บทที่ 759 แน่ใจเหรอว่าผมเป็นตัวแสบ ไม่ใช่คุณ

พวกเขาทานอาหารเช้าด้วยกัน เมื่อมาถึงร้านกาแฟ

รูบี้ดื่มน้ำซุปแล้วพูด "อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ฉันมาอยู่ที่นี่แค่สองสามวัน อย่าได้คิดเชียวว่าจะให้ฉันอยู่กับคุณที่นี่ตั้งปีครึ่ง"

"แล้วคุณจะกลับไปที่ไหนล่ะ?"

รูบี้เลิกคิ้วแล้วตอบด้วยน้ำเสียงไร้กังวล "ก็กลับไปบ้านฉันน่ะสิ ฉันจะบอกให้นะ ว่าฉันก็มีคฤหาสน์ของฉันเอง ไม่ต้องทำตามใจใครอีก"

"คุณถูกไล่ออกจากองค์กรไลท์แล้ว ไม่มีใครปกป้องป้องคุณถ้ากลับไปที่ประเทศแซด"

รูบี้เม้มปากแล้วบอกเขา "ฉันยังต้องให้ใครมาปกป้องอีกเหรอ ฉันเก่งขนาดนี้? อีกอย่างคฤหาสน์ของฉันก็มีระบบป้องกัน ไม่มีใครบุกเข้ามาได้หรอก คุณก็รู้ คฤหาสน์ของฉันเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว"

เบลนหยิบนักเก็ตใส่ในปากของเธอ ไม่ให้เธอพูดอีก

"ผมไม่อยากได้ยินว่าคุณจะทิ้งผมไปอีก กินอาหารของคุณไปเถอะ"

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอพูดด้วยท่าทางไร้กังวล ช่างไร้หัวใจอะไรอย่างนี้

รูบี้กัดนักเก็ตอย่างโมโหก่อนจะถามเขา "คุณจะให้ฉันไปจากที่นี่หรือเปล่า?"

"ซอฟตี้ คุณเพิ่งจะฟื้นความทรงจำมานะ ไม่คิดว่าควรจะอยู่กับผมมากขึ้นเหรอ?"

เบลนค่อนข้างหงุดหงิดที่เธอไม่ค่อยสนใจเขา

รูบี้พูดขณะที่กำลังกินนักเก็ต "ฟังนะ ฉันจะไม่มีผู้ชายคนอื่นตอนที่ฉันกลับไปที่บ้าน ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะท้อง เมื่อคุณกลับมาหลังจากหนึ่งปีครึ่งแล้ว"

เบลนดูโกรธก่อนจะโยนชามของเขาลงบนโต๊ะ เขาถามเสียงเย็นชา "คุณจะบอกว่าจะไม่ตกหลุมรักผู้ชายคนอื่น หรือตกหลุมรักผมงั้นเหรอ?"

รูบี้พูดไม่ออก

ผู้ชายคนนี้สามารถบิดเบือนคำพูดได้

"ฉันไม่เคยพูดเลยนะว่าจะไม่รักคุณน่ะ"

มีเพียงสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลา ก่อนที่ตัวตนของเธอจะถูกเปิดเผย ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่เมื่อเรื่องนั้นเกิดขึ้น มันจะเป็นการทำร้ายเขามากกว่าเป็นผลดี

เธอรอเขาหนึ่งปีครึ่งได้ แต่เธอไม่อยากรอเขาที่ฐานทัพทหาร

แม้ว่าเขาจะรอเธอมาตลอดสิบปี เขาต้องระบายความไม่พอใจที่เขาไม่ได้สิ่งที่ต้องการ โดยเฉพาะตอนที่เธอไปแต่งงานกับวิลสัน และต้องทนทุกข์เมื่ออยู่ข้างวิลสัน เขาไม่พอใจที่เธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากอยู่กับเขาที่นี่ให้นานอีกหน่อย

เขาจะคิดกับเธอยังไงได้อีก?

"งั้นคุณยินดีตายกับไวท์วูล์ฟ แต่คุณรู้สึกแย่และอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ตอนที่อยู่กับผมที่นี่งั้นเหรอ?"

คำพูดทุกคำของเขา มากพอที่จะทำร้ายคนฟัง

รูบี้โยนนักเก็ตทิ้งด้วยความโมโห เธอมองเบลนแล้วถามเขา "คุณอยากจะพูดอะไร เบลน?"

"ไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าผมหมายความว่ายังไง?"

เบลนเดินออกไปทันที หลังจากทานไปแค่ไม่กี่คำ

รูบี้สบถเมื่อถูกทิ้งให้นั่งอยู่คนเดียว เธอเกือบเหวี่ยงชามซุปทิ้งด้วยความโกรธ

'ให้ตายสิ! ทำไมการคบกับใครนี่มันถึงได้เจ็บปวดนะ!'

เธอไม่ได้โกรธขนาดนี้ ตอนที่เธอไล่ตามวิลสันในตอนนั้น

วันนั้นเธอเบื่อทั้งวัน

เบลนออกไปกับพวกทหารหลังจากทานอาหารเช้า

รูบี้รู้สึกง่วงนอน เมื่อเธอรออยู่บนเตียงมานานมาก

ตอนที่เบลนกลับมาด้วยอารมณ์โกรธ เขาก็เห็นหญิงสาวกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง

รูบี้นอนหลับสนิท เธอสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเบลน

ทันทีที่เธอสบตากับเขา เธอก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะโดยไม่สนใจเขา

ดูเหมือนว่าเบลนจะหัวเราะเยาะ ตอนที่เขาถอดเสื้อกันหนาวออก แล้วโยนไปที่เก้าอี้ก่อนจะพูดเยาะเย้ย "ผมก็นึกว่าคุณไปแล้วซะอีก ทำไมยังอยู่ที่นี่ล่ะ?"

รูบี้ไม่ได้สนใจคำพูดของเขา เธอดึงผ้าห่มออกแล้วตอบ "นั่นสินะ ฉันยังไม่ได้บอกลาคุณเลย"

เบลนปลดกระดุมคอเสื้อตอนที่หันหลังให้เธอ เขากลืนน้ำลายและกัดฟัน มีความโกรธในแววตาของเขา