บทที่ 747 รูบี้ อย่าได้หนีไปจากผมเชียวนะ

ตอนที่เบลนออกมาจากคาสิโน รูบี้กับสแตนลีย์ก็ไปถึงรถเฟอร์รารี่ และกำลังจะออกไปจากที่นี่

เมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกมา เบลนก็รีบเข้าไปขวางทางข้างหน้าไว้

โชคดีที่สแตนลีย์เหยียบเบรคทัน รถจึงหยุดทันที ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงขับรถชนเบลนไปแล้ว

รูบี้โผล่ศีรษะออกมาจากหน้าต่างรถ แล้วตะโกนไปที่เบลน "เบลน ฉันรู้ว่าคุณอยากตาย แต่ฉันยังไม่อยากตายนะ!"

ในเมื่อเบลนอยู่ในเมืองกลาเซียร์ ถ้ารูบี้กับสแตนลีย์ขับรถชนเบลน พวกเขาต้องมีปัญหาแน่

เบลนเดินเข้ามาหารูบี้แล้วเปิดประตู เขาจับข้อมือแล้วลากเธอออกมาจากรถ

"คุณจะทำอะไร!"

"นี่มันดึกแล้วนะ คุณจะไปกับไอ้แมงดานี่เหรอ?"

เมื่อสแตนลีย์ได้ยินเบลนเรียกเขาว่าไอ้แมงดา เขาก็พูดด้วยความไม่พอใจ "ไอ้แมงดาเหรอ? นี่ลุง หมายถึงใครน่ะ? นายท่านรูไม่ได้จ่ายเงินให้ผม เพื่อทำอะไรแบบนั้นนะ!"

เบลนหงุดหงิด เมื่อเขาได้ยินสแตนลีย์เรียกรูบี้เหมือนเป็นคู่รักกัน เขาหรี่ตาแล้วถามเสียงเย็นชา "รูงั้นเหรอ? คุณให้เขาเรียกคุณเหมือนเป็นคู่รักกันงั้นเหรอ?"

รูบี้พูดไม่ออก เธอรู้ว่าเบลนเป็นคนเอาแต่ใจ ถ้าเธอยังต่อต้านเขาแบบนี้อาจทำให้สแตนลีย์มีปัญหา เมื่อคิดแบบนั้น เธอก็โบกมือให้สแตนลีย์แล้วบอกเขา "สแตนลีย์ นายกลับไปที่โรงแรมก่อน ฉันจะไปเจอนายพรุ่งนี้"

สแตนลีย์อายุแค่สิบแปดปีและเป็นวัยรุ่นอารมณ์ร้อน เขาเม้มปากแล้วถามเธอ "เจ้านาย เราไม่เล่นสนุกกันแล้วเหรอ? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะเล่นกันทั้งคืนจนถึงเช้าน่ะ?"

'เล่นทั้งคืน? เล่นอะไรกัน?' เบลนคิดในใจ

เบลนเป็นผู้ใหญ่และมีไหวพริบ ถ้าผู้ชายกับผู้หญิงอยากใช้เวลาทั้งคืนเล่นด้วยกัน พวกเขาจะทำอะไรกันได้อีกล่ะ?

เบลนจับข้อมือรูบี้แน่นขึ้น แล้วจ้องสแตนลีย์ "นายยังไม่ไปอีกเหรอ?"

สายตาของเขาเฉียบคม ราวกับจะแทงคนได้เลย

ทันทีที่สแตนลีย์สบตากับเบลน สายตาแห่งความตายที่เบลนจ้องมา ทำให้เขาหนาวไปจนถึงกระดูกสันหลัง และขนลุกไปทั่วทั้งแผ่นหลัง

สายตาที่เบลนจ้องเขานั้นบอกอย่างชัดเจนว่า 'นายจะไม่ไปใช่ไหม? อยากตายหรือไง?'

