บทที่ 841 ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาเป็นเป้าหมายของการใส่ร้าย

บอยล์แบกกระป๋าเดินทางของเขา และขึ้นรถแท็กซี่ไป

คนขับถาม “หนุ่มน้อย คุณจะไปไหน?”

ร่องรอยของความเหงาประกายไปทั่วดวงตาของเขา เขาตอบอย่างเฉยชา “ผมยังไม่ได้คิดเรื่องนั้น คุณขับไปเรื่อย ๆ ก่อน แล้วผมจะบอกจุดหมายปลายทางคุณทีหลัง”

คนขับหัวเราะเบา ๆ เขาคิดว่าบอยล์เพิ่งเลิกกับแฟนของเขา ดังนั้นจึงอารมณ์ไม่ดี “งั้นก็ได้ บอกผมตอนที่คุณรู้แล้ว”

บอยล์เหลือบไปมองที่โทรศัพท์ของเขา เขาได้รับข้อความหลายข้อความจากรีช และข้อความที่สำคัญที่สุดก็คือเธอคิดถึงเขา

บอยล์อยากจะตอบเธอโดยบอกว่าเขาก็คิดถึงเธอเช่นกัน

แต่เขาไม่มีอารมณ์จะตอบเธอ

เขาค่อย ๆ หลับตา และเอนหลังพิงเบาะรถ เขารู้สึกหดหู่ใจ เขาคิดกับตัวเองว่า 'เอาล่ะ ถ้าแฮนสันอยากจะเกาะติดเขา ปล่อยเขาทำไป ฉันมีเวลาเหลือเฟือที่จะเสียไปกับเขา'

คนที่ควรจะอยู่ด้วยความกลัวคือแฮนสัน ท้ายที่สุดเขาจะอายุมากขึ้น

คนที่ควรจะอยู่ด้วยความกลัวจะไม่ใช่บอยล์

…

ณ คฤหาสน์แชลโลว์ เบย์ ที่นอร์ท ซิตี้

ฮีลตันได้รับอีเมลจากคุชเกี่ยวกับข้อมูลของบอยล์

“บอยล์ ลอว์สัน เพศชาย ปีนี้อายุยี่สิบห้า เป็นพลเมืองของนอร์ท ซิตี้ และเขาเป็นนักศึกษาระดับปริญญาโทปีที่สามจากมหาวิยาลัยแคพิทัล…”

ขณะที่ฮีลตันอ่านข้อมูลที่ไม่มีอะไรสำคัญ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ชื่อที่เขียนไว้พ่อของบอยล์

“แฮนสัน ลอว์สัน”

ชื่อนี้ฟังดูคุ้น ๆ

จากนั้นเขาก็เลื่อนลงมาเล็กน้อย

แฮนสัน ลอว์สัน เขาถูกตัดสินจำคุกแปดปี ในขณะที่เขาถูกตัดสินว่าลักพาตัวเด็กหญิงอายุ 10 ขวบเมื่อแปดปีก่อน เขาเพิ่งได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำเมื่อไม่นานมานี้

สายตาของฮีลตันมืดลง และทันใดนั้น คลื่นของอารมณ์ก็ถาโถมใส่เขา

ในขณะนี้ เวอเรียนเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วกาแฟ “ฮีลตัน กาแฟพร้อมแล้ว”

เธอเดินไปหาเขาแล้ววางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ เธอขมวดคิ้วเมื่อเธอสังเกตเห็นว่าฮีลตันตัวแข็งทื่อเล็กน้อย เธอเรียกเขา “ฮีลตัน? คุณสบายดีไหม?"

ฮีลตันรู้สึกตัว และสายตาที่คร่งขรึมของเขาก็กวาดสายตาไปทั่วใบหน้าของเธอ “คุณแน่ใจหรือว่าผู้ชายที่คบกับเจลลี่ บีนชื่อ บอยล์ ลอว์สัน?”

“ใช่ นั่นคือสิ่งที่เธอบอกฉัน โอ้ ใช่แล้ว เขาเป็นคนนอร์ท ซิตี้ด้วย”

ข้อมูลที่ฮีลตันได้รับมานั้นถูกต้องจริง ๆ

ขณะที่สีหน้าของฮีลตันเย็นชา เวอเรียนก็ถามว่า “มีอะไรหรือเปล่า? คุณพบเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับบอยล์งั้นเหรอ?”

"ไม่ เขาโอเค คนที่มีปัญหาคือพ่อของเขา”

เวอเรียนขมวดคิ้ว “พ่อของเขามีอะไรงั้นเหรอ?”

“คุณยังจำเหตุการณ์ลักพาตัวของเจลลี่ บีน ที่เกิดขึ้นเมื่อเธออายุ 10 ขวบได้ไหม?”

"แน่นอน ฉันจำได้ แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับพ่อของบอยล์?”

ฮีลตันขมวดคิ้วของเขา “พ่อแท้ ๆ ของบอยล์คือแฮนสัน เขาเป็นคนลักพาตัวและแบล็กเมล์เราเมื่อแปดปีก่อน เขาเพิ่งออกจากคุกเมื่อไม่นานมานี้”

เวอเรียนช็อก ใบหน้าของเธอก็ซีดอย่างน่ากลัวมาก ฤดูร้อนนั้นจะติดอยู่ในใจเธอตลอดไป ในเวลานั้น เจลลี่ บีนกำลังจะถึงวันเกิดครบสิบขวบของเธอ แต่เธอถูกลักพาตัวไปหลังเลิกเรียน และฝั่งตรงข้ามเรียกร้องเงินห้าล้าน

ห้าล้านราคาไม่แพงสำหรับครอบครัวฟัดด์ มันคุ้มมากพอสำหรับการแลกกับความปลอดภัยของเจลลี่ บีน

สุดท้ายมันก็เป็นแค่การตื่นตระหนกเพียงเท่านั้น พวกเขาสามารถช่วยเจลลี่ บีนได้ และคนลักพาตัวก็ถูกตำรวจจับ หลังจากการสอบสวนอย่างหนัก ไม่มีใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และคนลักพาตัวก็แค่สนใจเงินที่ครอบครัวฟัดด์มีเท่านั้น

เจลลี่ บีนไม่ได้รับบาดเจ็บ เนื่องจากอาชญากรรมที่เขาก่อนั้นไม่รุนแรง เขาจึงถูกตัดสินจำคุกแปดปี

สำหรับเรื่องที่เจลลี่ บีน มีความสัมพันธ์กับลูกชายของคนลักพาตัว และเหยื่อที่ถูกลักพาตัวไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเธอ ฮีลตันกับเวอเรียนจะเห็นด้วยในความสัมพันธ์ของพวกเขา และสบายใจได้อย่างไร?

“เราควรบอกเจลลี่ บีน เกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม?”

ฮีลตันลังเล "ผมขอคิดก่อน ไม่ว่าเธอจะรับรู้เรื่องราวหรือไม่ก็ตาม เธอก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปเที่ยวกับบอยล์อีกต่อไป ตอนนี้แฮนสันออกจากคุกแล้ว และเป็นการยากที่จะแน่ใจว่าเขาจะไม่ก่ออาชญากรรมอีก”