บทที่ 833 พระบอกเธอให้ไปเลิกกัน

ฮันท์ลีย์จัดทริปวันหยุดให้ทุกคน

พวกเขาทั้งสี่คนจึงไปเที่ยวที่ภูเขาไพรด์

ตอนแรกพวกเขาจะชวนเฮกเตอร์ไปด้วย แต่เฮกเตอร์รู้สึกว่าเขาเป็นส่วนเกินของทั้งสองคู่ เขาจึงไม่ไปด้วย

พวกเราไม่ได้ใช้กระเช้าไฟฟ้าขึ้นไปบนยอดเขา บอยล์กับฮันท์ลีย์ปีนเขาได้สบายมาก เพราะพวกเขาออกไปทำงานบ่อย ๆ แต่เชอรีชกับวิทนีย์นั้นกลับตรงกันข้าม พวกเธอต้องหยุดพักหายใจ

วิทนีย์เท้าสะเอวตอนที่เรียกพวกเขาจากข้างหลัง "นี่ พวกคุณช่วยช้าลงหรือรอพวกเราหน่อยได้ไหม?"

ฮันท์ลีย์หันมาหัวเราะใส่พวกเธอ ตอนที่พวกเขายืนอยู่ตรงบันได "ผมแนะนำให้ใช้รถกระเช้าไฟฟ้าขึ้นมาบนยอดเขา ตอนที่อยู่ข้างล่างนั่น เพราะห่วงว่าคุณสองคนจะไม่แข็งแรงพอที่จะปีนขึ้นมา ใครเป็นคนปฏิเสธผมกันล่ะ?"

วิทนีย์เม้มปาก "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าการปีนขึ้นมาบนเนินเขาเล็ก ๆ นี่จะเหนื่อยขนาดนี้! ภูเขาลูกนี้ก็ไม่ได้สูงซะหน่อย!"

ฮันท์ลีย์ไม่รู้จะทำยังไง เขาจึงเดินไปหาเธอ "มาเถอะเจ้าหญิง ผมจะช่วยพาคุณขึ้นไป"

วิทนีย์กลอกตา "ดูเหมือนว่าคุณจะยังมีหัวใจอยู่นะ"

บอยล์มองเชอรีชที่หน้าแดง เขานั่งลงแล้วแตะที่ไหล่ของเขา "ขึ้นมาสิ ผมจะแบกคุณเอง"

"...คุณคงเหนื่อยแล้ว ฉันเดินไปต่อได้"

" ไม่ต้องพูดเลย ถ้าคุณเหนื่อยจนเป็นลมไป ผมก็ต้องอุ้มคุณอยู่ดี"

เชอรีชหน้าแดงเพราะคำพูดของเขา แม้ว่าเธอรู้สึกอายแต่เธอก็ไม่อยากปีนขึ้นไปต่อ ตอนนี้เธอเหนื่อยมาก...

มีคนหน้าไม่อายขึ้นขี่หลังบอยล์

วิทนีย์ที่ถูกฮันท์ลีย์นำหน้าไป หันมามองบอยล์กับเชอรีชที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เธอรู้สึกอิจฉาพวกเขาขึ้นมาทันที

"ให้ตายสิ! ฮันท์ลีย์ คุณต้องเรียนรู้จากบอยล์ไว้นะ! ดูสิว่าเขาดีกับแฟนแค่ไหน เขากำลังแบกเธออยู่ล่ะ!"

ฮันท์ลีย์ไม่ยอม เขาแตะที่ไหล่ของเขาแล้วบอกเธอ "ขึ้นมาสิเจ้าหญิง ให้ผมแบกคุณด้วย ทำเหมือนว่าผมแบกคุณไม่ได้งั้นแหละ!"

วิทนีย์มองเขาก่อนจะพูด "คุณควรขอบคุณฉันนะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องการให้คุณมาแบกฉันหรอก!"

ฮีนท์ลีย์กับวิทนีย์ปีนนำขึ้นไปและเถียงกัน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีแรงล้นเหลือ

เชอรีชซบลงบนต้นคอของบอยล์ และกอดคอเขา "บอยล์ ถ้าคุณเหนื่อย วางฉันลงและให้ฉันเดินไปเองก็ได้นะ"

เขาตอบเสียงเรียบและหนักแน่น "ผมไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่คุณคิดหรอกนะ"

เชอรีชรู้ว่าร่างกายของเขาแข็งแรงแค่ไหน โดยเฉพาะตอนที่เขาเล่นกีฬาพิเศษกับเธอ เขายังทำต่อได้แม้ว่าเธอจะเหนื่อยแล้ว

เนื่องจากบอยล์แบกของหนัก เหงื่อของเขาเปียกโชกตอนที่เกือบจะถึงยอดเขา เชอรีชหยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า แล้วเช็ดเหงื่อให้เขา

"ขึ้นกระเช้าไฟฟ้าตอนลงไปกันเถอะ ฉันทนแบบนี้อีกไม่ไหวแล้ว"

บอยล์ดันตัวเธอขึ้นมาก่อนจะตอบ "ได้สิ"

บอยล์วางเชอรีชลง หลังจากพวกเขามาถึงวัดบนยอดเขา

ทั้งสองคู่มีความสุขกับทิวทัศน์ที่สวยงามบนยอดเขา ชายหนุ่มสองคนถ่ายรูปให้ผู้หญิงของพวกเขาหลายรูป

วิทนีย์เรียกพวกเขา "บอยล์ เชอรีช ยืนใกล้กันหน่อย ให้ฉันถ่ายรูปให้นะ"

บอยล์กับเชอรีชยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มีทิวทัศน์ที่สวยงามเป็นฉากหลังของพวกเขา

"เร็วเข้า ใกล้กันอีกหน่อย บอยล์ คุณกอดเชอรีชหน่อยสิ"

บอยล์ทำตาม เขากอดเชอรีช ส่วนเด็กน้อยซบอกและกอดเอวเขา

'แชะ แชะ'

วิทนีย์ถ่ายรูปมาหลายรูป "ฝีมือถ่ายรูปของฉันนั้นไร้ที่ติ ฉันจะปริ้นท์รูปออกมาให้นะ"

เชอรีชวิ่งมาหาเธอ "ให้ฉันดูหน่อย"

วิทนีย์ถาม "ฝีมือถ่ายรูปของฉันดีใช่ไหมล่ะ?"

เชอรีชออกความเห็น "มันก็ดีนะ แต่บอยล์ยิ้มแย่มาก บอกไม่ได้เลยว่าเขากำลังยิ้มอยู่จริง ๆ หรือเปล่า"