บทที่ 763 อย่าร้องไห้ ซอฟตี้

รูบี้พูดในขณะที่มองไปที่สายตาที่อ่อนโยนของเบลน “ตอนแรกฉันคิดว่าฉันไม่ได้สนใจคุณมากนัก แต่เมื่อคิดไตร่ตรอง มีคนเพียงไม่กี่คนในโลกนี้ที่ฉันผูกพันด้วย ฉันเป็นเด็กกำพร้า และไม่มีครอบครัว ดังนั้นวิลสันกับทอมป์สันจึงเป็นคนเดียวที่ฉันคิดว่าเป็นครอบครัว”

“อย่างไรก็ตาม วิลสันแต่งงานกับเซรีน หลังจากนั้นเซรีนจึงกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวฉันโดยปริยาย ลูกของพวกเขาก็น่ารักมากและเขาก็ทำให้ฉันเป็นน้าของเขา ดังนั้นลูกของพวกเขาจึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของฉันด้วยเหมือนกัน”

“ถึงอย่างนั้นเมื่อนึกถึงพวกเขาทั้งหมด ฉันมีเพียงสี่คนที่ฉันคิดว่าเป็นครอบครัว สิ่งที่ตลกคือ นอกจากลูกของเซรีน วิลสัน ทอมป์สัน และแม้กระทั่งเซรีน พวกเขาทุกคนมีคนที่พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง ในทางกลับกัน จะไม่มีใครมาปกป้องฉันได้ขนาดนั้น”

“เพราะว่าฉันมีคนไม่กี่คนที่ฉันรักมาก ฉันจึงไม่อยากเสียใครไปเลย”

รูบี้พูดหลายอย่างกับเบลนที่อยู่อีกด้านของหน้าต่างในเขตกักกัน นี่เป็นครั้งแรกที่รูบี้พูดกับเบลนมากขนาดนี้

เบลนน้ำตาคลอ

เขาเข้าใจเธอ เขาเข้าใจเธออย่างท่องแท้

เธอคงรู้สึกกลัวมากถึงได้พูดกับเขามากขนาดนี้

รูบี้ก็น้ำตาคลอด้วยเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงหันหลังในขณะที่กำลังกำโทรศัพท์ของเธอเพื่อไม่มองเบลน แต่ในทันทีที่เธอหันหลัง น้ำตาก็ไหลออกมาจากตาของเธอแล้ว

เธอบอกกับเบลนผ่านทางโทรศัพท์ว่า "คุณเรียกฉันอีกครั้งหนึ่งได้ไหม เบลน?"

เบลนเม้มริมฝีปากของเขา ในขณะที่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสาร เขาพูดว่า “ซอฟตี้”

“คุณต้องมีชีวิตรอด เพราะคุณสัญญากับฉันเมื่อสิบปีก่อนว่าคุณจะปกป้องฉัน”

แม้ว่าเบลนจะมองไม่เห็นหน้าของเธอ ตอนที่เขามองไปที่ด้านหลังของเธอ แต่เสียงสะอื้นเบา ๆ ของเธอก็ทรยศเธอ

เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้

เบลนกดฝ่ามือข้างหนึ่งของเขาบนบานกระจกหนาเพื่อสัมผัสเธอ

เขาอยากจะกอดเธอจริง ๆ

“อย่าร้องไห้ ซอฟตี้ ผมไม่เป็นไรจริง ๆ”

รูบี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของเธอก่อนจะหันกลับไปหาเบลน

เธอวางฝ่ามือของเธอติดกับมือของเบลน ในขณะที่ถือโทรศัพท์ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง

“ฉันจะรอคุณนะ เบลน”

ในที่สุดเบลนก็ยิ้มออกมาด้วยดวงตาคลอของเขา

เขาจะมีชีวิตต่อไปตามคำที่เธอพูด

…

ในที่สุดไวรัสเอสเอก็แพร่กระจายไปทั่วฐาน สองวันหลังจากที่เบลนติดเชื้อ

เสียงเตือนของห้องพยาบาลดังขึ้น

ใบหน้าของเบลนซีดลง และอ่อนแอลงเรื่อย ๆ

ไนน์กำลังค้นคว้าเกี่ยวกับวัคซีนสำหรับไวรัสเอสเอ

เบลนเป็นคนรับสาย ตอนที่รูบี้โทรมาหาห้องพยาบาลอีกครั้ง

“วันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง เบลน?”

เนื่องจากเบลนยังป่วยอยู่ เสียงของเขาจึงฟังดูอ่อนแอ และแหบแห้งกว่าปกติมาก "ผมสบายดี"

รูบี้มองไปที่เบลนผ่านบานหน้าต่างอีกด้านหนึ่งของเขตกักกัน เขากำลังนั่งอยู่บนเตียง แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาสบายดี

แต่เนื่องจากเขานั่งอยู่ในจุดอับสายตา เธอจึงคิดว่าเขาไม่สามารถมองเห็นเธอ

แต่เธอไม่รู้ว่าเบลนกำลังมองไปที่กระจกที่อยู่ใกล้ ๆ ในขณะที่ร่างบางของเธอสะท้อนอยู่บนกระจก การเคลื่อนไหวและสีหน้าของเธอล้วนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา

ในขณะที่รูบี้มองไปที่ชายที่ร่างกายอ่อนแอที่สวมชุดผู้ป่วย เธอไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงเริ่มน้ำตาคลอ

เธอรู้ว่าไวรัสเอสเอไม่ใช่เรื่องตลก

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ แต่เธอใช้เวลาส่วนใหญ่กับวิลสัน และทอมป์สันในตอนนั้น และได้ยินมาว่าไวรัสตัวนี้น่ากลัวมากแค่ไหน

แต่เธอไม่ได้อ่อนแอ แม้ว่าอุปสรรคนี้เป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะผ่านไปได้ แต่เธอก็ยังยิ้มแม้น้ำตาของเธอจะกำลังไหลออกมา เธอถามว่า “คุณยังทนได้หรือเปล่า?”

เบลนมองไปที่หญิงสาวที่กำลังยิ้ม และกำลังร้องไห้ออกมาด้วยผ่านเงาสะท้อนบนกระจก เขายิ้ม และพูดว่า "แน่นอน"

เธอนิ่งเงียบไปเป็นเวลานานมาก

เบลนมองดูเธอเอามือปิดปากของเธอ ในขณะที่กำลังถือโทรศัพท์ น้ำตาไหลออกมาจากตาของเธอ

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด มันทำร้ายเขา