บทที่ 750 บุกเข้าไปในห้องทำงาน

"โอ๊ย...มันเจ็บนะครับ!"

ไนน์ไม่ทันระวังตัวตอนที่รูบี้เตะเขา เขาล้มลงบนพื้นห้องทำงานเสียงดังโครม

เมื่อไนน์ลุกขึ้นยืน เขาก็เห็นภาพที่ไม่น่าดูบนโซฟา เขาตกใจจนเกือบสบถออกมา "นี่มันอะไร..."

ไนน์ปิดตาและรีบออกมาจากห้อง เบลนที่กำลังถูกกดอยู่บนโซฟา รีบเรียกเมื่อเขาเห็นไนน์ "กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบ และสิ้นหวัง

ไนน์ลังเลว่าจะออกไปหรือเข้าไปดี

เบลนตะโกนสุดเสียงอีกครั้ง "หูหนวกหรือไง?"

ไนน์รีบกลับเข้าไปในห้องทำงาน

ซินดี้ที่เกือบเปลือยรู้สึกอับอายอย่างที่สุด

ไนน์ก้มหน้าและพยายามไม่มองไปที่ซินดี้ เธอดึงพรมที่อยู่ด้านข้างมาคลุมตัว ดวงตาของเธอแดง เธอปิดปากแล้ววิ่งออกไป

เมื่อเธอมาถึงประตู เธอก็ชนรูบี้ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอมองรูบี้แล้วกัดฟัน "รูบี้ คุณคงมีความสุขและดีใจมากสินะ! ฉันจะบอกให้ ฉันไม่ยอมแพ้เรื่องผู้บัญชาการเบลนหรอก! ถ้าฉันไม่ได้เขา ก็อย่าหวังว่าคุณจะได้!"

เธอมองรูบี้ เหมือนจะบดขยี้รูบี้ให้กลายเป็นผง

รูบี้ยิ้มเยาะและไม่สนใจเธอ

ในขณะที่เบลนฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ความต้องการทางเพศยังคงครอบงำเขา

ไนน์ตรวจชีพจรของเขาแล้วพึมพำ "นี่มัน...ผู้บัญชาการเบลน ตอนนี้คุณต้องการผู้หญิงนะครับ"

"นายรักษาให้ฉันไม่ได้หรือไง?" เบลนพุ่งความโกรธไปที่เขา

"...ไม่ได้ครับ ผมเป็นผู้ชาย"

นอกจากว่า...ผู้บัญชาการเบลนจะเป็นเกย์

แต่ถึงเขาจะเป็น ไนน์ก็ทำไม่ได้!

รูบี้หันหลังและกำลังจะออกไปจากห้อง เบลนก็ตะโกนไปที่เธอ "ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ!"

รูบี้กอดอก "คุณต้องการอะไรอีกล่ะ? คุณซินดี้ไม่ได้ทำให้คุณพอใจเหรอ?"

"มานี่สิ!" คำพูดของเขานั้นแย้งไม่ได้ เขาดูโกรธมาก

เบลนเรียกเธอ แต่รูบี้ยังยืนอยู่ตรงประตู เธอไม่อยากเข้าไปหาเขา

เบลนเริ่มหมดความอดทน

"อย่าให้ผมเรียกเป็นครั้งที่สองนะ คุณก็รู้ดีว่าจะเป็นยังไง ถ้าท้าทายผม"

เขาเตือนเธอด้วยสายตาว่า ถ้าเธอไม่เข้าไปหาเขาตอนนี้ เขาต้องฆ่าเธอแน่เมื่อเขารู้สึกดีขึ้น

เมื่อเธอต้องอยู่กับเขาอีกสองสามวัน เธอคิดว่าคงไม่เหมาะสมถ้าต่อต้านเขา เมื่อคิดแบบนั้นเธอจึงเดินไปหาเขาอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อเธอเข้าไปใกล้เขา เบลนก็จับเอวเธอแล้วดึงเธอเข้ามากอด

ไนน์พูดไม่ออก

เบลนมองไนน์ด้วยสายตาเย็นชา และไร้ความปราณี "นายจะอยู่ที่นี่ทำไม? อยากดูหรือไง?"

"...อะแฮ่ม ผู้บัญชาการเบลน คุณลูน่า คุณสองคนเชิญตามสบายนะครับ ตอนนี้ยากำลังออกฤทธิ์ อย่าหักโหมเกินไปนะครับ"

"ออกไปเดี๋ยวนี้"

"ได้ครับ ได้เลย"

รูบี้พูดไม่ออก

เมื่อไนน์ออกไปจากห้อง เขาไม่ลืมที่จะปิดประตูให้พวกเขา

เมื่อไนน์ออกไปจากห้องแล้ว เบลนก็กดรูบี้ลงบนโซฟาแล้วทับบนตัวเธอ

เธอผลักหน้าอกเขา ไม่ให้เขาเข้าใกล้

เบลนจับมือเธอแน่น เสียงของเขาแหบ "คุณยังจำได้หรือเปล่าว่าในหนึ่งร้อยวันนี้ คุณต้องทำตามคำขอของผม?"

"จำได้"

เบลนมองใบหน้าของเธอ ที่เขาเคยมองเมื่อสิบปีก่อนอย่างหลงใหล เขาเริ่มจูบใบหูและริมฝีปากสีกุหลาบของเธอ เขาพูดเสียงแหบ "อย่าปฏิเสธผมเลยนะ? ซอฟตี้ ผมต้องการคุณ"

รูบี้ขมวดคิ้ว "ใครคือซอฟตี้?"

"คุณไงล่ะ"

'ไอ้บ้า! ไอ้เลว!' รูบี้สบถในใจ เขาไม่ได้มองเลยตอนที่พูดชื่อนั้น

รูบี้ผลักเขาออกไปและมองเขา