บทที่ 796 ทำท่าทางยั่วยวน และไร้ยางอายกอดเขาในขณะที่เธอเมา

ศีรษะและแขนของเธอวางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ เชอรีชกวาดนิ้วผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยนิ้วที่โยกไปมาของเธอเพื่อรับสายของบอยล์

ด้วยคำพูดอ้อแอ้ของเธอ เธอตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างวางมาด “ฮัลโหล! นั้นบอยล์เหรอ!”

บอยล์สังเกตเห็นน้ำเสียงที่ผิดปกติของเธอทางโทรศัพท์ และได้ยินเสียงดังวุ่นวายจากเบื้องหลัง จากการพูดอ้อแอ้ของเธอ เขาเดาได้ทันทีว่าเธออยู่ที่บาร์แห่งหนึ่ง

"คุณอยู่ที่ไหน?" บอยล์ถาม ในขณะที่เขาขมวดคิ้ว

“ฮึ่ม! ใครจะสนว่าฉันอยู่ที่ไหน! ฉันจะบอกคุณนะ บอยล์! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่มีใจให้คุณอีกต่อไป! ฟังดี ๆ บอยล์! ฉันเกลียดคุณ จากนี้ไป ฉันจะไม่ชอบคุณอีกต่อไป!”

คำพูดของเธอไร้สาระ

วิทนีย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เชอรีชหัวเราะ และยกนิ้วโป้งให้เธอ “ทำได้ดีมาก เทพเจ้าเชอ! บอกให้เขาไปตายซะ!”

"ใช่! ตาย!"

เชอรีชรู้สึกเวียนหัว เนื่องจากเธอดื่มมากเกินไป หลังจากนั้น เธอก็โยนโทรศัพท์ไปที่เคาน์เตอร์บาร์

เธอวางหัวของเธอบนเคาน์เตอร์อีกครั้ง เธอหลับตาลง และพึมพำ “บอยล์… ฉันไม่ต้องการชอบคุณอีกต่อไป… ไม่อีกแล้ว…”

แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเศร้าแม้อยู่ในสภาพมึนเมาล่ะ? เธอรู้สึกหดหู่ และหายใจไม่ออกเหมือนกับหัวใจของเธอถูกห่อด้วยถุงพลาสติกสุญญากาศ

บอยล์ขมวดคิ้วหนักขึ้น ในขณะที่เขาไม่ได้ยินเสียงของเชอรีชทางโทรศัพท์

“เชอรีช? เชอ?”

ด้วยน้ำเสียงมึนเมาของเธอ หญิงสาวพึมพำผ่านทางโทรศัพท์ว่า “บอยล์… อย่าเรียกชื่อฉัน! คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกฉันแบบนั้น… ห้าม… คุณไม่ชอบฉัน… ปล่อยฉันไว้คนเดียว!”

บอยล์พูดไม่ออก

ใบหน้าของเขามืดลงกับคำที่เธอสวนตอบเขา

“เชอรีช คุณอยู่ที่ไหนกันแน่?”

เชอรีชมึนงงไปหมด เธอทำท่าทางหัวแข็งเป็นพิเศษ “ฮึ่ม! ฉันจะไม่บอกคุณหรอก! คุณจะทำไม… ใครขอให้คุณไม่ชอบฉัน… ฉันไม่อยากสนใจคุณอีกแล้ว… ไปให้พ้น!”

เชอรีชฉวัดเฉวียนนิ้วของเธอไปบนหน้าจอโทรศัพท์ และเผลอกดปุ่มวางสายโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้สายขาดอย่างกะทันหัน

บอยล์กำโทรศัพท์แน่น เขาไม่ต้องการที่จะกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขากำลังเสียสติ

มันเต็มไปด้วยความคิดที่ว่า เชอรีชกำลังเมาอยู่คนเดียวที่บาร์ ถ้ามีคนเข้ามาหาเธอ...

ทันใดนั้น คดีของเจนนิเฟอร์ก็แวบเข้ามาในหัวของเขา ดวงตาของเขามืดลงด้วยความโกรธ

คนที่ไปบาร์มีแต่พวกอันตราย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เครื่องดื่มของคน ๆ หนึ่งจะถูกวางยา

บอยล์ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกังวล เขารู้สึกว่ามือของเขามีเหงื่อออก

ในขณะที่เขากำลังจะออกจากบ้าน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้มาจากฮันท์ลีย์

“เฮ้ บอยล์ ฉันบังเอิญเจอ เชอกับเพื่อนของเธอที่ผับของครอบครัวฉัน พวกเธอทั้งสองคนเมาเละเลย”

ดวงตาของบอยล์เป็นประกาย “ผับไหน? ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”

“เอ็กซ์ตรีมผับ นายรีบมาดีกว่า เมื่อกี้พวกเธอทั้งสองคนเกือบจะโดนลวนลามแล้ว โชคดีที่ฉันอยู่ที่นั่น ป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้น”

…

บอยล์นั่งแท็กซี่ไปที่เอ็กซ์ตรีมผับ

ฤดูใบไม้ร่วงไม่นานและอากาศในเมืองหลวงนั้นก็เย็น ในขณะที่บอยล์รีบไปถึงที่ผับ ประกายเหงื่อก็แพรวพราวอยู่บนหน้าผากของเขา

เขารีบเข้าไปในผับเพื่อตามหาเชอรีช เมื่อเขาเห็นเธอนอนหลับสนิทอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ หัวใจที่สั่นด้วยความตื่นเต้นของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง

มีความสงบในดวงตาของเขาอีกครั้ง

เขาเดินเข้าไปหาเธอ และอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา “เชอรีช ตื่น!”