บทที่ 728 ลาก่อน ศัตรู

วิลสันลุกขึ้นแล้วลูบไหล่รูบี้ "ผู้บัญชาการอยากพบคุณ อย่าลืมไปหาเขาล่ะ"

รูบี้พยักหน้า หลังจากวิลสันออกไปจากสนามฝึกซ้อมแล้ว เธอใช้มือเช็ดหน้า ก่อนจะลุกขึ้นแล้วไปที่ห้องทำงานของผู้บัญชาการ

ในห้องทำงานของผู้บัญชาการ

"กำลังตามหาฉันเหรอคะ ผู้บัญชาการ?"

สตีเฟ่นชงชาราคาแพง เขาจิบชาแล้วตอบเธอ "เธอรู้หรือเปล่าว่า ฟรอส เบลนกำลังมาช่วยเธอ?"

รูบี้ตกใจ เธอบีบต้นขาแล้วส่ายหน้า "ไม่ทราบค่ะ"

"รูบี้ เธอทำได้ดีมาก นี่เป็นภารกิจสำคัญที่เธอทำเป็นครั้งแรกด้วยตัวเอง หลังจากที่อายุถึงเกณฑ์แล้ว ฉันเป็นผู้บัญชาการของทุกคน ฉันก็เหมือนพ่อของพวกเธอนั่นแหละ โอ้ เธอโตขึ้นแล้วนะ รูบี้ ฉันภูมิใจในตัวเธอ ในฐานะผู้บัญชาการของเธอ"

รูบี้เม้มปาก เธอมองสตีเฟ่นแล้วถามเขา "ในเมื่อคุณเป็นเหมือนพ่อและผู้บัญชาการของพวกเรา คุณใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อได้ยังไง?"

เธอถามคำถามได้ตรงและชัดเจน

เธอมองเขาด้วยสายตาเฉียบคม

สตีเฟ่นสบตาเธอเขาถือถ้วยน้ำชาค้างไว้ หลังจากเงียบกันไปสักพัก เขาก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยและรินชาร้อนลงในถ้วยชาของเขา ไอร้อนลอยขึ้นมาจากถ้วยชาของเขา

"นี่เธอกำลังถามผู้บัญชาการของเธอเหรอ รูบี้? เธอคิดว่ามันไม่ยุติธรรมใช่ไหม ที่ให้เธอทำแบบนั้น?"

รูบี้กัดริมฝีปากแล้วตอบเขา "ฉันไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกค่ะ"

แต่เธอก็กำหมัดแน่นเมื่อพูดไปแบบนั้น

สตีเฟ่นมีพรสวรรค์ในการอ่านใจและความคิดคนอื่น เขาเข้าใจว่ารูบี้คิดอะไรและรู้สึกยังไง

"รูบี้ ก่อนที่ฉันจะส่งเธอไปประเทศอาร์ ฉันอนุญาตเป็นพิเศษให้เธอทำอะไรก็ได้ ยกเว้นมีความรู้สึกและความใกล้ชิด ตอนนี้เธอมีความรู้สึกให้ ฟรอส เบลน ใช่หรือเปล่า?"

"ไม่ใช่ค่ะ" เธอตอบโดยไม่ลังเล ไม่ใช่แค่สตีเฟ่นที่ไม่เชื่อคำตอบของเธอ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่มั่นใจคำตอบของตัวเองเหมือนกัน

แต่ถ้าเธอควบคุมความรู้สึกได้ มันก็จะไม่มีทางเป็นจริงเลย

คนเราสามารถควบคุมความคิดและจิตใจได้ เพื่อให้แน่ใจว่ามันอยู่ในขอบเขต แต่ความรู้สึกนั้นอยู่เหนือความควบคุม

"รอฉันทำข้อตกลงกับฟรอส เบลนก่อน แล้วเขตแดนของภูเขาควินน์ที่เธอถามฉันมาตลอด จะเป็นของเธอ นั่นเป็นค่าตอบแทนสำหรับภารกิจของเธอ"

รูบี้นอนพลิกตัวไปมาตอนกลางดึก เธอนอนไม่หลับ จึงใส่เสื้อกันหนาวและออกไปเดินเล่นที่ฐานปฏิบัติการขององค์กรไลท์

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง ท้องฟ้าส่องสว่างไปด้วยดวงดาว

แต่เธอไม่มีอารมณ์ชื่นชมค่ำคืนที่สวยงามนี้

วิลสันเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับเบียร์สองกระป๋องในมือ ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ เขายื่นกระป๋องเบียร์ให้เธอ "คุณดูอารมณ์ไม่ดีนะ ยังจะออกมาชมพระจันทร์ได้อีก"

รูบี้เปิดฝากระป๋อง แล้วฟองเบียร์ก็ล้นออกมาจากปากกระป๋อง เธอจิบเบียร์ก่อนจะพูดกับเขา "ฉันคุยกับผู้บัญชาการแล้ว"

"ผมได้ยินแล้ว"

"ฉันดื้อรั้นไปหรือเปล่า?"

วิลสันมองเธอด้วยความขบขันแล้วตอบ "คุณก็รู้ว่าคุณไม่เคยเป็นเด็กที่เชื่อฟัง ในสายตาผมเลย คุณก็ดื้อมาตลอด"