ดูจากท่าทางของเบลนแล้ว เบลนอาจชักปืนขึ้นมาเล็งเขาตอนนี้ได้เลย!

สแตนลีย์รีบเหยียบคันเร่งแล้วขับรถออกไป เขาทิ้งรูบี้กับเบลนไว้ข้างหลัง

เบลนรู้สึกกระวนกระวาย จนจับข้อมือเธอแน่นพอที่จะบดขยี้ได้เลย รูบี้ขมวดคิ้ว เธอทนความเจ็บปวดต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงดึงมือออกมา

"เบลน ฉันจะพูดให้ชัดเจนเลยนะ ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับคุณหนึ่งร้อยวัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่มีอิสระ ที่ทำอะไรก็ได้นะ"

เบลนมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ความโกรธของเขาเพิ่มขึ้น เขาเม้มปากแล้วบอกเธอ "ในระหว่างหนึ่งร้อยวันนี้ คุณเป็นของผม ผมเป็นคนตัดสินใจเองว่าคุณจะมีอิสระหรือเปล่า"

'ฉันเป็นของเขางั้นเหรอ? ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะ'

ใบหน้าของรูบี้เคร่งขรึม ดูเหมือนว่าเบลนจะไม่ได้พูดเล่น "เบลน ฉันขอเตือนคุณ ถึงเราจะตกลงกันแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะบังคับฉันได้นะ ถ้าคุณยังเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผลแบบนี้ ฉันคงต้องไปจากเมืองนี้"

คำพูดของเธอนั้นไปกระตุ้นเบลน มันทำให้เขาโกรธจนดึงเธอเข้ามากอดและก้มลงจูบเธอ

จูบของเขานั้นไม่สามารถต่อต้านได้ เขาไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสหายใจเลย

รูบี้ขัดขืนเธออยากหนีจากการจูบของเขาและกำหมัด เธอพยายามผลักเขาออก แต่เบลนแข็งแรงเกินไป ยิ่งเธอขัดขืนเบลนยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น แขนที่แข็งแรงของเขาโอบกอดเธอ เธอรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรง เธอไม่สามารถหนีออกไปได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน

"เบลน..."

เธอกัดริมฝีปากเขาอย่างแรงโดยไม่ลังเล

แขนของเขายังกอดเอวเธออยู่ เมื่อเขาถอนริมฝีปากจากเธอ เขาก็แนบศีรษะของเขากับเธอ และมองริมฝีปากที่บวมของเธอด้วยท่าทีห่างเหิน และสายตาที่เคียดแค้น เขาเตือนเธอ "คุณหนีไปจากผมได้ผมก็หาคุณเจอได้ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน รูบี้ อย่าได้หนีผมไปเชียวนะ ผมไม่เชื่อใจคุณแล้ว อย่าทำให้ผมหมดความเชื่อใจคุณเลยดีกว่า"

แม้ว่าเสียงของเบลนจะทุ้มต่ำและแหบ และฟังดูน่าดึงดูด แต่เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

เป็นครั้งแรกที่รูบี้เห็นเบลนเป็นแบบนี้ เธอกลืนน้ำลายและมองเขา "ปล่อยฉันสิ"

เบลนรู้ว่าเธอจะไม่หนีไปจากเขา แต่เขาก็ไม่พอใจคำขอของเธอและขมวดคิ้ว เขาปล่อยเธอโดยไม่เต็มใจ

มันเป็นฤดูหนาวในเมืองกลาเซียร์ ลมหายใจอุ่นของพวกลายเป็นไอน้ำลอยอยู่ในอากาศ เมื่อพวกเขาพูด เมื่อรูบี้เป็นอิสระจากเบลน เสื้อโค้ทที่คลุมไหล่เธอร่วงหล่นลงบนพื้น

เบลนก้มลงหยิบเสื้อขึ้นมา เขาปัดฝุ่นบนเสื้อแล้วคลุมไหล่ให้เธออีก