

"ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่ผู้บัญชาการเบลนออกไปตั้งแต่เช้า ดูไม่เหมือนว่าเขากำลังไปประชุมเลย เขาบอกว่าเดี๋ยวจะกลับมา"

เบลนลงไปที่ห้องลับด้วยตัวเอง

เลขาของประธานาธิบดี ถูกทุบตีจนเลือดท่วมตัวในห้องลับ แต่นั่นก็ยังไม่พอ

เบลนเดินลงบันไดมาเหมือนพระเจ้า เขามองตราประทับเหล็กที่กำลังร้อน โอล เครู้ว่าเขาต้องการอะไร จึงส่งตราประทับเหล็กที่กำลังร้อนให้เขา

แฮร์รี่ตาโตด้วยความกลัวสุดขีด เขามองตราประทับเหล็กที่กำลังร้อน ร่างกายของเขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว เขาพูดขอร้อง "ได้โปรด ผู้บัญชาการเบลน ไม่...ไม่...ผู้บัญชาการเบลน ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของผม! มันเป็นคำสั่งของท่านประธานาธิบดี! มันไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย! ผมไม่ได้ทำร้ายคุณซอฟตี้จริง ๆ นะครับ!"

เบลนกดตราประทับเหล็กที่กำลังร้อนลงบนแก้มข้างขวาของแฮร์รี่ โดยไม่มีความรู้สึกใด

"อ๊าก!"

แล้วเสียงกรีดร้องที่ดังจนแสบแก้วหู ก็ดังลั่นไปทั้งห้อง!

เหล็กร้อนเผาไหม้ทั่วทั้งแก้มด้านขวาของแฮร์รี่ มีรอยเลือดและผิวหนังที่ไหม้เกรียม ทิ้งไว้บนใบหน้าข้างขวาของเขา เบลนไม่ได้กระพริบตาเลย แววตาของเขาสงบนิ่งอย่างน่ากลัว

แฮร์รี่เกือบสลบเพราะถูกเหล็กร้อนเผาไหม้ แต่เขาก็ยังพยายามขอร้อง "ผมขอร้อง...ผู้บัญชาการเบลน...ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ...ทั้งหมดเป็นความคิดของท่านประธานาธิบดีที่ทรมานคุณซอฟตี้… คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของท่านประธานาธิบดี ผู้บัญชาการเบลน...ผมขัดคำสั่งของท่านประธานาธิบดีไม่ได้..."

เบลนหรี่ตา ราวกับว่าเขากำลังจ้องมองสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวด เขาโยนตราประทับเหล็กกลับไปที่เตาไฟ เขาหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องลับ เขาทิ้งคำพูดเย็นชาให้แฮร์รี่ "กลับไปบอกเจ้านายสารเลวของแกด้วยว่า ถ้าเขากล้าแตะต้องคนของฉันอีก ฉันจะเอาคืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า และเลวร้ายกว่าสิ่งที่เขาทำ"

เบลนกลับมาที่คฤหาสน์คิงส์วู้ด เมื่อรูบี้ทานอาหารเช้าไปได้ครึ่งเดียว

เบลนนั่งลงข้างเธอแล้วถาม "เป็นยังไงบ้าง? เมื่อคืนคุณหลับสบายหรือเปล่า?"

ขณะที่รูบี้กำลังยัดอาหารเข้าปาก เธอก็ตอบเขา "เตียงของคุณทั้งใหญ่และนุ่มดี เบลน ทำให้หลับสบายเลยล่ะ แต่คุณไม่ได้กอดฉันตอนนอน ฉันเลยนอนไม่ค่อยหลับ"

ประโยคนี้ควรจะทำให้เขาพอใจ

แต่เบลนกลับพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ที่คุณพูดอ้อมค้อมนี่ เพื่อจะชวนให้ผมไปนอนกับคุณคืนอื่นหรือไง?"

"แล้วไม่ดีเหรอ?" รูบี้ทำตาโต เธอมองเขาด้วยหน้าตาไร้เดียงสา

ดูเหมือนว่าเบลนจะไม่สนใจ "ก็อย่างที่คุณพูดนั่นแหละ"

ป้าเฮเธอร์ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะดูจะมีความสุขมาก จึงอดไม่ได้ที่จะพูด "ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้แล้วล่ะ"

รูบี้พูดไม่ออก

บาดแผลบนร่างกายของรูบี้ดีขึ้นมาก หลังจากที่พักได้ครึ่งเดือน ด้วยการทาครีมที่ไนน์แนะนำ รอยที่ถูกเฆี่ยนตีไม่ได้เห็นชัดหรือลึกมาก แม้ว่าจะมีรอยแผลเป็นบนร่างกายของเธอ มันคงจะหายไปตามกาลเวลา

หลังจากที่เบลนจัดการเอกสารชุดสุดท้ายบนโต๊ะทำงาน เขาก็โทรหาไนน์

"ได้ผลออกมาหรือยัง?"

น้ำเสียงเกียจคร้านของไนน์ตอบมาจากปลายสาย "ผลออกมาแล้ว ยินดีด้วยครับ โครงสร้างผิวหนังของคุณสองคนเข้ากันได้ ความเป็นไปได้ที่เนื้อเยื่อจะไม่เข้ากันนั้น ต่ำแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ คงไม่มีปัญหาในการปลูกถ่ายผิวหนัง มันจะดีขึ้นมาก หลังจากเริ่มการปลูกถ่ายผิวหนังตามปกติ"

"โอเค"

ไนน์อดถามไม่ได้ "ผู้บัญชาการ ทำไมไม่ให้คุณซอฟตี้ปลูกถ่ายผิวหนัง จากร่างกายส่วนอื่นของเธอล่ะครับ ยังไงมันก็เป็นเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว การปลูกถ่ายจากส่วนอื่นคงไม่เป็นไร ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ครับ?"

"ผมไม่อยากให้เธอต้องเจ็บอีกแล้ว เหตุผลแค่นี้พอหรือยัง?"

ดูเหมือนว่าผู้บัญชาการจะไม่ได้เขินสักนิด เขายังพูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอีก

มุมปากของไนน์กระตุก "แน่นอนครับ เป็นเหตุผลที่ดีพอแล้ว"