บทที่ 764 ยัยจิ้งจอกของเขามีเขี้ยว

รูบี้ออกไปจากเขตกักกันตอนกลางดึก

เบลนนอนอยู่บนเตียงหลังจากที่รูบี้ออกไป เขาพบว่ามันยากที่จะนอนหลังจากนั้น

เขานึกถึงใบหน้าเจ้าเล่ห์ของยัยจิ้งจอกน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเธอมองมาที่เขา เธอจดจ่ออยู่แต่กับเขา และเขาคือคนเดียวในสายตาของเธอ ดวงตาคู่นั้นมีเพื่อเขาเท่านั้นไม่ใช่ใครอื่น

…

ตอนเที่ยงของวันต่อมา เสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้นดังมาจากเขตกักกัน

"ฉันทำได้! ในที่สุดฉันก็ทำวัคซีนสำหรับไวรัสเอสเอได้สำเร็จ!"

ไนน์วิ่งตรงไปหาเบลนราวกับเป็นคนบ้าคลั่งในขณะที่ตะโกนออกมาว่า "ผู้บัญชาการ ตอนนี้ผมช่วยคุณได้แล้ว! ในที่สุดผมก็ช่วยคุณได้!"

เบลนดูใจเย็นอย่างน่าเหลือเชื่อเมื่อเทียบกับที่ไนน์ตื่นเต้น มันช่างตลกจริง ๆ เนื่องจากเบลนเป็นคนไข้

เบลนมองไปที่ไนน์ ในขณะที่เขาพูด "ฉันไม่เคยสงสัยนายเลย และฉันก็เชื่อในความสามารถของนายเสมอในการสังเคราะห์วัคซีนสำหรับไวรัสเอสเอ"

ไนน์กำหมัดของเขา ในขณะที่ดวงตาของเขาเป็นประกายสดใส ถ้าตอนนี้ไม่ใช่เบลน เขาคงกอดเขาแล้วเหวี่ยงเขาไปรอบ ๆ แล้ว

…

หลังจากที่เบลน และผู้ป่วยรายอื่น ๆ ได้รับการรักษาไวรัสเอสเอ ก็ใช้เวลาไม่นานที่เชื้อโรคจะอยู่ในการควบคุม เพื่อให้ผู้ป่วยฟื้นตัว

ในที่สุดเขตกักกันในห้องพยาบาลก็ถูกรื้อถอนออกไป

หลังจากที่ไวรัสเอสเออยู่ในการควบคุม และหลังจากที่ผู้ป่วยทุกรายได้รับการรักษาแล้ว หายนะอื่น ๆ ก็ยุติไป

หลังจากที่เบลนปลดประจำการแล้ว ทหารทุกคนในฐานทัพก็มารวมตัวกันเพื่อเขา

แคมป์ไฟถูกจุดขึ้นภายใต้แสงดาวยามค่ำคืน รูบี้กับเบลนรวมตัวกันรอบกองไฟพร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่ง

พวกเขายังเชิญกลุ่มชาวนาในท้องถิ่น และประชาชนมาสนุกกับพวกเขาด้วย