บทที่ 820 เธอจะเผชิญหน้ากับเขาได้ยังไง

แฮร์ริสันวิ่งเข้ามาถามเชอรีช ทันทีที่เธอมาถึงบ้าน

"พี่เชอรีช เดทกับพี่ไทเลอร์เป็นยังไงบ้าง?"

เชอรีชกัดริมฝีปากแล้วตอบ "ไทเลอร์สารภาพรักพี่"

"พี่ตอบรับเขาหรือเปล่า?"

"ไม่ เราโตมาด้วยกัน แต่ไม่คิดว่าเขาจะมีความรู้สึกให้พี่"

แฮร์ริสันขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วยักไหล่ "ผมรู้ว่าพี่ไทเลอร์มีความรู้สึกให้พี่ตั้งนานแล้ว ทำไมเขาถึงตามไปทุกที่ถ้าเขาไม่ได้ชอบพี่ล่ะ? ผมคิดว่าพี่แกล้งโง่เพราะไม่อยากเปิดเผยกับเขา"

เชอรีชสับสน เขาเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเธอ เธอไม่รู้ว่าจะมองหน้าเขายังไง ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังทะเลาะกับไทเลอร์ เธอรู้สึกเหนื่อยใจ

"แต่เขาก็แกล้งพี่มาตลอดตั้งแต่ยังเด็กนะ ดูไม่เหมือนว่าเขาจะชอบพี่เลย"

"ที่เขาแกล้งเพราะอยากให้พี่สนใจ พี่ไม่เข้าใจเหรอ?"

เชอรีชกลืนน้ำลาย "ยังไงก็แล้วแต่ พี่ก็ปฏิเสธเขาไปแล้ว พี่บอกไปชัดเจนแล้วว่าเรายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่"

"พี่เชอรีช ผมไม่เข้าใจ พี่ไทเลอร์ไม่ดียังไง พี่ชอบคนอื่นอยู่หรือเปล่า?"

เชอรีชหลบสายตาของแฮร์ริสัน เธอยืนขึ้นแล้วผลักแฮร์ริสันออกไปจากห้อง "พี่ง่วงแล้ว ออกไปเถอะ พี่จะอาบน้ำแล้วเข้านอน"

"พี่เชอรีช พี่แอบคบกับผู้ชายอยู่จริง ๆ เหรอเนี่ย?"

เชอรีชบอกเขา "นี่มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ไม่ต้องมายุ่ง!"

"พี่อายุมากกว่าผมแค่ห้าปี กล้าดียังไงมาเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ใหญ่?"

"พี่เป็นผู้ใหญ่แล้ว แฮร์ริสัน เธอเป็นผู้ชายที่โตเต็มที่หรือยัง?"

เธอผลักแฮร์ริสันออกไปนอกประตู แล้วกระแทกประตูปิด

วันหยุดประจำชาติสิ้นสุดแล้ว อย่างแรกที่เชอรีชทำหลังจากที่กลับเข้ามาในเมือง ก็คือตามหาบอยล์

เชอรีชนั่งอยู่ข้างนอกหอพัก เมื่อบอยล์รีบกลับมาที่มหาวิทยาลัย เธอกำลังถือของที่หนักและใหญ่

บอยล์ขมวดคิ้วแล้วถามเธอ "คุณซื้ออะไรมาน่ะ?"

"คีย์บอร์ดน่ะ ฉันไม่ค่อยได้ฝึกเปียโนหลังจากเข้ามหาวิทยาลัย ฝีมือฉันแย่ลง เลยบอกให้แม่ส่งนี่มาให้ฉัน"

บอยล์ถามเธอ "เขาอนุญาตให้คุณฝึกคีย์บอร์ดในหอพักด้วยเหรอ?"

เชอรีชตอบ "ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ถ้าฉันฝึกคีย์บอร์ดในหอพัก ต้องมีคนเอาไปฟ้องอาจารย์ประจำหอพักแน่"

"ผมจะให้คนมาย้ายคีย์บอร์ดของคุณ ไปที่บ้านเช่าของผมก่อน"

เชอรีชยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันกลัวว่าคุณอาจจะไม่ชอบ"

บอยล์เรียกแท็กซี่ และทั้งสองคนก็ย้ายคีย์บอร์ดไปไว้ที่บ้านเช่าของบอยล์

บอยล์กับเฮกเตอร์ พักอยู่ในบ้านเช่าที่มีสองห้องนอน โชคดีที่บอยล์มีของไม่เยอะ ห้องนั่งเล่นของพวกเขาค่อนข้างโล่ง จึงมีห้องให้เธอเอาคีย์บอร์ดมาไว้

"คุณจะมาฝึกที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้นะ ผมจะให้กุญแจกับคุณ"

เชอรีชนั่งลงหน้าคีย์บอร์ดและเล่นไปสองสามเพลง เธอถามเขา "เฮกเตอร์จะว่าอะไรหรือเปล่า ถ้าฉันมาฝึกที่นี่? ฉันจะไปรบกวนเขาหรือเปล่า?"

บอยล์ยิ้มและรินน้ำให้เธอ "ผมเป็นคนจ่ายค่าเช่า เขาไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจที่คุณจะมาฝึกที่นี่หรอก ที่เขาไม่ได้นอนข้างถนนเพราะผมพาเขามาพักด้วย"

เชอรีชยิ้ม "งั้นเขาก็ว่าฉันไม่ได้หรอก ถ้าฉันจะมาฝึกที่นี่บ่อย ๆ"

บอยล์มองเธอแล้วนั่งลงข้างเธอ เขากดคีย์บอร์ดแล้วถาม "ทำไมคุณถึงอยากมาที่นี่บ่อย ๆ ล่ะ?"

เชอรีชพูดไม่ออก

เขารู้คำตอบอยู่แล้ว

"ฉัน...ฉันก็ต้องมาฝึกคีย์บอร์ดที่นี่บ่อยสิ ฉันเรียนเปียโนมาตั้งหลายปี ฉันไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก"

สายตาของเขานั้นเร่าร้อน ใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนขึ้น

เธอหลบสายตาแล้วเล่นเปียโน แต่ชายหนุ่มก็จับคางเธอให้หันหน้ามาหาเขา ริมฝีปากของพวกเขาเกือบจะติดกัน

คลิ๊ก