บทที่ 748 เบลนกลายเป็นตัวตลก

เวลาตีหนึ่ง

หลังจากออกไปข้างนอกทั้งวัน รูบี้หลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เมื่อเบลนเห็นว่าเธอหลับไปแล้ว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัย แล้วหยิบเสื้อโค้ทสีดำที่เลื่อนหลุดจากไหล่ของเธอมาคลุมตัวเธอ

เบลนบังเอิญเอามือไปถูกตัวเธอ เธอพลิกตัวไปอีกด้านแล้วหลับต่อ

เขาขับรถไปบนถนนบรู๊ค

เบลนถอนมือออกมาจับพวงมาลัยอีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจ

เขาดีใจที่ตอนนี้เธอมาอยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกที่เขามีให้เธอนั้นไม่เปลี่ยนไปเลย มันติดอยู่ในใจของเขา เขารู้สึกปวดใจเมื่อเธอทำเย็นชากับเขา มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก

เขาคิดจะขอให้ไนน์ช่วยดึงความทรงจำที่เธอ 'ซ่อน' ไว้ และถูกกักขังไว้ในสมองของเธอด้วยการสะกดจิต

แต่เบลนเป็นคนมีศักดิ์ศรี เขาต้องการรื้อฟื้นสิ่งที่หายไป แม้ว่าเขาต้องเริ่มต้นจากศูนย์ รวมไปถึงการเข้าไปในจิตใจของเธอ โดยที่ความสำเร็จนั้นเกือบเป็นศูนย์

สิบปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่มีความทรงจำเรื่องเขาเลย ในขณะที่ไวท์วูล์ฟกลับเป็นคนพิเศษในใจเธอ และเธอยินดีสละชีวิตเพื่อเขา เขารู้เรื่องนี้ดี

ความอิจฉาและความเสียใจไหลซึมเข้าไปในเส้นเลือด และเข้าไปในหัวใจของเขา

ความรักแบบไหนกันที่จะทนมาได้ถึงสิบปี โดยปราศจากคนรักอยู่เคียงข้าง?

เธออยู่ในใจของเขามานาน ความทรงจำและความปรารถนาในตัวเธอ ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายทุกส่วนของเขา เขาสงสัยว่าจะสามารถลบเธอออกไปจากชีวิตเขาได้หรือไม่ แม้ว่าเขาจะพยายามแล้ว

ความรู้สึกที่ต้องพรากเธอไปจากเขานั้น ก็เหมือนกับการฆ่าตัวตายสำหรับเขา

พวกเขามาถึงคฤหาสน์คิงส์วู้ด

รูบี้ยังคงหลับสนิท และดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ตื่น

เขาเอียงศีรษะมองรูบี้ เขาพิงเบาะนั่งและนั่งมองเธอเงียบ ๆ

เธอดูอ่อนโยนมากตอนนอนหลับ ไม่เหมือนตอนปกติที่เธอจะก้าวร้าว

เบลนลูบจมูกของเธอเบา ๆ

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อเธอ

เบลนเริ่มรู้สึกดีขึ้น เขาวางมือทั้งสองข้างไว้บนหลังศีรษะของเขา เขาพิงเบาะนั่งแล้วหลับตา

ซินดี้รอเบลนทั้งคืน

เมื่อเบลนเดินเข้ามาในบ้าน เธอก็รีบออกไปต้อนรับเขา "เบ..."

เธอยังพูดไม่จบเมื่อเห็นเขาอุ้มรูบี้

เบลนมองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน

ซินดี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เธอกำหมัดแน่น

เบลนค่อย ๆ วางรูบี้ลงบนเตียง ก่อนจะเปิดไฟในห้อง รูบี้กอดคอเขา

เธอพึมพำในความฝัน "อาเร็ต อย่าหย่าเลยนะ...ฉันทนไม่ได้..."

ทำไมคนอื่นถึงมองไม่เห็นว่าเธอเสียใจแค่ไหน?

ทุกคนคิดว่าเธอเป็นคนเข้มเข็ง และไม่แสดงความรู้สึก แม้ว่าเธอจะมีความรัก

เบลนตกใจ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมเมื่อได้ยินเธอพึมพำ

เขาค่อย ๆ แกะแขนเธอออกและนั่งลงข้างเตียง

ในคืนที่เหน็บหนาว แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่าง ภายใต้แสงจันทร์สลัว เขาเห็นน้ำตาจากหางตาของเธอ ตอนที่เขากำลังจะเช็ดน้ำตาให้ เธอก็จับมือเขาไว้ แล้ววางหน้าลงบนฝ่ามือของเขา

เธอจับมือเขาแน่นเหมือนเด็ก พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา