บทที่ 731 ฉันรักคุณ เบลน

โอลเคคร่ำครวญอย่างตั้งใจ “เนื่องจากนายท่านเลิกกับคุณซอฟตี้แล้ว นายท่านเบลน ทำไมคุณถึงยังต้องให้ปืนกับเธออีกล่ะ? ในรถเรามีอาวุธไม่เพียงพอ แต่คุณก็ยัง…”

"หุบปาก"

โอลเคมุ่ยปากและพูดว่า “นายท่านเบลน ผมคิดว่าคุณแค่เป็นห่วงเกี่ยวกับเรื่องที่คุณซอฟตี้กำลังประสบปัญหาในตอนนี้ ใช่ไหมครับ?”

เบลนตอบด้วยน้ำเสียงขมขื่น “ถ้านายไม่พูดอะไรก็ไม่มีใครบอกว่านายเป็นใบ้นะ”

“นายท่านเบลน…”

“นายเริ่มเบื่อที่จะมีชีวิตแล้วใช่ไหม?”

โอลเคคร่ำครวญเงียบ ๆ และไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก

เบลนมองไปที่เงาผอมบางที่กำลังวิ่งจากไปผ่านทางกระจกมองหลัง ก่อนจะถอนสายตาอันเย็นชาของเขาออกมา

…

รูบี้ที่กำลังเดินอยู่บนสะพานเหนือทะเลกำปืนในมือแน่น ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะลมทะเลกระทบ หรือเป็นเพราะอารมณ์ที่อัดอั้นของเธอที่เก็บกดมานานเกินไป ในที่สุดมันก็พังทลายลง ในที่สุดน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมาจากตาของเธอในขณะที่เธอสะอึกสะอื้นอย่างเงียบ ๆ

ความทรงจำของเบลนกับเธอปรากฏเข้ามาในหัวของเธอ ในขณะที่เสียงทุ้มของเบลนดังก้องอยู่ในหูของเธอ

“ต่อจากนี้ไปผมจะเรียกคุณว่าซอฟตี้”

“ไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน หรือคุณมีจุดประสงค์อะไรที่อยู่เคียงข้างผม มันไม่สำคัญ สิ่งเดียวที่สำคัญคือคุณเป็นของผม ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นได้”

“โอ้ ซอฟตี้ มันยากมากสำหรับผมที่จะชอบใครสักคน แต่เนื่องจากคุณทำให้ผมตกหลุมรักคุณ ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป มันยากมากที่คนที่สันโดษอย่างผมจะพัฒนาความรู้สึกให้ใครสักคน แต่ผมเริ่มรู้สึก ผมก็ไม่อยากให้มันหยุด ถ้าผมตกหลุมรักคุณจริง ๆ ผมจะทำทุกอย่างด้วยกำลังและสติปัญญาของผมที่จะรัก และปกป้องคุณ”

เธอร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้

'...ฉันขอโทษจริง ๆ เบลน ฉันอยู่กับคุณไม่ได้จริง ๆ'

เมื่อคืนที่ผ่านมา สตีเฟ่นใส่ยาพิษลงในอาหารของเธอที่ทำขึ้นเป็นพิเศษในองค์กรไลท์ ถ้าเธอหักหลังองค์กรจริง ๆ ไม่ต้องสงสัย เธอจะต้องตายอย่างน่าสยดสยองภายในเจ็ดวัน ไม่มียาแก้พิษสามารถช่วยเธอได้

เธอจะใช้ชีวิตที่เหลือกับเบลนได้อย่างไร ถ้าเธอตายจริง ๆ? เธอไม่อยากตาย

โทรศัพท์ของเธอเริ่มดังขึ้น

จากนั้นรูบี้ก็รับสาย

วิลสันพูดว่า “รูบี้ ตอนนี้เธออยู่กับเบลนหรือเปล่า? อย่าเข้าไปใกล้เฮลิคอปเตอร์ของเขา ผู้บัญชาการฝังระเบิดไว้ที่นั่น ถ้าพวกเธอไปที่นั่น เธอจะต้องถูกเป่าเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างแน่นอน!”

รูบี้พูดไม่ออก

เธอเงียบอยู่นานมากผ่านโทรศัพท์

"รูบี้?"

บี๊บ

เธอวางสายโทรศัพท์

รูบี้หันหลังกลับ และเริ่มวิ่งราวกับคนบ้าบนสะพานเหนือทะเล

แต่รถของเบลนได้ขับออกไปนานแล้ว และเธอไม่มีทางตามพวกเขาทันเพียงแค่การวิ่ง

เมื่อรูบี้มาถึงกลางสะพาน เธอก็ชักปืน และยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะหยุดรถสปอร์ตคันหนึ่ง และยึดรถโดยโยนคนขับออกไป และขับรถออกไป!

รูบี้เร่งความเร็วไปตามถนนด้วยความเร็ว 300 ไมล์ต่อชั่วโมง รถของเธอกำลังลอยอยู่บนถนน!

'คุณจะต้องปลอดภัย เบลน!'

…

เมื่อทั้งเบลนกับโอลเคมาถึงขอบหน้าผาริมชายหาด พวกเขาก็ลงจากรถ

เฮลิคอปเตอร์จอดรออยู่ที่หน้าผาแล้ว

เบลนยืนอยู่ข้างรถ แล้วหันกลับไปมอง เขาดูลังเลเล็กน้อย

โอลเคพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “นายท่านเบลน พวกเรารีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดกันเถอะ ก่อนที่ไอ้แก่นั้นจะส่งคนมาตามพวกเรามากกว่านี้ ถ้าเป็นแบบนั้นเราจะไม่สามารถหนีได้นะครับ”

ในขณะที่เบลนกับโอลเคกำลังจะเดินเข้าไปที่เฮลิคอปเตอร์ พวกเขาได้ยินเสียงเสียดสีของยางล้อรถดังมาจากรถสปอร์ต

“เบลน!”