บทที่ 760 เกิดโรคระบาดใหญ่

เมื่อรูบี้กำลังจะอธิบาย ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา

เบลนยังอารมณ์ไม่ดีอยู่ เขายิ่งรำคาญเสียงเคาะประตู

"มีอะไร!"

เสียงของทหารดังมาจากข้างนอก "ผู้บัญชาการ ดร.ไนน์มีเรื่องจะปรึกษาคุณครับ"

เบลนมองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างเขาแล้วขมวดคิ้ว

'ไอ้บ้าไนน์ มันต้องเป็นเรื่องสำคัญจริง ๆ นะ!'

เบลนลุกขึ้นมาจากเตียง เขาหยิบเสื้อกันหนาวขึ้นมาใส่ ก่อนจะเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางเย็นชา

รูบี้กำหมัดและสงสัยว่าเธอคงถูกสาป เพราะเธอไม่ได้เตะเขาออกจากเตียง เธอกลัวว่าเบลนจะเข้าใจผิด และอยากอธิบายให้เขาฟัง

เธอถูกซอฟตี้เมื่อสิบปีก่อนเข้าสิงหรือไงนะ?

ดูเหมือนว่าหลังจากที่ความทรงจำของเธอฟื้นคืนมาแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าทำไมถึงได้มองว่าเบลนเปลี่ยนไปมาก

ก่อนที่เธอจะฟื้นความทรงจำคืนมา มันไม่เหมือนว่าเธอจะไม่มีความรู้สึกให้เบลนเลย สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกกับเบลนก็แค่เริ่มสนใจในตัวเขา มันไม่ได้ถือว่าเป็นความ 'รัก'

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเบลนที่มีให้เธอนั้น จะเริ่มกวนใจเธอมากขึ้น

เธอไม่อยากให้เขาเข้าใจความสัมพันธ์ของเธอกับวิลสันผิดไป

ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับวิลสันเลย นอกจากการจดทะเบียนสมรส เธอไม่เคยนอนกับวิลสัน และวิลสันก็ไม่เคยนอนกับเธอ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงไม่อยากอธิบายเท่าไหร่

แต่เธอจำสัญญาที่เบลนให้ซอฟตี้เมื่อสิบปีก่อนได้ เขาไม่เคยลืมเธอเลยสักครั้ง เมื่อพูดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น เธอยังคงเป็นผู้หญิงของเขา ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะบริสุทธิ์และไร้เดียงสา หรือมันจะจบลงตอนนี้ เธอยังต้องแบกรับความรู้สึกมากมายร่วมกันกับเบลน ที่เขามีให้กับซอฟตี้อยู่

เบลนรีบมายังที่เกิดเหตุ มีรัศมีความแกร่งออกมาจากตัวเขา

ไนน์เพิ่งจะเผาศพเสร็จ

"เกิดอะไรขึ้น?"

ไนน์เลิกคิ้วแล้วถามเขา "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูทุกข์ใจแบบนั้น?"

เบลนขมวดคิ้วก่อนจะสูดลมหายใจเข้า และพูดเสียงทุ้มต่ำให้สงบลง "ฉันไม่เป็นไร ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น"

ไนน์มองกองฟืนสำหรับเผาศพที่อยู่ใกล้ ๆ เขาตอบพลางขมวดคิ้ว "ทหารคนนั้นติดเชื้อโรคชนิดหนึ่ง แต่เป็นเชื้อโรคชนิดไหนนั้นยังไม่ทราบสาเหตุ เราก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเป็นโรคติดต่อหรือเปล่า ผมก็เลยตัดสินใจว่า ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการเผาศพครับ"

เบลนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เขามองกองฟืนที่กำลังเผาไหม้ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ทั่วไปในชายแดน เขาไม่สามารถรู้สึกเสียใจหรือเห็นใจกับคนตายได้ เพราะเขามีความรับผิดชอบและภาระสำคัญ ที่ต้องแบกไว้

"นายรู้หรือยังว่าเขาเป็นใคร?"

"รู้แล้วครับ"

เบลนเงยหน้าขึ้นแล้วสั่งเขา "หลังจากเผาศพเสร็จแล้ว ส่งเถ้ากระดูกไปให้คนในครอบครัวของเขา เราจะให้บำนาญชดเชยครอบครัวของเขา ให้แน่ใจว่าครอบครัวของเขาพอใจด้วย"

"ดี ผมจะสั่งลูกน้องให้ทำตามนั้น"

เบลนถามเขา "นายรู้หรือยัง ว่ามันเป็นไวรัสสายพันธุ์ไหน?"

ไนน์ส่ายหน้าแล้วตอบ "ยังเลยครับ แต่ที่ชายแดนนี้มีอากาศร้อน เชื้อโรคเลยแพร่ได้ไว ควรระวังตัวกันให้มากดีกว่า ผมจะให้ทีมแพทย์แจกเจลล้างมือ และทำความสะอาดห้องประชุมกับคลีนิกด้วยแสงยูวี"

"ทำสิ่งที่ต้องทำเถอะ"

เมื่อเบลนและไนน์กำลังจะออกไป หมอผู้หญิงก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างกระวนกระวาย

"แย่แล้วค่ะ ดร.ไนน์!"

"เกิดอะไรขึ้นครับ? ค่อย ๆ พูด"

หมอผู้หญิงพูด พร้อมกับพยายามหายใจไปด้วย "ลูกของชาวนาที่ถูกส่งตัวมาก่อนหน้านี้ มีฟองน้ำลายเต็มปากและไข้ขึ้นสูง ระบบการทำงานของหัวใจและตับของเขาแย่ลง หมอท้องถิ่นก็ไม่ช่วยรักษาเด็กคนนี้เลย ชาวนาเลยมาหาหมอของเราที่นี่..."

เบลนกับไนน์มองหน้ากัน ก่อนจะรีบไปที่ห้องพยาบาล

เด็กกำลังนอนอยู่บนเตียงตอนที่พวกเขามาถึงห้องพยาบาล กำลังถูกช่วยชีวิตอยู่

ไนน์เข้ามาหลังจากใส่ถุงมือ เขาหยิบไฟฉายมาส่องที่เปลือกตาของเด็ก ตรวจสอบการขยายของรูม่านตาของเด็ก

"มีฟองออกมาจากปาก พร้อมกับไข้ขึ้นสูง 40 องศา ปอดขยายและต่อมน้ำเหลืองบวม"

"เขาได้รับยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำแล้ว"