บทที่ 844 คุณก็คิดถึงฉันเหมือนกัน ใช่ไหม ฮิฮิ

ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้นตลอดช่วงหยุดกลางภาคของเชอรีช เธอแค่หวังว่าเวลาจะผ่านไปเร็ว ๆ เพื่อที่เธอจะได้กลับไปที่เมืองหลวงเพื่อไปหาบอยล์ได้

ในช่วงวันหยุดของเธอ เธอส่งข้อความหาบอยล์นับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาไม่ตอบเธอ เขาค่อย ๆ หยุดรับสายของเธอเช่นกัน

ข่าวที่ไร้มูลเหตุบนอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับบอยล์กับพ่อของเขาหายไปหลังจากผ่านไปสองสามวัน หลังจากการพูดคุยที่ดุเดือดสิ้นสุดลง แฮนสันก็ไม่สร้างปัญหาอีกเลย ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ

เชอรีชรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษในวันที่เธอกลับไปที่โรงเรียน หลังจากแกะสัมภาระของเธอที่หอพัก โดยไม่ได้ไปทักทายวิทนีย์ เธอมุ่งหน้าไปที่กรีนทาวว์ คอนโดมิเนียมทันที

เธอป้อนรหัสผ่าน และเข้าไปในบ้านได้สำเร็จ บอยล์ไม่ได้อยู่ที่บ้าน และโบนี่ก็ขดตัวเป็นลูกบอลในรังอันอบอุ่นของมัน ขณะที่แทะอาหารแมว

เนื่องจากนายหญิงของมันกลับมาบ้าน โบนี่ก็หยุดทุกอย่างที่มันทำ และเดินไปหาเชอรีชก่อนจะค่อย ๆ ตะกุยที่ขาของเธอ

เชอรี่นั่งลงบนพื้น และอุ้มมันไว้ในอ้อมแขนของเธอ จากนั้นเธอก็ล้อเล่นกับมันด้วยนิ้วของเธอ “พ่อแกอยู่ไหน? ทำไมเขาทิ้งแกไว้คนเดียวที่บ้าน? ฉันเริ่มเรียนวันนี้ และเขาก็ไม่แม้แต่จะส่งข้อความ หรือรับสายของฉันเลย”

"เหมียว"

เชอรีชลูบโบนี่ขณะที่พึมพำกับตัวเอง “แกก็คิดว่าเขาผิด ใช่ไหม? ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขามีหลายเรื่องให้กังวล ดังนั้นฉันจะให้อภัยเขา และไม่ทะเลาะกับเขาเรื่องนี้”

"เหมียว"

“เร็ว ๆ นี้เขาพาผู้หญิงอื่นกลับมาบ้านหรือเปล่า? ถ้าแกเห็นเขาพาผู้หญิงคนอื่นกลับบ้าน แกต้องกระโดดใส่พวกเธอ และเข้าไปกัดเธอ ตกลงไหม?”

"เหมียว"

โบนี่คิด 'ฉันเป็นแค่แมว ไม่ใช่สุนัข มันไม่น่ากลัวเลยถ้าฉันกัดใครสักคน'

เชอรีชสังเกตเห็นว่าโบนี่อ้วนขึ้น มันไม่ผอมบางเหมือนเมื่อตอนที่พวกเขาพามันกลับมาที่บ้าน เชอรีชพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “ดูเหมือนว่าเขาจะดูแลแกอย่างดี แกจะกลายเป็นแมวอ้วนในไม่ช้า ยอดเยี่ยม ฉันชอบ”

"คลิก" ประตูเปิดออก

บอยล์เข้าไปในบ้าน และเห็นเด็กผู้หญิงกับแมวมองกันอยู่ที่พื้น

หญิงสาวจับมือของเธอขณะที่คุยกับโบนี่ เขาไม่สามารถได้ยินสิ่งที่พวกเขากำลังพูดกัน แต่เชอรีชดูจริงจังมาก

บอยล์ยืนอยู่ที่ประตู มองไปที่ฉากที่อบอุ่น และน่ารักนี้อย่างตั้งใจ ในไม่ช้า ฉากนี้จะกลายเป็นเศษความทรงจำสำหรับเขา

โบนี่สังเกตเห็นบอยล์ มันเดินเข้าไปหาเขา ขณะที่เชอรีชหันศีรษะไปทางประตู เธอเห็นบอยล์กำลังยืนอยู่ที่ประตู ขณะที่จ้องมองมาที่เธอ

เหมือนเมื่อก่อน เชอรีชพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างตื่นเต้น และกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขา โดยแขนของเธอโอบรอบคอของเขา และขาของเธอโอบรอบเอวของเขา

“ทำไมคุณไม่ติดต่อฉันเลย?” เธอมองเขาด้วยสายตาที่ใสซื่อ และน่าสงสารของเธอ

บอยล์พยายามระงับอารมณ์ทั้งหมดของเขาไว้ข้างใน และพูดว่า “ผมไม่ว่าง”

“หืม คุณยุ่งมากจนไม่มีเวลาตอบข้อความของฉันเลยเหรอ? บอยล์ คุณมันคนขี้โกหก”

บอยล์มองไปที่ใบหน้าที่น่ารัก และโกรธของเธอ และไม่มีใจที่จะเย็นชาใส่เธอ “ผมไม่รู้จะตอบอะไร”

“คุณไม่รู้จะตอบอะไรงั้นเหรอ? งั้นคุณพูดแค่ว่า 'ผมคิดถึงคุณ' หรือ 'ผมชอบคุณ' คุณปล่อยฉันค้างแบบนั้นไม่ได้”

บอยล์เอาแขนของเธอออกจากคอของเขาอย่างเงียบ ๆ และพูดว่า “ผมจะเตรียมอาหาร”

เชอรีชสัมผัสได้ถึงความเย็นชาจากเขา หลังจากจากกันมานาน เขาควรจะกอดหรือจูบเธอไม่ใช่เหรอ?

บอยล์ไปที่ห้องครัวแบบเปิดโล่ง เชอรีชตามเขาไป และฝังตัวเองในอ้อมกอดของเขา

บอยล์ขมวดคิ้ว และพูดว่า “ผมไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าคุณยังอยู่ในอ้อมแขนของผมแบบนี้”

เธอไม่เป็นทุกข์เป็นร้อน และปฏิเสธเขาด้วยท่าทางแน่วแน่ “ครั้งก่อน พวกเราก็เป็นแบบนี้”

บอยล์คิดในใจ 'ก็ได้ ปล่อยให้เธอทำไป ฉัน… จะไม่มีโอกาสได้กอดเธออีกแล้ว’

เชอรีชยกคางของเธอขึ้น และมองไปที่เขา “คุณบอกว่าคุณจะพาฉันไปที่สวนสนุกถ้าฉันได้คะแนน 90 คะแนนสำหรับวิชาคณิตศาสตร์เสริมในการสอบปลายภาค มันยังมีอยู่หรือเปล่า?”

บอยล์คิดกับตัวเอง 'มาทำให้มันเป็นเดทครั้งสุดท้ายของเรากัน นอกจากจะทำให้เธอพอใจแล้ว ยังเป็นการสนองความปรารถนาของฉันด้วย'

"ใช่"

"จริงเหรอ?"

"จริง"