บทที่ 730 ทำร้ายจิตใจเบลน

ปัง!

ทันใดนั้นด้านหลังรถก็ถูกยิง

โอล เคที่กำลังขับรถอยู่ อดสบถไม่ได้ "เวรละ! สตีเฟ่นพูดกลับคำ! เขาส่งคนมาฆ่าคุณแล้วไง ผู้บัญชาการเบลน! เกาะแน่น ๆ นะครับ ผู้บัญชาการเบลนกับคุณซอฟตี้!"

มีรถสปอร์ตคาร์หลายคันขับตามหลังรถกันกระสุนสีดำ มือปืนหลายคนยืนอยู่บนหลังคารถ และสาดกระสุนใส่พวกเขาจากข้างหลัง โดยไม่ปล่อยให้พวกเขาได้สู้กลับเลย

เบลนจับเอวรูบี้แน่น เขามองเธอด้วยสายตาอบอุ่น ในพื้นที่เล็ก ๆ ในรถ เขาบอกเธอ "ถ้าคุณฆ่าผมตอนนี้ คุณจะกู้สถานะของคุณในองค์กรไลท์ได้! คุณไม่ได้จะฆ่าผม ตอนที่ได้อยู่ข้างผมตั้งแต่แรกแล้วเหรอ? ยิงเลยสิ รูบี้!"

รูบี้กำปืนแน่นจนนิ้วซีด เธอกัดฟันแล้วพูดด้วยความโกรธ "คุณมันบ้าไปแล้ว!"

ทันใดนั้นเธอก็ผลักเขาออก เธอเปิดหน้าต่างแล้วแอบดูข้างนอก เธอเริ่มยิงไปที่นักฆ่าพวกนั้น

ได้ยินเสียงกระสุนยิงกันหลายนัด

"โอล เคลดที่กั้นลง แล้วส่งปืนมาด้วย!"

โอล เคลดที่กั้นลง แล้วโยนปืนไปที่นั่งด้านหลัง เบลนรัดเข็มขัดที่เอวของเขา พร้อมกับถือปืนทั้งสองมือ เขาเปิดประตูแล้วนอนราบ ด้วยการเล็งที่แม่นยำของเขา เขาฆ่าพวกที่ไล่ตามพวกเขาไม่ยั้ง

โอล เคเหลือบมองกระจกมองหลังอย่างรวดเร็วแล้วเริ่มเชียร์ "ยิงแม่นมากครับ ผู้บัญชาการเบลน! เราจะให้ขยะพวกนี้ได้รู้ความสามารถที่แท้จริงของผู้บัญชาการเบลน ที่ฆ่ารวดเดียวสองคน!"

หลังจากการระดมยิงกัน รถสามคันขององค์กรไลท์ ก็ถูกทำลายด้วยระเบิดเพียงไม่กี่ลูก

โอล เคขับรถมาถึงถนนโคสต์ตอล

"ผู้บัญชาการเบลน เราใกล้ถึงจุดที่เฮลิคอปเตอร์จอดแล้วครับ"

รูบี้รีบสั่งเสียงเย็นชา "จอดรถนะโอล เค ฉันจะลงไป!"

โอล เคพูดตะกุกตะกัก "...คุณซอฟตี้ นี่..."

เขาจะกล้าหยุดรถได้ยังไง ถ้าเบลนไม่ได้สั่ง?

แต่รูบี้เล็งปืนไปที่เขาแล้วบอก "หูหนวกหรือไง!"

โอล เคมองท่าทีของรูบี้ผ่านกระจกมองหลัง เขาคิดในใจ 'พระเจ้า คุณซอฟตี้น่ากลัวชะมัด ทำไมผู้บัญชาการเบลนถึงชอบผู้หญิงแปลกแบบนี้? เขาไปตกหลุมรักผู้หญิงที่อันตรายและน่ากลัวแบบนี้ได้ยังไง!

เบลนรีบแย่งปืนมาจากมือของรูบี้ ก่อนจะโยนออกนอกหน้าต่าง

"คุณบ้าไปแล้วหรือไง เบลน!"

รูบี้มองชายหนุ่มด้วยความโกรธ เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่ร้ายกาจ "ใช่ ผมมันบ้าที่เสี่ยงชีวิตเข้ามาในประเทศแซด! ที่ผมเป็นบ้าเพราะตกหลุมรักสายลับที่หักหลังผมไง! ผมบ้าที่ยกอีสฮิล แวลลี่ ให้ศัตรู ก็เพื่อผู้หญิงที่ไม่คู่ควรเลย!"

เบลนจับคอเธอแล้วจูบเธอทันทีที่พูดจบ

ในตอนแรกเธอขัดขืนและข่วนเขา แต่เธอก็หยุดดิ้น เบลนหยุดเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ

เบลนถอนหายใจก่อนจะกอดเธอแน่น เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอ "ซอฟตี้"

รูบี้กลั้นน้ำตาแล้วสะอื้น เธอสูดลมหายเข้าและพิงคางที่แผ่นหลังของเขา ในที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมา เมื่อพวกเขาไม่ได้มองหน้ากัน

"เบลน ฉันไปกับคุณไม่ได้"

เธอทำแบบนั้นเพื่อพวกเขาทั้งสองคน ในเมื่อพวกเขามาจากโลกที่แตกต่างกันมาก ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกัน ก็คงได้มีการนองเลือด

"ทำไมล่ะ? คุณปล่อยวางสถานะของคุณจากองค์กรไลท์ไม่ได้เหรอ? นอกจากวางแผนต่อต้านผมแล้ว คุณไม่เคยมีความรู้สึกให้ผม ตอนที่อยู่กับผมสักครั้งเลยเหรอ?"

รูบี้ค่อย ๆ ผลักเขาออกไป เธอจ้องเขาโดยไม่กระพริบตา เธอบอกเขาอย่างชัดเจน "ที่ฉันมาอยู่กับคุณนั้น ฉันมีแผนต่อต้านคุณมาตลอด ถ้าฉันรักคุณจริง ๆ คงไม่ส่งนักฆ่าพวกนั้นมาตามล่าคุณหรอก ถ้าฉันมีความรู้สึกให้คุณ ก็คงอยู่กับคุณไปแล้ว"

ดวงตาคมเข้มของเขาไร้อารมณ์และดูเย็นชา เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วถาม "คุณมีโอกาสฆ่าผมตอนที่เราอยู่ที่อีสฮิล แวลลี่ ทำไมถึงช่วยผมจากองค์กรไลท์ล่ะ?"

"ถ้าฆ่าคุณตอนนั้น มันก็ไม่มีประโยชน์ต่อองค์กรไลท์น่ะสิ เป้าหมายของเราก็คือ อีสฮิล แวลลี่ ในตอนนั้นที่อีสฮิล แวลลี่ เหตุผลเดียวที่นักฆ่าคนนั้นยิงฉัน ก็เพื่อทดสอบว่าฉันสำคัญกับคุณแค่ไหน ที่คุณยินดีรับกระสุนแทนฉัน มันก็เพียงพอแล้วที่ทำให้เห็นว่าคุณติดกับดักของพวกเรา เราจึงดำเนินการขั้นต่อไปโดยไม่มีปัญหา"