บทที่ 777 พาฉันกลับบ้านนะ เบลน...

ซินดี้มองเบลน เธอส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง "ไม่ใช่ฉันนะคะ ผู้บัญชาการเบลน..."

เบลนมองเธออย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก ก่อนจะดึงมือเธอออก

โอลเคถามเขา "เราจะทำยังไงกับมันดีครับ?"

"พาตัวไปสอบปากคำต่อ"

"ครับ"

ซินดี้จะจับแขนของเบลนอีก แต่เบลนก็เหวี่ยงแขนเธอออกไป

ซินดี้ไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำของเขา เขาเหวี่ยงแขนเธอแรงจนเธอล้มลงไปบนพื้น

"ผู้บัญชาการเบลน ได้โปรดฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้...ไม่ใช่ฉันนะ!"

เบลนก้มลงมองเธอ น้ำเสียงของเขาเย็นชาและน่ากลัว "คุณควรสวดภาวนาให้เธอปลอดภัยดีกว่า ถ้าซอฟตี้เป็นอะไรไป ผมจะฝังคุณไปพร้อมเธอ"

เมื่อซินดี้ได้ยินคำพูดที่ไร้หัวใจเช่นนั้น เธอกำหมัดแน่นจนนิ้วซีด เธอถามเขาด้วยความโกรธและอิจฉา

"ฉันไม่มีความหมายกับคุณ แม้แต่เศษเสี้ยวของรูบี้เลยเหรอ?"

เบลนไม่อยากทะเลาะกับเธอ เขารู้สึกว่าต้องทำให้เธอเข้าใจ เพราะเธอยังถามคำถามโง่ ๆ แบบนั้นออกมาได้ ในเมื่อตอนนี้เธอเข้าใกล้ความตายแล้ว

"ในสายตาของผม คุณเทียบกับซอฟตี้ไม่ได้เลย"

น้ำตาของซินดี้ไหลลงมา เธอกัดริมฝีปากและถามเขา ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเป็นอย่างมาก "ทำไมล่ะ? ฉันเทียบกับรูบี้ไม่ได้ยังไง เธอรักคุณมากเท่ากับที่ฉันรักหรือเปล่า? ทัศนคติของรูบี้ที่มีต่อคุณ ผู้บัญชาการเบลน เธอไม่มีคุณอยู่ในหัวใจของเธอเลย ถ้าเธอชอบคุณจริง ๆ นะ ผู้บัญชาการเบลน เธอจะมองคุณทำลายอนาคตของคุณเพื่อเธอได้ยังไง? มันจะทำให้เธอเจ็บปวด ที่เห็นคุณย้ายไปชายแดนเพื่อเธอหรือเปล่า?"

เบลนยิ้มแล้วตอบเธอ "นี่เป็นเรื่องของผมกับเธอ มันทำให้คุณเป็นห่วงจริง ๆ เหรอ?"

ซินดี้พูดไม่ออก

ซินดี้กัดฟันแล้วเช็ดน้ำตา เธอไม่สามารถโต้แย้งเบลนได้สักคำ

ความสัมพันธ์คือการอดทนซึ่งกันและกัน กลายเป็นว่าเธอเป็นคนที่พ่ายแพ้ให้กับความสัมพันธ์นี้ แม้แต่ชื่อของเธอก็ไม่มีค่าให้พูดถึง

เบลนพาคนของเขาเดินทางไปประเทศเอ็มในตอนกลางคืน

เขาได้รับสายจากโอลเคทันทีที่เขามาถึงเมืองเฟม

โอลเคพูดด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายผ่านทางโทรศัพท์ "คุณต้องรีบแล้วครับ ผู้บัญชาการ คุณซอฟตี้ถูกท่านประธานพาตัวไป ทันทีที่เธอมาถึงเมืองกลาเซียร์"

เบลนใจเต้นแรง เขารู้สึกเหมือนอยู่บนเครื่องเล่นรถไฟเหาะ

เขาดีใจที่เธอกลับมาเมืองกลาเซียร์อย่างปลอดภัย แต่เขารู้สึกกังวลที่พ่อของเขา พาเธอกลับไปที่คฤหาสน์กลาโซ

"ฉันจะรีบกลับไปทันที"

ทั้งสองคนคลาดกันเพียงนิดเดียว

แม้ว่าเบลนจะเหนื่อยจนหมดแรง เมื่อเขากลับมาที่เมืองกลาเซียร์ แต่เขาก็รีบกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลกลาโซทันทีโดยไม่หยุดพัก

ทันทีที่เบลนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลกลาโซ รูบี้กำลังเดินอยู่ตรงลานบ้านข้างนอก ทั้งสองคนตกใจ เมื่อรูบี้เห็นชายหนุ่มร่างสูง

นานแค่ไหนแล้วที่พวกเขาได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน มีความรู้สึกโหยหาและเป็นกังวลอยู่ในแววตาของพวกเขา

รูบี้ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเซรีนถึงได้ยอมทุกอย่าง เพื่อความรู้สึกของเธอที่มีต่อวิลสันในตอนนั้น ดูเหมือนว่ารูบี้จะเข้าใจเธอแล้วในตอนนี้

ความรู้สึกทั้งหมดของเธอที่ถูกกักขังไว้ได้พังทลายออกมา

เมื่อพวกเขาสบตากัน พวกเขารู้สึกได้ถึงความรักอย่างจริงใจ ผ่านทางแววตาของพวกเขา

เบลนยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เมื่อเขาเห็นร่างกายของเธอที่ไร้รอยขีดข่วน เขารู้สึกมีความสุขมาก เมื่อได้มองเธออยู่ตรงนั้น

แม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูสงบ แต่ในใจของเขานั้นเต้นแรงหลังจากที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

ดูเหมือนว่าการกลับมาที่เมืองกลาเซียร์ของเขาจะสร้างความวุ่นวายและโกลาหลให้กับแผนกการจัดการภายใน และพวกผู้อาวุโสทั้งหลายอย่างไม่ต้องสงสัย หากพวกเขาไปร้องเรียนกับประธานาธิบดี

แต่เขาไม่มีอารมณ์ที่จะคิดหรือกังวลเรื่องนั้น

ทั้งหมดที่เขาเห็นในตอนนี้ ก็คือการที่ซอฟตี้กลับมาอย่างปลอดภัยและไม่ได้รับบาดเจ็บ ในขณะที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ทำให้อารมณ์ของเขาสงบลง

เบลนมองและเรียกชื่อของเธอ เสียงของเขาแหบจากการเดินทางติดต่อกันมาหลายคืน "ซอฟตี้"

รูบี้โผเข้าไปกอดเขาด้วยรอยยิ้ม "ฉันคิดถึงคุณ เบลน"