บทที่ 816 ผู้หญิงของเขาบอกว่า เธอชอบทุกอย่างที่เป็นเขา

เชอรีชนอนไม่หลับ เธอกำผ้าห่มและมองไปรอบ ๆ เป็นครั้งคราว เธอมองบอยล์ที่นอนหลับตา ไม่แน่ใจว่าเขาหลับหรือยัง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างยามค่ำคืน

เธอนอนพลิกตัวไปมาและกระสับกระส่าย

บอยล์ขมวดคิ้ว เขาลืมตาขึ้นมามองเธอ และดึงเธอเข้ามากอดจากข้างหลัง

เขาวางคางบนศีรษะของเธอแล้วบอกเธอ "เราทั้งคู่นอนไม่หลับหรอก ถ้าคุณไม่หลับ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้ม "งั้นมาคุยกันเถอะ"

บอยล์พูดไม่ออก

"อยากคุยเรื่องอะไรล่ะ?"

เชอรีชคิดอยู่สักพัก เธอมองเขาแล้วถาม "ฉันเห็นใบประกาศนียบัตรและถ้วยรางวัลเยอะแยะในห้องนั่งเล่นของคุณ ตอนที่กำลังกินเกี๊ยวอยู่ บอยล์ คุณเรียนเก่งมาตั้งแต่เด็กเลยเหรอ?"

บอยล์ตอบอืมเสียงเบา

เชอรีชหัวเราะ "งั้นคุณก็เป็นนักเรียนตัวอย่างคนโปรดของอาจารย์กับผู้ปกครองน่ะสิ ไม่เหมือนฉัน ตอนเด็กฉันไม่ชอบเรียนและโดดเรียนบ่อย พ่อเคยดุฉันตอนที่อยู่โรงเรียนอนุบาล เพราะฉันโดดเรียนบ่อย บอยล์ ทำไมถึงชอบเรียนล่ะ มันยุ่งยากและเหนื่อยนะ"

บอยล์ขำที่เธอบ่นด้วยความไร้เดียงสา "แต่คุณก็เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแคพิทัล ซิตี้ ได้นี่ ถึงคุณจะเกลียดการเรียนมากก็เถอะ คุณกำลังจะอวดว่าเก่งหรือไง?"

"ฉันไม่เก่งเท่าคุณหรอก" เธอเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาทั่วไป

แต่บอยล์ก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา "ผมไม่ได้เรียนเก่งหรอก ปกติแล้วผมจะทำงานหนักมากกว่า เพราะผมรู้ว่าคนที่มีเบื้องหลังอย่างผม จะไม่มีอะไรเลยถ้าเราไม่ทำงานหนัก"

เชอรีชรู้สึกปวดใจเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอกอดเอวเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา "คุณไม่ใช่คนที่ไม่มีอะไรเลยนะ คุณยังมีฉันเสมอ และคุณดีที่สุดในใจฉันเสมอ"

บอยล์ใจสั่น แววตาของเขาอ่อนโยนลง เขาก้มลงมองเธอ "รีช ผมไม่ได้ดีและยอดเยี่ยมเหมือนที่คุณคิดหรอก คุณจะเหนื่อยและเป็นทุกข์ถ้าอยู่กับผม"

"แต่ฉันไม่กลัวเหนื่อยหรือเป็นทุกข์นะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อได้อยู่กับคุณ พ่อบอกฉันว่า คนเรามีโอกาสสำเร็จอย่างรวดเร็ว ถ้าคนนั้นทำงานหนัก บอยล์ คุณไม่ควรดูถูกตัวเองนะ"

บอยล์ลูบไล้ใบหน้าของเธอ และกอดเธอแน่นขึ้น

เชอรีชคลอเคลียต้นคอของบอยล์ เธออดถามไม่ได้ "บอยล์ ทำไมถึงอยู่กับแม่แค่สองคน? แล้วพ่อของคุณล่ะ?"

สายตาของบอยล์เย็นชาเมื่อพูดถึงพ่อของเขา "เราตัดขาดกับเขาแล้ว"

ใครจะอยากไปเกี่ยวข้องกับโจรลักพาตัวกัน?

บอยล์กับแม่ของเขาถูกสังคมประณามและเกลียดชังเมื่อแปดปีก่อน เป็นเพราะแฮนสัน ลอว์สัน เพื่อนในห้องเรียนล้อเลียนและแกล้งเขา ความล้มเหลวของสังคมกดดันเขา เขาเคยคิดอยากฆ่าตัวตาย

พวกเขาถูกบังคับให้ย้ายมาที่เมืองเชสเตอร์ ไม่มีใครรู้จักพวกเขา การที่ไม่มีใครรู้จักพวกเขานั้น ทำให้พวกเขามีความสุข มันเป็นเรื่องที่น่าขัน

เชอรีชตกใจและถาม "ทำไมล่ะ?"

บอยล์เงียบไปสักพัก

"ไม่ต้องบอกฉันก็ได้ถ้าไม่อยากบอก ถ้าคุณพร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกฉัน"

เชอรีชคิดว่าเขาคงไม่อยากพูดต่อ แต่บอยล์ก็พูดขึ้นมาในทันที "เขาเป็นโจรลักพาตัวและอันธพาล"

เขาพูดเสียงเย็นชา

"ขอโทษนะ ฉันไม่ควรถาม..."