บทที่ 834 ถักผ้าผ้าพันคอให้เขา

พวกเขาใช้กระเช้าไฟฟ้าลงมาจากภูเขา

วิทนีย์กับฮันท์ลีย์เถียงกันเล่นในกระเช้าไฟฟ้า ส่วนเชอรีชกับบอยล์อารมณ์ไม่ค่อยดี พวกเขาเงียบมาตลอดทาง

พวกเขากลับมาที่คอนโดกรีนทาวน์หลังจากไปเที่ยวกันมาทั้งวัน ทันทีที่เชอรีชผ่านประตูเข้ามา เธอก็กอดบอยล์จากข้างหลัง

บอยล์ตกใจ เขาก้มลงมองมือเล็กที่กอดเอวเขา ก่อนจะกุมมือเธอแล้วถาม "เป็นอะไรไป?"

หญิงสาวแอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่ดูทุกข์ใจ แล้วถามเขา "คุณยังโกรธที่พระพูดแบบนั้นอยู่หรือเปล่า?"

"เปล่า"

เชอรีชพูดด้วยความโมโห "เขาไม่ได้เป็นพระอาจารย์หรืออะไรสักหน่อย ที่เขาพูดมานั้นมันไร้สาระ ตอนนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีคนพูดแบบนี้อยู่อีก"

"ใช่ ผมก็ไม่เชื่อเขาเหมือนกัน" บอยล์หันมาดึงมือเธอขึ้นมาทาบอก ก่อนจะกอดเธอแน่น

"บอยล์ ฉันจะบอกพ่อแม่เรื่องของเรา หลังจากที่เราคบกันนานกว่านี้นะ?"

บอยล์ถามเธอ "ผมคิดว่าตอนนี้พ่อแม่ของคุณ ยังไม่ให้คบใครนะ?"

เชอรีชคิดแล้วตอบ "ที่พวกเขาบอกมันก็จริง ฉันจะบอกหลังจากผ่านไปสักพัก แย่ที่สุดก็แค่โดนบ่น พ่อแม่รักฉันมาก พวกท่านห้ามเราไม่ได้หรอก"

บอยล์หัวเราะเบา ๆ "คุณจะยอมแพ้หรือเปล่าถ้าพวกท่านคัดค้านเรา?"

เชอรีชเงยหน้าขึ้นแล้วตอบ "ถ้าเราถูกคัดค้าน ฉันก็จะบอกว่าฉันเข้าใจที่พวกท่านเป็นห่วง ยังไงฉันก็จะแอบคบกับคุณอยู่ดี พวกท่านทำอะไรไม่ได้หรอก ถ้าคัดค้านเรามากขึ้นอีก ฉันจะไปหาคุณปู่ ฉันก็แค่ทำหน้าเศร้าเดี๋ยวคุณปู่ก็คุยกับฉันเอง พ่อแม่ห้ามฉันไม่ได้หรอกถ้าคุณปู่มาช่วย"

บอยล์ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ "ฉลาดนักนะเมื่อต้องรับมือกับพ่อแม่ เชอรีช"

"แน่อยู่แล้ว" เธอเชิดหน้าด้วยความภูมิใจ

เธอกอดเอวเขาแน่น "คุณยอมทิ้งโอกาสที่จะไปเรียนที่อเมริกาเพื่อฉัน ฉันไม่หักหลังความรู้สึกคุณหรอก บอยล์"

บอยล์มองดวงตาที่ดำขลับก่อนจะเอาผมที่ยุ่งทัดหูเธอ "ผมกลัวว่าวันนึงผมจะทำร้ายคุณขึ้นมาจริง ๆ เหมือนที่พระบอก"

เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

ถ้าเขาเป็นคนทำร้ายเธอ เขาคงไม่สามารถทนได้เมื่อคิดแบบนั้น

เชอรีชยิ้มให้เขา "ฉันรู้ว่าคุณรักและจะไม่มีวันทำร้ายฉัน"

บอยล์ก้มลงจูบหน้าผากเธอ

วันคริสมาต์มาถึงอย่างรวดเร็ว

หิมะสีขาวโปรยลงมาจากท้องฟ้าในเมืองหลวง

เชอรีชไม่มีคาบเรียนในตอนบ่าย เธอจึงเล่นหิมะตรงหน้าต่างที่คอนโดกรีนทาวน์

บอยล์รับคดีมาเมื่อสามวันก่อน เขาต้องไปเอาเอกสารจากลูกค้าที่เมืองเอส เขายังไม่กลับมาจากทำงานเลย

บอยล์ทำอาหารไว้หลายอย่าง และเก็บไว้ในตู้เย็นก่อนที่เขาจะไป เชอรีชแค่อุ่นอาหารในไมโครเวฟเมื่อถึงเวลากิน

แต่เธอก็ทำพาสต้าเอง

เพราะพาสต้านั้นทำง่าย จึงมีคนเติมน้ำมากเกินไป ทำให้เส้นพาสต้าแฉะ หรือถ้าเติมน้าน้อยเกินไปก็ทำให้เส้นแข็ง

เธอหงุดหงิดมาก และรู้สึกว่าเป็นคนไร้ประโยชน์

แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้หลังจากที่ล้มเหลวมาหลายครั้ง ในที่สุดเธอก็ทำได้สำเร็จด้วยปริมาณน้ำที่เหมาะสม กลายเป็นพาสต้าที่สมบูรณ์แบบ

ดูเหมือนว่าบอยล์จะยุ่งมาก เขาตอบกลับมาหลังจากผ่านไปสองถึงสามชั่วโมง "โอ้ ตอนนี้เชอรีสโตแล้วสินะ คุณทำพาสต้าเป็นแล้ว"

เชอรีชพูดไม่ออก

หิมะข้างนอกตกหนักขึ้น เธอเพิ่งทานอาหารเย็นเสร็จและออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะข้างนอก

เพราะเป็นวันคริสมาสต์ ข้างนอกจึงมีไฟรูปซานตาคลอสสว่างไสว

เธออยากชวนวิทนีย์มาฉลองคริสมาสต์ด้วย แต่วิทนีย์ฉลองคริสต์มาสต์กับฮันท์ลีย์ จึงไม่สนใจเพื่อนสนิทเลย

เธอรู้สึกโดดเดี่ยว