บทที่ 757 กอดกัน

หลังจากที่เบลนแก้มัดให้รูบี้ เธอสะบัดข้อมือแล้วบ่น “ลูกน้องคุณมัดมือฉันแน่นมาก"

เบลนจับข้อมือของเธอมาตรวจดู เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อมือของเธอเป็นรอยช้ำ

ชายหนุ่มใช้นิ้วมือลูบรอยถลอกบนข้อมือของเธอ

"ผมจะไปเอายามาให้"

เมื่อเบลนกำลังจะไปเอายามา รูบี้ก็จับแขนเขาแล้วถาม "บอกฉันมา เบลน คุณรักฉันหรือเปล่า?"

ดวงตาของเบลนกระตุก เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะถามเขาตรง ๆ และกะทันหันแบบนี้

แต่ชายหนุ่มก็ไม่ปฏิเสธ เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วตอบ "ใช่"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"สิบปีก่อน"

"คุณยังรักฉันอยู่ หลังจากที่ฉันทิ้งคุณไปเป็นสิบปีงั้นเหรอ?

เบลนจ้องเธอแล้วตอบ "ผมยังรักคุณอยู่"

รูบี้สูดลมหายใจเข้าแล้วถามต่อ "คุณให้โอลเคเอากล่องนั้นให้ฉัน ปืนสีเงินนั้นมีความหมายกับฉันหรือเปล่า?"

"ใช่ ผมให้ปืนนั้นกับคุณ ตอนที่ผมสอนให้คุณยิงปืนเมื่อสิบปีก่อน แต่คุณไม่ได้เอามันไปด้วย"

"แล้วเบื้องหลังของหวีไม้นั่นล่ะ?"

เบลนตอบเสียงทุ้มต่ำ "ผมของคุณยังติดอยู่ที่ซี่หวี มันเป็นสิ่งเดียวที่เตือนผมว่ายังมีคุณอยู่ ผมจึงเก็บหวีกับเส้นผมของคุณมาจนทุกวันนี้"

รูบี้รู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ท่วมท้น จากสายตาของชายหนุ่มเมื่อเธอมองเขา

รูบี้ใจสั่น ไม่แน่ใจว่าเธอคิดไปเอง หรือเป็นเพราะเธอรู้สึกซาบซึ้ง

"แล้วข้อตกลงกับซินดี้ล่ะ?"

"ผมสนับสนุนเรื่องการเรียนของเธอ ตอนที่เธอเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย เธอทำให้ผมนึกถึงซอฟตี้ในตอนนั้น เราเริ่มคุยกันตอนนั้น แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ เธอเป็นเหมือนความทรงจำที่ผมยึดมั่นมากกว่าสิ่งใด แต่ผมก็ทำดีกับเธอนะ"

รูบี้ถามเขาตรง ๆ "คุณเคยนอนกับเธอหรือเปล่า?"

เบลนดูไม่พอใจกับคำถามนั้น แต่เขาก็ยังตอบเธอ "ไม่เคย"

เขาคิดว่าควบคุมตัวเองได้ดีแล้ว ยกเว้นตอนที่รูบี้อยู่ต่อหน้าเขา

เมื่อรูบี้ถามคำถามที่อยากรู้หมดแล้ว ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที

เบลนกอดเอวเธอ เขาก้มลงถามเสียงทุ้มต่ำ "คุณพอใจคำตอบของผมหรือเปล่า?"

เธอไม่แน่ใจว่ารู้สึกยังไง

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

เธอเพิ่งจะฟื้นความทรงจำมาได้ จิตใจของเธอปั่นป่วน

แม้แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเบลนนั้นก็ยังปั่นป่วน

ก่อนที่ความทรงจำเรื่องเบลนจะคืนกลับมา เธอรู้ว่ามีความรู้สึกให้เขา ความรู้สึกของเธอนั้นอ่อนแอกว่าซอฟตี้ที่รักเขาเมื่อสิบปีก่อนได้ยังไง

แต่ตอนนี้ ความทรงจำของเธอนั้นฟื้นคืนมาแล้ว ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเบลนนั้นได้ก่อตัวขึ้น

ด้วยความรู้สึกนี้ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง

เบลนปล่อยเธอแล้วหันหลังไปเอากล่องปฐมพยาบาลมา เขาทายาที่ข้อมือให้เธอ

เขาก้มหน้าลงแล้วพูด "ผมไม่สนหรอกว่าตอนนี้คุณจะรู้สึกกับผมยังไง แต่ผมจะให้เวลาคุณ เพื่อให้คุณตกหลุมรักผมอีกครั้ง"

รูบี้อดหัวเราะกับคำพูดของเขาไม่ได้ มันทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น "นี่คุณกำลังจะบอกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นภายในวันนี้ ฉันจะต้องตกหลุมรักคุณสินะ?"

เบลนพูดย้ำ "ผมบอกว่า คุณจะตกหลุมรักผมอีกครั้งต่างหาก"

รูบี้ไม่รู้จะพูดยังไง

"ถ้าหากฉันไม่ได้รักคุณเหมือนเมื่อสิบปีก่อนล่ะ? คุณจะทำยังไง?"

เบลนทายาลงบนข้อมือของเธอแล้วตอบ "ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นหรอก"

รูบี้คิดในใจ 'มั่นใจเหลือเกินนะ!"

"คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่ทำไมคุณไม่มาหาฉันเลยในสิบปีมานี้ล่ะ?"

เบลนรู้สึกไม่ดีเมื่อเธอพูดถึงเรื่องนั้น เขาตอบเธอ "ตอนนั้นที่คุณตกลงไปในทะเล องค์กรไลท์ทำให้ผมคิดว่าคุณตายไปแล้วจริง ๆ แต่หลังจากที่ผมรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ คุณก็ลืมผมไปแล้ว ผมเลยกลับไปหาคุณไม่ได้"

รูบี้พยักหน้า เธอได้ยินคำขอโทษในน้ำเสียงของเขา