บทที่ 840 พายุแห่งความเจ็บปวดใจสำหรับเขา

เจลลี่ บีนกลับไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์ในวันปีใหม่

ฮีลตันเห็นว่าลูกสาวของเขาอารมณ์ไม่ดี เมื่อเธอกลับบ้านในวันหยุดปีใหม่

“ทำไมผมถึงรู้สึกว่า เจลลี่ บีนของผมทำตัวไม่เหมือนลูกสาวอีกแล้วตั้งแต่เธอไปเรียนที่มหาวิทยาลัย?”

มุมปากของเวอเรียนกระตุกขณะที่เธอพูดว่า "คุณไปเอาความรู้สึกนั้นมาจากไหน?"

ฮีลตันเลิกคิ้วของเขา และพูดว่า "มีบางอย่างไม่ถูกต้องกับยัยตัวแสบ"

ช่วงนี้เชอรีชจะนำผลไม้ น้ำ และสิ่งอื่น ๆ มาให้ฮีลตันเพื่อประจบประแจงเขาตั้งแต่ที่เธอกลับมาบ้าน

เธอเป็นเด็กซุกซนมาโดยตลอด แต่มันรู้สึกแปลกที่จู่ ๆ เธอก็เคารพฮีลตันมากขนาดนี้ เขารู้สึกว่าลูกสาวของเขากำลังซ่อนความลับที่บอกไม่ได้กับเขา

แฮร์ริสันแซว “ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเธอแค่พยายามจะประจบพ่อ เพราะเธอเริ่มออกเดทแล้ว”

เวอเรียนส่งเสียงออกทางจมูก หลังจากได้ยินสิ่งที่แฮร์ริสันพูด "แค๊ก แค๊ก เฮ้ ฮีลตัน ฉันมีบางอย่างที่ฉันจะต้องคุยกับคุณ"

ฮีลตันเดินตามเวอเรียนไปที่ห้องทำงานของเขาที่ชั้นบน

“อะไร? ทำไมเราต้องคุยกันห่างจากลูกสาวของเราด้วยล่ะ?”

เวอเรียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “ฉันต้องการให้คุณสัญญากับฉันว่าคุณจะไม่โกรธ”

ฮีลตันยิ้ม ในขณะที่เขามองไปที่เวอเรียนด้วยสายตาหยอกล้อ เขาพูดว่า "หายากนะที่คุณจะพูดกับผมแบบนี้หลังจากที่เรามีพิกเคิล มันคืออะไรกันแน่ คุณถึงได้ระมัดระวังขนาดนั้น?"

เวอเรียนพูดไม่ออก

เธอจะไม่ควรระมัดระวังเหรอ เมื่อเธอกำลังจะบอกเขาว่าลูกสาวที่รักของเขากำลังคบกับใครสักคนอยู่ตอนนี้?

เวอเรียนกระแอม และพูดว่า “เจลลี่ บีน…เออ เธอกำลังคบกับใครบางคนที่โรงเรียน”

เธอเงยหน้าขึ้นมองดูปฏิกิริยาของฮีลตันตามสัญชาตญาณ ตามที่คาดไว้ สีหน้าของเขาขมขื่นขึ้นในทันที

เธอรู้ว่า… เขาจะตอบสนองแบบนี้

เวอเรียนพูดอย่างลนลาน “แต่คุณไม่ต้องกังวล และคุณไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไปเผชิญหน้ากับเจลลี่ บีน เธอไม่ใช่เด็กที่จะคบกับใคร ๆ อย่างไม่ระมัดระวัง ไม่มีอะไรมากไปกว่าความรักปกติทั่วไป คุณไม่จำเป็นต้องตื่นตูม"

ฮีลตันถาม "ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เวอเรียนลูบคอของเธอ แล้วพูดว่า “มัน… ก็สักพักแล้ว”

ฮีลตันพูด "คุณกำลังบอกว่าเธอคบกันมาระยะหนึ่งแล้วงั้นเหรอ?"

