บทที่ 775 อย่าแตะต้องตัวฉัน!

ณ เมืองเฟรมที่ประเทศเอ็ม

รูบี้ติดอยู่ที่คฤหาสน์ตลอดทั้งวัน

ในที่สุดเธอก็จำได้ว่ายาคอฟเป็นใคร

สาวใช้ก็เอาโจ๊กมาให้เธอ และขอให้เธอกินบ้างสักนิด “คุณรูเบส คุณไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน คุณควรกินอะไรบ้าง มิฉะนั้นนายน้อยจะตำหนิพวกเรา”

รูบี้ตักโจ๊กแล้วกลืนมันลงไป เธอใช้มือเช็ดที่มุมปากของเธอ

“นายน้อยของเธออยู่ที่ไหน? ฉันอยากเจอเขา”

“เขายังไม่กลับมาเลยค่ะ”

รถเบนท์ลี่ย์มินิแวนสีดำขับเข้ามาในลานหน้าบ้าน ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่

ข้างนอกเริ่มมีฝนตกปรอย ๆ

คนขับลงจากรถ เขากางร่มสีดำ แล้วเปิดประตูด้านหลัง

ยาคอฟลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยขายาวของเขา ในขณะที่กำลังถือร่ม

เขาเห็นรูบี้กำลังยืนอยู่ข้างประตูทันทีที่เขามาถึงบ้าน ดูเหมือนว่าเธอกำลังรอเขาอยู่ หัวใจของเขาปั่นปวนโดยไม่รู้ตัว

“คุณกำลังรอผมอยู่เหรอ?”

รูบี้มองไปที่เขา และพูดว่า “ฉันจำคุณได้แล้ว คุณคือแอนเดอร์สันใช่ไหม?”

แอนเดอร์สันเป็นชื่อที่ผู้อำนวยการสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งให้ยาคอฟในตอนที่เขายังเด็ก

มันหมายถึง ความปลอดภัย ความสำเร็จ และโชคดี

ยาคอฟหุบร่มและยืนอยู่หน้าประตู เขามองไปที่หน้าของเธอเป็นเวลานาน

เขารู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนเมื่อเขาได้ยินเธอเรียกเขาว่า 'แอนเดอร์สัน'

ยาคอฟยื่นร่มให้สาวใช้ของเขา เขาเดินผ่านรูบี้และหันหลังให้เธอ หายใจเข้าลึก ๆ เขาดูใจเย็น และเฉยเมย “ในที่สุดคุณก็จำผมได้”

รูบี้เม้มริมฝีปากของเธอ แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้”

เธอพูดแค่นั้นเองเหรอ หลังจากที่รู้ตัวตนของเขาแล้ว?

ยาคอฟขึ้นไปชั้นบนทันที

รูบี้เดินตามเขาไป

รูบี้พูดในขณะที่พวกเขาไปถึงห้องทำงาน “ยาคอฟ คุณช่วยฉันแค่เพียงกักขังฉันไว้ที่นี้เหรอ?”

ยาคอฟก้มศีรษะลง และเริ่มอ่านแฟ้มของเขา เขาพูดอย่างใจเย็น “เป้าหมายของผมไม่ได้จะกักขังคุณไว้”

“งั้นคุณอยากจะให้ฉันทำยังไงล่ะ คุณถึงจะปล่อยฉันไป?”

“คุณอยากจะกลับไปหาเบลน กลาโซ ขนาดนั้นเลยหรือ?”

ใบหน้าของยาคอฟเย็นชา และเขาขึ้นเสียงด้วยความโกรธ

รูบี้อึ้งเล็กน้อย เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าคุณจะตรวจสอบประวัติของฉันมาอย่างดี”

ยาคอฟยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาเธอ เขาจับข้อมือเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เนื่องจากคุณจำผมได้แล้ว ทำไมคุณไม่มีอะไรจะบอกผมเลยล่ะ? ผมคิดว่าคุณจะมีอะไรมากมายที่จะบอกผม หลังจากที่เรากลับมาพบกันอีกครั้ง”

รูบี้หัวเราะเบา ๆ “มันมากกว่า 10 กว่าปีแล้ว มันเป็นอดีตไปแล้ว มีอะไรจะต้องพูดอีก? ฉันขอบคุณจริง ๆ ที่คุณช่วยชีวิตฉันไว้ และฉันดีใจที่ได้กลับมาพบคุณอีกครั้ง แต่คุณไม่จำเป็นต้องปฏิบัติกับฉันในฐานะคนสำคัญมากขนาดนั้น เราเป็นแค่คนที่เดินผ่านกันในเส้นทางชีวิตของกัน และกัน”

ยาคอฟขมวดคิ้ว เขาโกรธเล็กน้อย เพราะน้ำเสียงที่ไม่แยแสและใจเย็นของเธอ

“คุณยังโกรธที่ผมไม่ได้พาคุณไปด้วยในตอนนั้นอีกเหรอ? ปู่ของผมไม่เห็นด้วยในตอนนั้น ผม…"

รูบี้พูดตัดบทเขาก่อนที่เขาจะทันพูดจบประโยค “ฉันไม่โทษคุณ ตอนนั้นคุณยังเด็กเกินไป ฉันแค่เสียเพื่อนในวัยเด็กหลังจากที่ครอบครัวของคุณพบคุณ ฉันเสียใจแต่ไม่เคยโทษคุณเลย ยิ่งไปกว่านั้น ฉันก็ถูกรับเลี้ยงไม่นานหลังจากที่คุณจากไป”

“หมายความว่าผมเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กสำหรับคุณงั้นเหรอ?”

รูบี้อึ้ง เธอมองไปที่สายตาอันลึกซึ้งของยาคอฟและพูดว่า “อย่าบอกนะว่าคุณตามหาฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

พวกเขายังเด็กและยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่เขาก็คิดจริงจังกับมัน

“ผมต้องการคุณ ไม่ว่าใครจะเอาหัวใจของคุณไปก็ตาม”

“แต่ฉันไม่ต้องการคุณ… ฉันมีแฟนแล้ว”

ยาคอฟหัวเราะแทนที่จะโกรธ “ทุกวันนี้คู่สมรสสามารถหย่ากันได้ คุณสามารถเลิกกับแฟนของคุณได้ตลอดเวลา”

รูบี้พูดไม่ออก

รูบี้ไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ดังนั้นเธอจึงถามว่า “คุณจะปล่อยฉันเมื่อไหร่?”

ยาคอฟมองไปที่เธออย่างจริงจัง และหรี่ตาของเขา “จนกว่าคุณจะตกหลุมรักผม”

รูบี้ยังคงนิ่งเงียบ