บทที่ 815 ฉันหนาวบอยล์

เชอรีชมองบอยล์ด้วยน้ำตาคลอ น้ำตาไหลลงมาตอนที่เธอกระพริบตา เธอถามเขาเสียงเศร้า "ทำไมไม่รับสายฉันล่ะ?"

"ผมกำลังอาบน้ำอยู่ ตอนที่ผมโทรกลับคุณก็ปิดเครื่องแล้ว"

"โทรศัพท์ฉันแบตหมด ไม่ได้เอาที่ชาร์จมาด้วย"

บอยล์เช็ดน้ำตาให้เธอแล้วถาม "ทำไมไม่บอกผมก่อน ว่าคุณจะมาหา?"

ถ้าเธอคิดถึงเขามากขนาดนั้น เขาคงหาทางไปที่นอร์ท ซิตี้ เพื่อเธอ เธอนี่โง่จริง

หญิงสาวกำเสื้อเชิ๊ตของเขาแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะซบต้นคอของเขาและพึมพำ "ฉันอยากให้คุณประหลาดใจ แต่กลายเป็นว่าทำให้คุณกลัว"

บอยล์ใจละลาย ความโกรธของเขากลายเป็นความเห็นใจ เขากอดเธอแน่นก่อนจะถอนหายใจ

เธอบ่นเสียงเบา "คุณใจร้ายมาก"

บอยล์ก้มลงจูบหน้าผากเธอ

เชอรีชขดตัวอยู่ในอ้อมกอดเขาเมื่อมีลมพัดมา เธอเงยหน้าเปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมามองที่คางของเขา "ฉันคงหนาวจนตัวแข็งแน่"

เขารู้สึกได้ว่าเธอตัวสั่น

บอยล์ถอดเสื้อกันหนาวออกมาคลุมไหล่ให้เธอ เธอดูเหมือนเด็กน้อยที่ใส่เสื้อของผู้ใหญ่ มันทำให้เธอน่าเอ็นดูมาก

บอยล์สูงพอ ๆ กับพ่อของเธอ เขาสูงประมาณ 1.8 เมตร แขนและขาของเขาก็ยาว เมื่อเธอใส่เสื้อกันหนาวของเขา แขนเสื้อที่ยาวของเขาก็คลุมมือเธอ

บอยล์ม้วนแขนเสื้อให้เธอ หลังจากมี่พับแขนเสื้อขึ้นหลายครั้ง มือของเธอก็โผล่ขึ้นมา

หลังจากนั้น เขาก็กอดและพาเธอกลับบ้าน

หลังจากที่เชอรีชหายสับสนในระหว่างที่กำลังเดินอยู่ เธอก็ถามเขา "คืนนี้ฉันจะได้นอนที่บ้านคุณเหรอ?"

"คิดว่าไงล่ะ? งั้นคืนนี้คุณอยากนอนข้างถนนหรือไง?"

เชอรีชพูดไม่ออก

เธอกัดริมฝีปากแล้วถาม "ครอบครัวของคุณจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดีหรือเปล่า?"

บอยล์ก้มลงมองเธอแล้วตอบ "ผมมีแค่แม่คนเดียว แม่กับผมเข้ากันได้ดี เธอไม่คิดว่าคุณเป็นผู้หญิงไม่ดีหรอก อีกอย่าง ผมก็บอกแม่ว่าคุณเป็นแฟนผมแล้ว ถึงคุณอยากไปพักที่อื่น แม่ก็จะให้คุณพักที่บ้าน..."

เขาบอกเรื่องของเธอกับคนในครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุด โดยไม่ต้องคิดอีก

เชอรีชยิ้มด้วยความดีใจ

เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่สนามบิน เธอปกปิดตัวตนของเขาจากไทเลอร์ มันต้องทำให้เขาโกรธแน่เลย?

"ฉันไม่ได้ตั้งใจปกปิดคุณจากไทเลอร์ที่สนามบินในตอนนั้นเลยนะ ฉันกลัวว่าไทเลอร์จะไปบอกพ่อแม่ของฉันเรื่องคุณ พ่อแม่ยังไม่ให้ฉันคบใคร ฉันต้องเก็บเรื่องของคุณไว้เป็นความลับ"

บอยล์ถามหลังจากที่เธออธิบายเสร็จ "แล้วไทเลอร์เป็นใคร?"

"จำไม่ได้เหรอ เขาเป็นเพื่อนสนิทที่มารับฉันที่สนามบินไง?"

สายตาของบอยล์เข้มทันทีเมื่อเขาถาม "เขาสนิทกับคุณเหรอ?"

เชอรีชพยักหน้าแล้วตอบ "ใช่ เราสนิทกันตั้งแต่ยังเด็ก พ่อของเขารู้จักพ่อของฉัน ครอบครัวเราเลยสนิทกัน"

บอยล์ถามทันที "งั้นเขาก็ชอบคุณน่ะสิ?"

เธอรีบปฏิเสธ "ไม่มีทางหรอก เขาบอกฉันเมื่อวันก่อนว่ามีคนที่ชอบแล้ว เราเป็นแค่เพื่อนสนิทกัน"

บอยล์คิดในใจ ‘นี่ฉันมีแฟนที่ไร้เดียงสาขนาดนี้เลยเหรอ?’

โชคดีที่เธอโง่และไร้เดียงสา ถ้าเธอเป็นผู้ใหญ่ในเรื่องความสัมพันธ์ เธอคงได้กลายเป็นแฟนของคนอื่นไปแล้ว

บอยล์ดีใจที่เธอยังไร้เดียงสา และบริสุทธิ์เหมือนหน้ากระดาษเปล่า ก่อนที่เธอจะมาเจอเขา

แม้ว่าโซเนียจะเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคม เธอก็เป็นคนสุภาพมาก

เชอรีชรู้สึกได้ว่าโซเนียรักเธอมาก

บอยล์วางกระเป๋าของเธอบนโซฟาก่อนจะบอกโซเนีย "แม่ครับ เชอรีชหนาวอยู่ข้างนอกตั้งนาน ช่วยอุ่นชาขิงให้เธอได้ไหมครับ?"

โซเนียพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม "ได้สิ แม่จะไปทำให้ตอนนี้เลย รอก่อนนะจ๊ะ เชอรีช"

"หนูไม่รีบหรอกค่ะ คุณน้า"

โซเนียบอกบอยล์ "บอยล์ รินน้ำร้อนให้แฟนหน่อยสิ"

เชอรีชหน้าแดง เมื่อเธอได้ยินโซเนียพูดว่าเธอเป็น 'แฟนของบอยล์'