เวอเรียนไอออกมาอย่างประหม่า ในขณะที่เธอพูดไม่ออก

เวอเรียนปลอบเขา “ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน คุณรู้ไหม เธอไม่อยากให้เรารู้เพราะเธอกลัวเราจะดุ และบังคับเธอ ความจริงก็คือ ฮีลตัน… เธออายุ 18 แล้ว และมันเป็นเรื่องปกติที่จะเริ่มคบกับใครในมหาวิทยาลัย ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่ไม่ดีเช่นกัน "

ฮีลตันหรี่ตาเข้มของเขา และพูดว่า “เธออยากให้คุณพูดแทนเธองั้นเหรอ?”

เวอเรียนส่ายหัวอย่างลนลาน และพูดว่า “ไม่ใช่แน่นอน”

ฮีลตันระงับความโกรธของเขา และนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามเวอเรียนว่า "ผู้ชายคนนี้เป็นคนแบบไหน? คุณเคยเจอเขาหรือยัง?"

“ไม่ ไม่ ตอนแรกฉันก็อยากเจอเขาทันทีที่รู้เรื่องนี้ แต่ไม่นานฉันก็รู้ว่ามันค่อนข้างไม่เหมาะสมสำหรับฉันที่จะทำเช่นนั้น เนื่องจากเรายังไม่ได้คุยกันเรื่องการแต่งงาน ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่ฉันจะพบเขา”

ฮีลตันขมวดคิ้วทันทีขณะที่เขาอุทาน “แต่งงานงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ”

เวอเรียนพูดไม่ออก

ฮีลตันเม้มริมฝีปาก ขณะที่เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาสงสัยว่าลูกสาวสุดที่รักของเขาไปแอบเดทกับคนแปลกหน้าแบบนั้นได้อย่างไร?

เธออายุเพียง 18 ปี และยังเป็นเด็กอยู่ เธอรู้อะไรเกี่ยวกับความรักบ้าง?

เวอเรียนตอบอย่างระมัดระวัง “ฮีลตัน ฉันไม่คิดว่าคุณควรจะตื่นตูมเรื่องนี้มากเกินไป คุณรู้ไหมว่าเธอกลัวว่าคุณจะดุเธอตอนที่เธอกลับมาบ้านครั้งนี้ ไม่ว่าเธอจะทำตัวอย่างไร เธอก็ยังเคารพคุณ เพราะเธอกลัวว่าจะทำร้ายคุณ”

ฮีลตันคิดว่าสถานการณ์ทั้งหมดน่าหงุดหงิดและน่าตลก เขาอุทานว่า “นั่นคือสาเหตุที่เธอเอาผลไม้ และน้ำมาให้ผมเมื่อไม่นานมานี้ เธอทำทั้งหมดนั่นไม่ใช่เพื่อเคารพพ่อของเธอ แต่เธอทำอย่างนั้นเพื่อผู้ชายคนอื่น เพราะเธอกังวลว่าผมจะห้ามเธอไม่ให้คบกับไอ้สารเลวนั่น?"

มุมปากของเวอเรียนกระตุก

เธอคิดในใจ 'ใช่ อย่างที่คุณพูดนั้นล่ะ'

อย่างไรก็ตาม ฮีลตันนั้นใจเย็นและมีเหตุผล เขาจะไม่ใส่อารมณ์ และตั้งคำถามกับเธอเหมือนกับพ่อคนอื่น

เขาเริ่มไตร่ตรองตัวเองหลังจากที่เขาสงบสติอารมณ์ลง

ฮีลตันถามหลังจากที่เขาสับสนมาก "โอ้ รีอาน่า ผมยังรักเธอไม่พองั้นหรือ?"

เวอเรียนตอบ “ไม่มีทาง แม้ว่าคุณจะไม่ได้ตามใจเธอเหมือนพ่อของคุณ แต่คุณก็ยังรักเธอมาก แล้วเธอจะรู้สึกว่าคุณยังรักเธอไม่พอได้อย่างไร?”