บทที่ 720 คุณกลัวเหรอ ซอฟตี้

"เล็งแล้วยิงไปตรงกลางเป้า ลองยิงกันเลยนะ?"

สามนัดแรกยิงพลาด และติดอยู่ที่สามคะแนนจากเป้า

แต่เบลนก็ชมเธอ "ไม่เลวนี่ ได้สามคะแนนในการยิงครั้งแรก ไม่เลวเลย"

รูบี้ถือปืนเล่นแล้วถามเขา "เบลน คุณสอนผู้หญิงทุกคนที่คุณเคยเจอ ให้ยิงปืนกับคุณหรือเปล่า?"

เบลนตกใจ เขาช่วยเธอเติมกระสุน ในเมื่อนี่เป็นการฝึกยิงปืน จึงต้องเติมกระสุนใหม่หลังจากยิงไปแล้ว

"ทำไมจู่ ๆ ถึงถามแบบนี้ล่ะ?"

รูบี้ไม่ได้เลี่ยงคำถาม "ที่ฉันจะพูดคือ ในเมื่อคุณเป็นคนมีอำนาจและแข็งแกร่ง คุณก็สามารถปกป้องฉันได้เต็มที่ แต่ในเมื่อคุณเต็มใจสอนให้ฉันใช้ปืน คุณกำลังทำให้แน่ใจว่า ฉันก็ป้องกันตัวเองได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

หลังจากเติมกระสุนเสร็จแล้ว เขาก็กอดเธอจากข้างหลังและวางปืนไว้ในมือเธอ ก่อนจะกุมมือเธอแน่นและเล็งไปตรงกลางเป้า "แม่ผมก็คิดแบบนั้น พ่อผมก็แข็งแกร่งและมีอำนาจเหมือนกัน แต่แม่ผมป้องกันตัวเองไม่ได้ แม่เลยตายด้วยน้ำมือของคนทรยศ"

กระสุนพุ่งเข้าไปตรงกลางเป้า

รูบี้เงียบไปสักพัก

เบลนก้มมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน "คุณกลัวหรือเปล่า? คุณก็รู้ว่ามันเสี่ยงถ้าเป็นผู้หญิงของผม เหมือนตอนที่คุณถูกพอลจับตัวไป ความจริงก็คือ ผมไม่แน่ใจว่านี่จะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายของเราหรือเปล่า คุณกลัวไหม ซอฟตี้?"

รูบี้ส่ายหน้าแล้วตอบ "ไม่กลัวหรอก เบลน ฉันจะฝึกยิงปืนให้เก่ง จะได้ไม่เป็นตัวถ่วงคุณ เบลน"

เบลนใจสั่น เขาลูบผมเธอ "คุณรู้ไหม ผมคิดมาตลอดว่าถ้าแม่ไม่ได้เป็นคนอ่อนแอ และป้องกันตัวเองได้ ก็เป็นไปได้ที่ตอนนี้แม่จะยังมีชีวิตอยู่"

"ฉันไม่ได้อ่อนแอนะ เบลน"

เบลนขำแล้วตอบเธอ "ผมรู้"

เขารู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการให้เขาปกป้องเธอ

รูบี้หันมาเติมกระสุนต่อ เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะปกป้องคุณ ถ้าฉันเข้มแข็งมากกว่านี้ เบลน"

เบลนกอดเอวบางของเธอจากข้างหลัง "มีคนมากมายที่อยากให้ผมตาย คุณก็รู้"

"ฉันรู้ แต่คุณก็เคยปกป้องฉันมาก่อน และชีวิตฉันก็เป็นของคุณ"

รอยยิ้มของเบลนนั้นอบอุ่นและอ่อนโยน อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าครั้งหนึ่ง ลูกหมาป่าตัวนี้ก็มีความกตัญญู

โทรศัพท์ของเบลนดังขึ้นมา โอล เคโทรหาเขา

รูบี้ฝึกยิงปืนด้วยตัวเองต่อ เบลนเดินออกมาจากสนามยิงปืนก่อนจะกดรับสาย สายตาของเขายังคงจ้องหญิงสาวที่กำลังฝึกยิงปืน ผ่านทางหน้าต่าง

"มีอะไร?"

"ผู้บัญชาการเบลน มีบางอย่างที่ผมต้องบอกคุณ คุณจะได้ระวังตัว"

เบลนตอบ 'ได้สิ'

โอล เคลังเลก่อนจะพูด "...คุณซอฟตี้...อาจมาจากประเทศแซดครับ"

"นายกำลังบอกฉันว่า นายสงสัยว่าเธอเป็นคนขององค์กรไลท์งั้นเหรอ?" เบลนถามเขา

โอล เคพูดตะกุกตะกัก "ผู้บัญชาการเบลน..."

รูบี้ยิงปืนในสนามยิงปืนรอบที่สิบ มีครั้งหนึ่งเธอยิงตรงกลางเป้า เธอดีใจจนชูแขนขึ้นมาในอากาศ เธอวิ่งออกมาบอกเบลนด้วยความตื่นเต้นและดีใจ "ฉันยิงโดนเป้าด้วยล่ะ เบลน!"

เบลนรีบตัดบท เขาบอกโอล เค "คุยกันแค่นี้ก่อน ฉันจะวางสายแล้ว"

โอล เคพูดไม่ออก

เขาวางสายไปแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อนี่เป็นเรื่องสำคัญ?

ถ้าคุณซอฟตี้กลายเป็นสายลับขององค์กรไลท์ ก็หมายความว่าเบลนวางระเบิดไว้ใกล้ตัวเขา ผู้บัญชาการเบลนไม่กังวลเรื่องนั้นเลยเหรอ?

"คุณกำลังยุ่งอยู่หรือเปล่า เบลน? ถ้าคุณยุ่งอยู่ ฉันฝึกเองได้นะ"

เบลนจับมือเธอแล้วบอก "วันนี้พอแค่นี้ก่อน"

รูบี้ตกใจ "แต่ฉันอยากฝึกต่ออีกหน่อย..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เบลนก็ขัดจังหวะเธอ "ซอฟตี้ มีเรื่องสำคัญที่ผมอยากให้คุณทำกับผม"

"ทำอะไร?"

"เดี๋ยวคุณก็รู้"

เบลนพารูบี้ออกไปจากสนามยิงปืนในห้องใต้ดิน

เฮลิคอปเตอร์บินอยู่บนท้องฟ้าในตอนกลางคืน

รูบี้มองไปข้างนอก เธอถามด้วยความสงสัย "เบลน คุณจะพาฉันไปไหน และต้องไปด้วยเฮลิคอปเตอร์ด้วยเหรอ?"