บทที่ 821 ความเห็นแก่ตัว ทำให้เขาต้องการกักขังเธอไว้

มหาวิทยาลัยแคพิทัล ซิตี้ นอกจากจะเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในประเทศจีนแล้ว แต่ยังเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลกเช่นกัน มันเป็นมหาวิทยาลัยที่เปิดกว้าง ทางหอพักอนุญาติให้นักศึกษาออกไปพักข้างนอกได้

เชอรีชชอบไปอยู่ที่บ้านของบอยล์ มันจึงทำให้เกิดปัญหาอีกอย่างหนึ่ง เธอเริ่มไปพักที่บ้านบอยล์บ่อยขึ้น เธอก็รู้ว่าเฮกเตอร์ก็พักอยู่ที่นั่นด้วย และในบ้านมีห้องน้ำเพียงห้องเดียว ซึ่งทำให้ไม่ค่อยสะดวก

ในคืนวันเสาร์ เฮกเตอร์ยืนพิงหน้าประตูห้องของบอยล์ เขาเคี้ยวแอปเปิ้ลและถามบอยล์ "พรุ่งนี้วันหยุด เชอรีชจะมาหรือเปล่า?"

"ทำไม?"

"คืนนี้ฉันจะไปนอนที่สำนักงานกฎหมายถ้าเธอมา ฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอ เผื่อพวกนายจะไปถึงขั้นนั้นกัน"

บอยล์ตอบกลับอย่างเย็นชา "รู้ด้วยเหรอว่านายเป็นก้างขวางคอ?"

"ใช่ ฉันเป็นเพื่อนที่ดีใช่ไหมล่ะ? ซึ้งหรือยัง? ฉันยอมไปนอนบนเตียงไม้เล็ก ๆ ที่สำนักงานกฎหมาย เพื่อนายเลยนะ ฉันเสียสละเพื่อนายสองคนมากขนาดนี้ ต้องให้ฉันเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวตอนนายแต่งงานนะ"

แต่งงาน...บอยล์ตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น

บอยล์ดูอันดับหุ้นในคอมพิวเตอร์และบอกเขา "เธอจะมาหรือไม่มา พรุ่งนี้นายไม่ต้องย้ายออกไปหรอก"

"พวกนายจะไปนอนที่โรงแรมกันเหรอ?"

"เปล่า ฉันซื้อบ้านแล้ว"

ริมฝีปากเฮกเตอร์กระตุก เขาพูดไม่ออก

ชายคนนี้รวยจังเลยนะ

นี่เขาสามารถซื้อบ้านในเมืองได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

"อะแฮ่ม บอยล์ นายซื้อบ้านแล้วเหรอ? ที่ไหนล่ะ?"

"ที่กรีนทาวน์แอเรีย ใกล้มหาวิทยาลัยแคพิ ทัลซิตี้"

เฮกเตอร์ตกใจจนอ้าปากค้าง "อะไรวะ? บ้านที่กรีนทาวน์แอเรีย มันแพงนะ อีกอย่างมันก็ใกล้มหาวิทยาลัย อย่างน้อยก็ราคาสี่หมื่นเหรียญต่อตารางฟุต นายไปเอาเงินจำนวนมากขนาดนั้นมาจากไหน?"

บอยล์ตอบเขา "ฉันใช้เงินที่ได้รับจากทุนการศึกษา และเงินจากการที่ฉันลงทุนด้วย ฉันยืมเงินฮันท์ลีย์มาห้าสิบล้าน มันก็พอที่จะจ่ายเต็มจำนวนได้"

เฮกเตอร์พูดไม่ออก

ชีวิตแบบนั้นเนี่ยนะ! นายคงบ้าเหมือนพวกเขาแล้ว!

เฮกเตอร์พูด "ถ้าโลกนี้มีคนบ้าอย่างนายน้อยลง ฉันว่าคงมีผู้หญิงมารุมจีบฉันแล้วล่ะ!"

บอยล์ยิ้ม "พรุ่งนี้ช่วยฉันย้ายของด้วย"

"ได้เลย อย่าลืมฉันแล้วกันถ้าวันนึงนายรวย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นายจะต้องเป็นคนอายุน้อย ที่มีบ้านเป็นของตัวเองเร็ว ๆ นี้"

เฮกเตอร์ถอนหายใจแล้วคิดในใจ 'การเปรียบเทียบมันจะทำลายความสุขของนายนะ'

เขายังดิ้นรนทำงานอยู่เลย แต่เพื่อนสนิทของเขานั้นโชคดี เพื่อนของเขามีบ้านราคาหลายล้านเป็นของตัวเองแล้ว

เฮกเตอร์บอกเขา "อย่าลืมฉันนะ ถ้านายประสบความสำเร็จ"

บอยล์มารับเชอรีชในวันหยุดตอนบ่าย

เชอรีชเห็นว่าเขาไม่ได้ขี่จักรยานไปทางบ้านเช่า เธอเอียงศีรษะถามเขา "เราจะไปไหนกัน? เราไม่ได้ไปบ้านคุณเหรอ?"

"ใช่ แต่มันเป็นบ้านของเรา"

เชอรีชไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่รู้ว่าเขาซื้อบ้านหลังใหม่ราคาหลายล้าน

บอยล์พาเธอไปที่กรีนทาวน์แอเรีย เชอรีชถามด้วยความสงสัย "บอยล์ คุณมาทำอะไรที่นี่? เพื่อนคุณอยู่ที่นี่เหรอ?"

บอยล์ยิ้มโดยไม่ตอบคำถามเธอ เขาดึงเธอเข้าไปในลิฟต์

พวกเขามาถึงที่ชั้นแปดและหยุดอยู่ตรงหน้าบ้าน บอยล์ยืนอยู่ข้างหลังเชอรีช และกำมือเธอวางที่รหัสผ่าน

เขาก้มลงกระซิบที่หูเธอ "รหัสผ่านคือวันที่เราเจอกันครั้งแรกที่ตระกูลฟัดด์"

เชอรีชยังคงสับสน เขากำมือเธอมาวางไว้แนบอกของเขา เธอหันมามองเขาแล้วถาม "คุณย้ายมาแล้วเหรอ?"