บทที่ 761 ส่งเธอออกไป

หลังจากที่เบลนวางสาย เขาก็ยืนอยู่หน้าทางเข้าหอพักเป็นเวลานานมาก ในขณะที่กำโทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือ

หลังจากที่เขาออกคำสั่งทุกคนเสร็จแล้ว เขาก็เปิดประตูและเดินเข้าไป

รูบี้หลับสนิทในขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียง

เบลนเดินเข้าไปหาเธอเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เธอ และมองไปที่เธออย่างเงียบ ๆ

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะปัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอออกจากใบหน้าของเธอนั้น หญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนหมอนก็ตื่นขึ้นมา

เธอกำลังขยี้ตาของเธอ หาได้ยากที่เธอจะดูงุนงงแบบนี้ เธอดูน่ารักเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะพูดว่า "คุณจะนอนไหม? ตอนนี้มันดึกมากแล้ว"

เบลนดึงสายตาอันน่าสังเวชของเขากลับ ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่เธอก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไม่ ผมยังมีงานต้องทำ"

ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็คว้าแขนของเขาไว้ทันที เธอพูดว่า "ฉันมีบางอย่างต้องอธิบายกับคุณให้ชัดเจน"

เบลนหันหลังกลับ ดึงมือเล็ก ๆ ของเธอออกแล้วพูดว่า “คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร ผมจะไม่ห้ามคุณถ้าคุณต้องการจะไป ผมจะให้คนพาคุณออกไปจากที่นี่ภายหลัง”

รูบี้พูดไม่ออก

เธออึ้งไปสองสามวินาทีก่อนที่จะหลุดจากความงุนงงของเธอในที่สุด

เบลนเดินออกไปแล้ว ในขณะที่รูบี้ดึงผ้าห่มของเธอออก ยืนบนเตียง และตะโกนออกมาอย่างโกรธจัด “หยุดอยู่ตรงนั้น เบลน!”

เบลนหยุด

ฮึ่ม ดูเหมือนว่าเมื่อในที่สุดแมวน้อยก็ตื่นขึ้น และก็กลายเป็นเสือ

"คุณต้องการอะไร?"

รูบี้กัดฟัน และวิ่งไปหาเบลนด้วยเท้าเปล่า แม้ว่าเธอจะเตี้ยกว่าเบลนอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ไม่ได้อ่อนแอ เธอถามว่า "คุณมีสิทธิ์อะไรที่คิดเอาเองว่าการแต่งงานของฉันกับวิลสันเป็นของจริง?"

“ผมไม่อยากรู้อดีตของคุณ”

อย่างไรก็ตาม รูบี้โกรธกับคำพูดที่เขาพูดออกมาใจเย็น

“ถ้าคุณไม่ได้สนใจ แล้วทำไมคุณถึงโกรธเรื่องของฉันกับวิลสันเมื่อเช้านี้ด้วยล่ะ? อธิบายมาสิเบลน!”

เบลนกำหมัด และความโกรธที่อัดอั้นไว้ทั้งหมดของเขาก็ระเบิดออกมา ในขณะที่ดวงตาเข้มของเขากระตุก เขาก็นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน

ชายหนุ่มจ้องไปที่เธอด้วยดวงตาเข้มของเขา ก่อนจะถามเธออย่างชัดแจ้งว่า “อธิบายงั้นเหรอ? อธิบายอะไร? คุณกำลังพยายามจะบอกผมว่าคุณแต่งงานกับวิลสันเพราะคุณรักเขาขนาดไหน หรือคุณอยากจะบอกผมว่าการแต่งงานของคุณกับมันช่างหวานชื่นขนาดไหนงั้นเหรอ?”

รูบี้เม้มริมฝีปากของเธอ หายใจเข้าลึก ๆ และมองตรงไปในดวงตาเข้มของเขา แล้วตอกกลับเขาไปว่า “ฉันยอมรับว่าฉันมีความรู้สึกส่วนตัวตอนที่ฉันแต่งงานกับเขาเพราะงานในตอนนั้น วิลสันเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันไล่ตามก่อนที่ความทรงจำของฉันจะกลับคืนมา แม้แต่ตอนก่อนที่ฉันจะรู้จักคุณ ก่อนฉันจะอายุ 18 ปี ฉันคิดเสมอว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่ฉันรักไปชั่วชีวิตของฉัน และมันไม่สำคัญเพราะว่าเขาไม่เคยตอบรับความรู้สึกฉันเลย"

เบลนจิกนิ้วมือของเขาลงไปในฝ่ามือของเขา พร้อมกับกัดฟันแน่น เขาจ้องไปที่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าของเขา ในขณะที่ระงับความโกรธของเขาไว้

"คุณพูดจบหรือยัง?"

รูบี้มองตรงไปที่เขาในขณะที่พูดออกมาว่า "ไม่ ฉันยังพูดไม่จบ"

เบลนพูดไม่ออก

เกิดเรื่องฉุกเฉินทั้งคืนก็ทำให้เขากังวลมากพอแล้วสำหรับเขา และตอนนี้รูบี้กำลังบอกกับเขาเรื่องทั้งหมดนั้นมันยิ่งทำให้เขาโกรธมากขึ้นไปอีก

รูบี้พูดว่า "คุณเคยสอนซอฟตี้ว่ารักรู้สึกอย่างไร เธอไม่เคยได้รับความรู้สึกแบบเดียวกันกับเบลนเลย"

รูบี้เอื้อมมือไปคว้าเสื้อของเบลนจากเอวของเขาในขณะที่มือเล็ก ๆ ของเธอสั่น

เบลนลดสายตาของเธอลง และถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แต่เขายังคงดึงมือของรูบี้ออก ในขณะที่เขาพูดว่า "แล้วถ้าเป็นอย่างนั้น? คนที่ผมรักก็คือซอฟตี้ ไม่ใช่รูบี้"

รูบี้พูดไม่ออก

รูบี้พูดต่อแม้ว่าเรื่องจะมาถึงขนาดนั้นแล้ว “นอกจากฉันจะแต่งงานกับวิลสัน เราก็ไม่เคยทำอะไรอย่างอื่นอีกเลย คุณก็รู้ว่าเขาไม่ได้รักฉัน”

เบลนระงับความรู้สึกที่กำลังขัดแย้งกันของเขา ในขณะที่เขาอดกลั้นความรู้สึกหนักอึ้งของเขา และพูดว่า "ผมจะให้คนไปส่งคุณในภายหลัง"

รูบี้พูดไม่ออก

รูบี้รู้สึกสับสนเล็กน้อย เนื่องจากเธอได้อธิบายให้เขาฟังมากมายแล้ว แต่เขาทำเหมือนว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลยแบบนั้นได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม เธอก็ตระหนักว่าการที่เบลนไม่สนใจเธอทำให้เธอเจ็บจริง ๆ