บทที่ 737 ไม่ใช่แค่ฉัน รูบี้ชอบแกล้งคนอื่น ฉันชอบว่าร้ายคนอื่นด้วย

รูบี้ออกจากห้องนอนรับแขกในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากบิดขี้เกียจ แต่ในไม่ช้าเธอก็เห็นว่าประตูห้องนอนใหญ่ถูกเปิดอยู่ และซินดี้ก็กำลังเดินออกจากห้อง

รูบี้ตกตะลึง ในขณะที่ความโกรธปะทุขึ้นในใจของเธอ เบลนสัญญากับเธอเมื่อคืนนี้ว่าเขาจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนอื่นในช่วงเวลาหนึ่งร้อยวันนี้ เธอคิดว่าพวกเขาได้ตกลงกันแล้ว อย่างไรก็ตามเธอไม่เคยคิดว่าในเวลาต่อมา ซินดี้จะนอนอยู่บนเตียงของเขาเมื่อคืนนี้

ฮึ่ม ช่างน่าขันจริง ๆ

ซินดี้ดูเหมือนจะได้รู้ถึงอะไรบางอย่าง ในขณะที่ประกายแห่งความพอใจปรากฏขึ้นในหางตาของเธอ

“เมื่อคืนนี้คุณนอนหลับสบายดีไหมคะ คุณลูน่า?”

รูบี้ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ก็โอเค”

ซินดี้พูดต่อด้วยท่าทางสบายใจ “ฉันเองก็นอนหลับสบายเหมือนกัน คุณรู้ไหมเตียงของนายท่านเบลนนั้นใหญ่ และนุ่มมากเลยค่ะ”

ฮึ่ม

รูบี้เย้ยหยันในใจของเธอ แต่ก่อนที่เธอจะได้เย้ยหยันเธอ รูบี้ก็สังเกตเห็นประตูอีกบานหนึ่งเปิดขึ้น และเบลนก็เดินออกมาจากห้องรับแขกอีกห้องในชุดลำลองของเขาจากด้านหลังไหล่ของซินดี้

รูบี้ดูเหมือนว่าจะรู้อะไรบางอย่าง ในขณะที่เธอมองไปที่ซินดี้อย่างเยาะเย้ย แววตาของเธอดูเหมือนจะกำลังบ่งบอกถึงความพยายามในการเสแสร้งของซินดี้

ทั้งหมดที่เธอทำก็คือ นอนในห้องของเบลนโดยที่ไม่มีเบลน แล้วเธอจะทำตัวอิ่มอกอิ่มใจไปขนาดนั้นเพื่ออะไร?

ซินดี้หันไปเห็นเบลน เธอวิ่งไปหาเขาทันที ในขณะที่เอื้อมมือไปกอดแขนของเขา

“อรุณสวัสดิ์ นายท่านเบลน”

ในขณะที่เบลนกำลังจะดึงแขนของเขาออก เขาก็สังเกตเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กำลังมองพวกเขาอยู่ ดังนั้นเขาจึงคิดว่า เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนตัดขาดความสัมพันธ์กับซินดี้อย่างสิ้นเชิง

ซินดี้พูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง “ลงไปทานอาหารเช้าข้างล่างกันเถอะค่ะ นายท่านเบลน”

ในขณะที่ซินดี้กำลังกอดเบลน เธอก็หันกลับมา และบอกกับรูบี้ว่า “คุณก็ควรลงไปทานอาหารเช้าที่ข้างล่างเหมือนกันนะคะ คุณลูน่า”

รูบี้กัดฟันของเธอ

…

บรรยากาศที่โต๊ะอาหารรู้สึกน่าสนใจมาก

เบลนกับซินดี้นั่งข้างกัน ในขณะที่รูบี้กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารหันหน้าไปทางพวกเขา

ซินดี้ดูราวกับว่าเธอกำลังจะกอดรัดกับเบลนในขณะที่เธอทานอาหาร

รูบี้กำลังหั่นไข่ลวกในจานของเธออย่างรุนแรง

ซินดี้พูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “โอ้ พี่ลูน่า ฉันจะมาอยู่ที่นี่อีกนานมาก ดังนั้นหากฉันทำอะไรให้คุณโกรธ ได้โปรดยกโทษให้ความไร้เดียงสาของฉันด้วย และอย่าเอามันไปใส่ใจเลย ตกลงนะคะ พี่ลูน่า?”

หึหึ ไร้เดียงสางั้นเหรอ? เธอได้รับการยกเว้นสำหรับการทำให้คนอื่นโกรธ แค่เพราะเธอเสแสร้งทำเป็นไร้เดียงสางั้นเหรอ?

รูบี้ดื่มน้ำส้มหนึ่งอึกในขณะที่เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเกลียดมากเวลามีคนมาเรียกฉันว่าพี่สาวของพวกเขา”

ซินดี้พูดไม่ออก

เธอคิดว่ารูบี้จะแสร้งทำเป็นว่าอ่อนโยน และให้อภัยต่อหน้านายท่านเบลน แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่ารูบี้จะทำตัวไม่เป็นมิตรขนาดนี้ มันคงแปลกมากถ้านายท่านเบลนยอมรับผู้หญิงอย่างเธอจริง ๆ

แต่ซินดี้ยังคงประเมินรูบี้ต่ำเกินไป เนื่องจากเธอคิดว่ารูบี้ไม่เหมาะสมกับเธอ

“เออ… คุณลูน่า ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร ทำไมถึงไม่ให้ฉันเรียกคุณด้วยชื่อของคุณแทนล่ะ?”

รูบี้ยังคงทานอาหารต่อไปโดยที่ไม่ได้สนใจซินดี้

เนื่องจากรูบี้เมินเฉยต่อเธอ ซินดี้จึงรู้สึกอึดอัด ดังนั้นเธอจึงเหลือบไปมองเบลนตามสัญชาตญาณ แต่เธอก็เห็นว่าเบลนก็ไม่สนใจเธอเช่นกัน เขาดูเหมือนจะจดจ่ออยู่กับรูบี้ที่กำลังทานอาหารอยู่

รูบี้อารมณ์ร้อนและขี้หงุดหงิด เธอเริ่มรู้สึกอารมณ์เสียมากขึ้น ในขณะที่เธอหั่นสเต็กของเธอ มันถูกปรุงให้อยู่ในระดับที่สุกปานกลาง ดังนั้นมันจึงยากที่จะหั่น เธอเริ่มหมดความอดทนในขณะที่กำลังหั่น ดังนั้นเธอจึงโยนมีดตัดอาหารของเธอลงบนจานของเธอทันที

เมื่อมีดตัดอาหารสีเงินกระทบกับจานกระเบื้อง ก็มีเสียงเคร้งดังขึ้น

เบลนเอื้อมมือออกไปหยิบจานของเธอทันที โดยไม่พูดอะไร เขาเริ่มหั่นสเต็กเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้เธอ ก่อนจะผลักมันกลับไปหาเธอ

ขั้นตอนทั้งหมดเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติและราบรื่น เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ และไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นอีก

ในขณะที่รูบี้มองไปที่สเต็กที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ บนจานของเธอ เธอก็เหลือบไปมองที่ซินดี้ก่อนที่จะหยิบชิ้นหนึ่งด้วยส้อมของเธอ และกินมันพร้อมกับพูดว่า “สเต็กชิ้นนี้รสชาติไม่เลว คุณอยากลองชิมดูบ้างไหมคุณเนลสัน?”