บทที่ 839 นรกส่วนตัวของบอยล์

เมื่อบอยล์อ่านข้อความของเชอรีช และในขณะที่เขากำลังจะตอบกลับ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

หมายเลขผู้โทรโชว์ว่ามาจากบ้านเกิดของเขา

บอยล์รับสาย "ฮัลโหลแม่"

เสียงของโซเนียฟังดูลนลานเล็กน้อยทางโทรศัพท์ เธอพูดว่า "บอยล์ อย่ากลับบ้านในช่วงวันหยุดปีใหม่ปีนี้"

บอยล์ขมวดคิ้ว และพูดว่า “เกิดอะไรขึ้นแม่? ผมจองตั๋วกลับบ้านแล้ววันมะรืนนี้”

“สารวัตรเชสโทรมาหาแม่ก่อนหน้านี้ เขาบอกว่าพ่อของลูกออกจากคุกแล้วเมื่อสองวันก่อน บอยล์ มันแปดปีแล้ว และครั้งนี้แม่จะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายเราอีก ดังนั้นอย่ากลับบ้าน และอย่าให้เขาหาลูกเจอ”

หัวใจของบอยล์เต้นแรง เขาพูดอย่างใจเย็น "เอาล่ะ แต่เขาอยู่ที่นอร์ท ซิตี้ ทำไมแม่ไม่มาที่เมืองหลวงแทนล่ะ แม่"

“เราย้ายออกมาแปดปีแล้ว นอกจากนี้ เชสเตอร์อยู่ในชนบท และห่างไกล เขาจะไม่สามารถหาแม่เจอได้ แต่ลูก แม่กังวลว่าเขาอาจจะไปหาลูกที่โรงเรียน ลูกจะต้องระวังตัวนะ บอยล์”

หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อยกับแม่ของเขา บอยล์ก็วางสาย เขายืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานานมาก

เขาถูกปล่อยตัวหลังจากผ่านมาแปดปี

แต่เขาไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมที่เขาเคยเป็น และไม่อ่อนแอเหมือนที่แม่ของเขาเคยเป็น ดังนั้นชีวิตใหม่ของพวกเขาจะไม่จบลงเพียงเพราะผู้ชายคนนั้นถูกปล่อยออกมาจากคุก

แววตาชั่วร้ายฉายไปทั่วดวงตาของบอยล์ ในขณะที่ปลายนิ้วของเขาซีดลงจากการที่กำโทรศัพท์แน่น

…

หลังจากที่แฮนสันขึ้นรถไฟไปเมืองหลวง เขาก็หยิบเศษหนังสือพิมพ์เก่าออกจากกระเป๋าที่ขาดรุ่งริ่งของเขา และเริ่มกางหนังสือพิมพ์ออก

ชายหนุ่มในข่าวหนังสือพิมพ์สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเนคไท และกางเกงยีนส์ เขายืนอยู่ในห้องพิจารณาคดี ในขณะที่สีหน้าของเขาดูสงบนิ่ง ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลามาก

รายงานข่าวไม่นานมานี้ มันเป็นเรื่องของชัยชนะเมื่อไม่นานมานี้ของบอยล์ ในระหว่างการไต่สวนคดีข่มขืน เขามีชื่อเสียงในทันที

“ฮึ่ม ไม่เลวนี่ไอ้เด็กแสบ”

ที่ด้านล่างของภาพรอยยิ้มของบอยล์ในข่าวหนังสือพิมพ์คือ ข้อมูลติดต่อของบอยล์ผ่านสำนักงานกฎหมายของเขา มันอ่านว่า 'สำนักงานกฎหมายเอิร์นเนส' แฮนสันยิ้ม เมื่อเขาอ่านข้อความนั้น

"ไม่เลวเด็กน้อย ตอนนี้มีสำนักงานกฎหมายของตัวเองแล้ว"

แฮนสันออกจากสถานีรถไฟ และขึ้นรถแท็กซี่

ในรถแท็กซี่ เขาหยิบโทรศัพท์เก่ามากออกมา แล้วโทรหาสำนักงานกฎหมายตามหมายเลขในข่าวหนังสือพิมพ์

…

ในขณะที่บอยล์กำลังพบกับลูกค้าในสำนักงานกฎหมายของเขา โทรศัพท์ก็เริ่มดังขึ้นที่แผนกต้อนรับ

“สวัสดีครับ ที่นี่สำนักงานกฎหมายเอิร์นเนส มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”

เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เจอกันนานถึงแปดปี เสียงของบอยล์ฟังดูทุ้มขึ้นมาก แฮนสันจำเสียงของบอยล์ไม่ได้ในทันที

แฮนสันพูด "ฉันต้องการพบทนายที่ดีที่สุดของคุณ บอยล์ บอกให้เขามารับสายหน่อย"

บอยล์อึ้งเมื่อเขาได้ยินเสียงที่หยาบคาย และหยิ่งผยองผ่านทางโทรศัพท์ แม้ว่าพวกเขาจะแยกจากกันเป็นเวลาแปดปี แต่เขารู้ได้ทันทีว่าเสียงนั้นเป็นของแฮนสัน

ดวงตาของบอยล์แหลมคมขึ้น เขาถาม “คุณต้องการอะไรกับทนายบอยล์?”

แฮนสันเริ่มส่งเสียงดังผ่านโทรศัพท์ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเย้ยหยัน และไร้ยางอายมาก เขาพูด "ฉันเป็นพ่อของทนายบอยล์ แน่นอนว่าฉันต้องการให้เขาจ่ายค่าครองชีพของฉัน! ให้เขามารับสายเดี๋ยวนี้!"

สายตาของบอยล์ดูน่ากลัวมากขึ้น ในขณะที่เขาอุทานอย่างเย็นชาว่า “คุณมีค่าพอให้เขาคุยกับคุณงั้นเหรอ?”

แฮนสันตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ในขณะที่เขาตระหนักว่าคนในโทรศัพท์ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากลูกชายของเขา

เขาเยาะเย้ยอย่างเย็นชา และพูดว่า “ไม่สำคัญว่าฉันจะคู่ควรหรือไม่ ฉันยังคงเป็นพ่อของเขา ตลอดชีวิตของเขา เขาไม่สามารถหนีฉันไปไหนได้ เขามีหน้าที่ต้องให้เงินฉัน เขาจะไม่สามารถหนีความรับผิดชอบของเขาได้ แม้ว่าเขาจะเลือกพาฉันขึ้นศาลก็ตาม”

สถานการณ์ของเขาเหมือนคำสาป

คำพูดของเขาก้องอยู่ในหูของบอยล์