ตอนที่ 738
บทที่ 738 ความเมตตาอย่างอ่อนโยนของเขา
October 22, 2026
“คุณมาหาผมเพียงเพื่อบอกผมว่าคุณไม่สามารถรักษาสัญญาของคุณได้งั้นเหรอ?”
ในขณะที่รูบี้กำลังจะลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเขา เบลนก็ดึงเธอกลับไปที่ตัวเขาก่อนที่จะจับเธอนั่งบนตักของเขา รูบี้อุทานออกมาว่า “คุณกำลังจะทำอะไร?”
เบลนมองไปที่เธอด้วยท่าทางสบาย ๆ ในขณะที่เขาโกหกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าคุณยืนขึ้นตอนนี้ คุณจะไปกระตุ้นกับดักอีกครั้ง จุดที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณในตอนนี้คือนั่งบนตักของผม”
รูบี้พูดไม่ออก
งั้นก็ได้ เธอตัดสินใจนั่งบนตักของเขาอย่างไม่เต็มใจ
เบลนพูดว่า “อะไร? ตอนนี้คุณใช้ผมเสร็จแล้ว คุณก็จะโยนผมทิ้งไปงั้นเหรอ?”
รูบี้ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “คนที่ทำข้อตกลงกับคุณคือ ทอมป์สันกับวิลสัน หากคุณต้องการทวงหนี้ คุณก็ไปเอาจากพวกเขาเถอะ!”
เบลนตอบว่า “แต่ผมเป็นผู้ชายทั้งแท่ง”
รูบี้พูดไม่ออก
มุมปากของรูบี้กระตุก ในขณะที่เธอกลอกตาของเธอ ก่อนจะพูดว่า “แต่ฉันเป็นเลสเบี้ยน!”
เบลนตอบอย่างใจเย็นและมั่นใจ “ผมไม่รังเกียจ แม้ว่าคุณจะเป็นเลสเบี้ยน ผมก็สามารถทำให้คุณชอบผู้ชายได้”
รูบี้รู้สึกอารมณ์เสียสุด ๆ ในขณะที่เธอคิดว่าคน ๆ นี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ!
เขาไม่ได้กลัวที่เธอเป็นเลสเบี้ยนเลยแม้แต่น้อย! แต่เขายังยอมรับมันได้อีกด้วย!
เมื่อดูจากรูปการณ์แล้ว ดูเหมือนว่าเบลนจะไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ รูบี้จึงลุกขึ้นและพูดว่า “ฉันจะไม่กวนเวลางานของคุณแล้ว ผู้บัญชาการกลาโซ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้?”
แต่เบลนไม่ปล่อยเธอ และยังคงจับเธอไว้บนตักของเขา ดูเหมือนว่าภายใต้ท่าทางที่แน่วแน่ของเขามีความเมตตาอย่างอ่อนโยน ในขณะที่เขามองไปที่ด้านข้างของใบหน้าที่งดงามของเธอ เขาถามว่า “ยังเจ็บอยู่ไหม?”
รูบี้ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรในตอนนั้น เธอจึงถามว่า “อะไร?”
“คุณทายาหม่องที่ผมให้เมื่อคืนแล้วหรือยัง?”
"...ไม่"
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกประหม่า ในขณะที่เสียงของเธออ่อนลง
ดูเหมือนผู้หญิงทุกคนจะรู้สึกประหม่าตอนที่พวกเขาพูดถึงเรื่องน่าอายแบบนั้น
ในขณะที่เบลนมองไปที่ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ เขาก็ยิ้มออกมา ในขณะที่มีประกายแห่งความสุขจาง ๆ อยู่ในส่วนลึกในตาของเขา ตอนที่เขาพูดว่า “คุณกำลังรอให้ผมไปทายาหม่องให้คุณอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่ ฉันจะทาเองคืนนี้”
เบลนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนก้มศีรษะลง และขยับเข้าไปใกล้ไหล่ของเธอ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเขากำลังหยอกล้อเธอ และทำตัวจริงจังในเวลาเดียวกัน
ประเด็นหลักก็คือ ก่อนหน้านี้เธอดูเหมือนจะไม่หวั่นไหวกับเขา
รูบี้หน้าแดงอย่างหนักจากการถูกเขาหยอกล้อ ในขณะที่เธอผลักเขาออกไปเบา ๆ ด้วยมือเรียวยาวของเธอ ขณะที่เธอถามว่า “ตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง ผู้บัญชาการกลาโซ?”
"แน่นอน"
เบลนอารมณ์ดีอย่างมากเพราะว่าเธอ
ในตอนที่เธอกำลังจะหันกลับไป เบลนก็จับมือเธออีกครั้ง ในขณะที่เขาพูด “เรียกผมว่านายท่านเบลนต่อจากนี้ไป”
“ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?”
“อืม คุณก็ลองดูสิ”
สายตาของเขาดูเหมือนจะท้าทายให้เธอลองดู
รูบี้รู้สึกตัวสั่นไปจนถึงกระดูกสันหลังของเธอ ในขณะที่เธอหรี่ดวงตาที่งดงามของเธอ และพูดพร้อมกับฉีกยิ้มว่า “นายท่านเบลน”
เบลนตอบว่า “เด็กดี”
แม้ว่าเธอจะดูค่อนข้างไม่เต็มใจตอนที่เธอเรียกเขาว่า 'นายท่านเบลน' แต่มันก็เพียงพอที่พาความทรงจำบางอย่างกลับมาให้เบลน
เด็กหญิงอายุสิบแปดเมื่อสิบปีก่อนตามเขาไปทั่ว และไม่เต็มใจที่จะเรียกเขาว่า 'นายท่านเบลน' เธอใกล้ชิดกับเขามากกว่าเมื่อเทียบกับตอนนี้
แม้ว่าเบลนจะมีแรงจูงใจซ่อนเร้นในการทำให้เธอเรียกเขาแบบนั้น แต่เขาก็ยินดีที่จะยอมรับสิ่งนั้น
รูบี้หันกลับไป และเดินออกไปจากห้องทำงานหลังจากนั้น
เบลนหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขามองไปที่ด้านหลังของเธอ จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบสลักไกปืนจากกับดักที่ซ่อนอยู่ก่อนหน้านี้ แต่ในตอนที่เขาตั้งใจจะปลดกับดัก เขาก็ตระหนักได้ว่าเขาจะสามารถสนุกได้มากแค่ไหน ถ้าเขาปล่อยให้กับดักทำงานต่อไป
มันรู้สึกดีมากตอนที่เธอนั่งบนตักของเขา มันรู้สึกแบบเดียวกับเมื่อสิบปีที่แล้ว
…
รูบี้รู้สึกอยากเล่นกับเจ้าฮาฮ่าห์
ดังนั้นเธอจึงพามันออกไปเดินเล่นหลังจากอาหารเย็น
เมื่อเธอกลับมาที่ห้องของเธอ เธอก็สังเกตเห็นเบลนกำลังนั่งอยู่บนเตียงของเธอ