บทที่ 776 รู้เบื้องหลังการฆาตกรรมทุกอย่าง

ความรู้สึกโกรธและสับสนนั้นผสมปนกันไปหมด

ยาคอฟทนรูบี้ไม่ไหว เมื่อเธอยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์เขามากขึ้นอีก

แม้ว่าเขาจะยังมึนงงเพราะเมา แต่เขาก็ยังเก่งกว่ารูบี้ ใช้เวลาไม่นานก่อนที่เขาจะเข้ามาข่มเหงรูบี้อีกครั้ง

เมื่อเขากำลังจะเข้ามาหารูบี้ เธอก็คว้าแจกันเซรามิกสีเขียวที่อยู่ข้างเธอ มาทุบศีรษะยาคอฟ

'เพล้ง!'

แจกันแตกละเอียดทันทีที่ทุบลงบนศีรษะยาคอฟ

ยาคอฟมึนเล็กน้อย เขายืนอยู่ตรงนั้นสักพัก แล้วเลือดสด ๆ ก็ค่อย ๆ ไหลลงมาจากศีรษะของเขา เลือดไหลลงหน้าผากและเปลือกตาของเขา

ยาคอฟหัวเราะเยาะ เขาไม่กล้าแม้แต่ยกนิ้วชี้ไปที่หญิงสาว เพราะเธอเป็นคนที่สำคัญที่สุดของใครบางคน สำคัญมากถึงขนาดที่เขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเธอ

รูบี้ไม่มีความกลัวหรือแม้แต่ความลังเลเลย เธอหยิบมีดที่วางอยู่ข้างเธอ แล้วจี้ไปที่คอของเขาทันที

"พาฉันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

"ถ้าผมไม่พาไปล่ะ?"

ปลายมีดที่แหลมคมขยับเข้าไปใกล้ลำคอของยาคอฟ และเฉือนเนื้อของเขา

น้ำเสียงของรูบี้เย็นชาและโหดเหี้ยม เธอจ้องหน้าและเตือนเขา "คุณจะลองก็ได้นะ"

"คุณรักเบลนมากขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ความรักของฉันที่มีให้เบลนนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่เรื่องที่ทำให้ฉันเกลียดมากที่สุด ก็คือการที่ขังฉันไว้ในกรงแบบนี้!"

ยาคอฟสูดลมหายใจเข้าแล้วถามเธอ "คุณไม่เคยคิดถึงผมแม้แต่ครั้งเดียว ตลอดปีที่ผ่านมานี้เลยเหรอ รูเบส?"

ท่าทางที่ยาคอฟมองรูบี้นั้น ทำให้รู้สึกว่ามีเสน่ห์มาก

รูบี้ไม่เคยให้ความหวังเขา เธอรู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะไม่มีวันอยู่ด้วยกันได้ แม้ว่าเธอจะคิดถึงเขาครั้งหนึ่ง เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะให้เขารู้เรื่องนี้

เธอตอบออกมาแค่คำเดียวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่"

ยาคอฟหลับตา ดูเหมือนว่าเขาจะยอมแพ้ให้เธอแล้ว "ได้ ผมจะปล่อยคุณไป"

รูบี้จับยาคอฟไว้เป็นตัวประกัน เธอรีบหาทางออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเดรค

ฝนยังคงตกปรอย ๆ ตอนกลางดึก แต่รูบี้ก็ระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

รูบี้เห็นแล้วว่าเขาเจ้าเล่ห์แค่ไหน หลังจากที่ใช้เวลาอยู่กับชายคนนี้แค่ไม่กี่วัน เธอตัดสินใจแล้วว่าต้องระวังเขาให้มากที่สุด

ในขณะที่เธอถือมีดจ่อที่ลำคอของเขา รูบี้มองข้ามไหล่ของเธออยู่ตลอดและเดินต่อไป หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ถูกตาม

"ไปเอารถมาให้ฉัน ยาคอฟ แล้วไปส่งฉันที่สนามบินด้วย!"

รูบี้ผลักยาคอฟเข้าไปในรถ

มีดที่แหลมคมไม่ละออกจากลำคอของเขาเลย

ยาคอฟชี้ไปที่เลือดตรงศีรษะและลำคอของเขา ก่อนจะบอกเธอ "ดูที่คุณกับผมสิ ยังจะเอามีดมาจี้คอผมอีกเหรอ?"

"ฉันจะหยุดถ้าคุณไม่มีเล่ห์เหลี่ยมกับฉัน และขอให้คุณเลิกทำตัวเจ้าเล่ห์แล้วยกมือขึ้น"

"คุณนี่ไม่มีความรู้สึกให้ผมสักนิดเลยนะ รูเบส"

รูบี้พูดด้วยความโกรธ "คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ มันน้อยยิ่งกว่าที่จะมีความรู้สึกให้คุณอีก หยุดพูดแล้วขับรถไป!"

ยาคอฟกลั้นความโกรธเอาไว้แล้วสตาร์ทรถ

เนื่องจากยาคอฟบาดเจ็บที่ศีรษะ และรูบี้ก็กดมีดลงที่คอเขาแน่น เขาเริ่มมองเห็นไม่ค่อยชัด

"คุณแน่ใจเหรอว่าอยากให้ผมขับรถในสภาพแบบนี้? เลือดที่หัวก็ยังไม่หยุดไหลเลย คุณไม่สนใจสักนิดว่าผมเจ็บ คุณสนแต่ตัวเอง! ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาแล้วจะโทษใครล่ะ?"

รูบี้กลอกตาก่อนจะถามเขา "ผู้ชายตัวใหญ่และแข็งแรงอย่างคุณ พูดไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง? ฉันยังไม่กลัวตายเลยที่อยู่ในรถคันเดียวกับคุณ แถมยังขับรถน่ากลัวแบบนี้อีก แล้วจะบ่นอะไร?"