บทที่ 729 คุณบ้าไปแล้วเหรอ เบลน!

รูบี้ไม่ได้ชายตามองเบลนเลย เธอรีบเดินเข้าไปถามสตีเฟ่น "จะสั่งงานอะไรคะ ผู้บัญชาการ?"

สตีเฟ่นหัวเราะเบา ๆ เขามองเบลนที่นั่งฝั่งตรงข้ามแล้วตอบ "อ้อ รูบี้ เธอรู้หรือเปล่าว่าผู้บัญชาการเบลน เสี่ยงชีวิตบุกเข้ามาในองค์กรไลท์ตอนกลางดึกเพื่อเธอเลยนะ ไม่ใช่แค่นั้น แต่เขายังเสนอบางอย่างที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเพื่อเธอ ดูเหมือนว่าเขารักเธอจริง ๆ ทำไมไม่กลับไปประเทศอาร์กับเขาล่ะ รูบี้?"

รูบี้กลืนน้ำลาย เธอยิ้มก่อนจะตอบเขา "ตลกแล้วค่ะ ผู้บัญชาการ ทำไมผู้บัญชาการกลาโซที่มีสถานะสูงส่งจะทำแบบนั้นเพื่อทหารผู้ต่ำต้อยอย่างฉันเหรอคะ?"

"ผู้บัญชาการกลาโซ ข้อตกลงของเรายังมีผลอยู่หรือเปล่า? คุณพาทหารชั้นผู้น้อยของผมไปได้ ถ้าคุณมอบอีสฮิล แวลลี่ ให้ผม"

เบลนจ้องใบหน้ารูบี้เขม็ง ก่อนจะพูดออกมาจากริมฝีปากบางของเขา "เป็นไปตามนั้น"

รูบี้ที่ยืนอยู่ข้างสตีเฟ่นตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเบลนแล้วจ้องเขา พวกเขาสบตากัน

สายตาของเบลนละจากรูบี้ เขาวางข้อตกลงที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะส่งให้สตีเฟ่น

ทันทีที่สตีเฟ่นเห็นข้อตกลง มีความประหลาดใจอยู่ในแววตาของเขา เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดกับเบลน "ช่างใจกว้างอะไรอย่างนี้ ผู้บัญชาการกลาโซ"

สตีเฟ่นเซ็นชื่อของเขาลงในข้อตกลง แล้วดันแผ่นคัดลอกไปให้เบลน "ผมเป็นคนง่าย ๆ ตอนนี้ผมเซ็นชื่อไปในข้อตกลงแล้ว คุณพาทหารชั้นผู้น้อยของผมไปจากประเทศแซดได้เลย วางใจได้ ผมไม่ห้ามคุณหรอก"

เบลนยืนขึ้นและรีบเดินมาหารูบี้ เขามองเธอด้วยสายตาคมเข้ม เขาจับข้อมือเธอแล้วลากเธอออกไปโดยไม่ลังเล

รูบี้อยากขัดขืนแล้วหนี แต่เบลนจับข้อมือเธอแน่นจนขัดขืนไม่ได้ ราวกับว่าเขาจะบดขยี้ข้อมือเธอ เธอจึงไม่สามารถหนีไปได้

เบลนผลักเธอเข้าไปในรถกันกระสุนของเขา เมื่อรูบี้กำลังจะหนี เบลนก็รีบดึงเธอกลับมาแล้วสั่ง โอล เค "ออกรถเลย"

แล้วรถกันกระสุนสีดำก็ขับออกมาจากฐานของผู้บัญชาการ และเร่งความเร็วไปบนถนน

รูบี้สั่งเสียงเย็นชา "จอดรถนะ! ฉันจะออกไป!"