บทที่ 845 เชอรีช เลิกกันเถอะ

บ่ายวันต่อมา บอยล์ซื้อตั๋วเข้าสวนสนุกสองใบ

ในวันศุกร์ฝูงชนที่สวนสนุกไม่เยอะอย่างที่คิด

อย่างไรก็ตาม คิวค่อนข้างยาวสำหรับเครื่องเล่นหลาย ๆ อย่าง

มีแผงขายขนมสายไหมจำนวนมากที่สวนสนุก บอยล์ซื้อให้เธออันหนึ่ง และไม่นานใบหน้าของเธอก็เหนียวเหนอะเนื่องจากเส้นขนมสายไหม เธอดูเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่หน้าเปื้อน

เชอรีชสนุกมากที่สวนสนุก เธอจับมือบอยล์ และเข้าคิวแต่ละเครื่องเล่นอย่างกระตือรือร้น

ไฟเออร์บอล รถไฟเหาะ และเทอร์โบดรอป… ทั้งคู่ไปเล่นเครื่องเล่นสุดหวาดเสียวทุกอันอย่างน้อยเครื่องละหนึ่งครั้ง

ขณะที่เธออยู่บนเครื่องเล่นสุดหวาดเสียว เธอตะโกนสุดเสียง และเสียงร้องของเธอ จรเกือบทำให้บอยล์หูหนวก

แม้ว่าเธอจะกลัวการนั่งเครื่องเล่น แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดตัวเองจากการเล่นได้

เมื่อเธออยู่บนม้าหมุน เธอหันหน้าของเธอมา และยิ้มให้บอยล์ เพื่อที่เขาจะได้ถ่ายรูปเธอ

รอยยิ้มของเธอสดใส และน่าทึ่งมาก

ตั้งแต่นั้นมา รูปภาพก็ถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในกระเป๋าสตางค์ของเขา

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลงราวหกโมงเย็นในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ

พวกเขาสามารถเห็นชิงช้าสวรรค์ที่สว่างไสวหมุนอย่างช้า ๆ ไม่ไกลจากพวกเขา ภาพวิวชวนให้หลงใหลอย่างมาก

“บอยล์ ไปนั่งชิงช้าสวรรค์กันเถอะ!”

ขณะที่พวกเขากำลังเข้าคิวนั่งชิงช้าสวรรค์ เชอรีชก็หันกลับมาคุยกับบอยล์

“บอยล์ มีอะไรที่คุณกลัวหรือเปล่า?”

บอยล์ลดสายตาของเขาลงมองเธอ “ผมกลัวว่าจะถูกทุบตีตอนที่ผมยังเด็ก เมื่อผมโตขึ้น ผมกลัวว่าจะยากจน”

ตอนนี้แม้ว่าแฮนสันจะเมา เขาก็ไม่กล้าตีบอยล์เหมือนเมื่อก่อน ปัจจุบันบอยล์มีความสามารถในการหาเงินเยอะแยะมากมาย

สิ่งที่เขากลัวที่สุดในตอนนี้คือการสูญเสียคนที่เขารักไป

เชอรีชขมวดคิ้วขณะที่เธอมองไปที่เขา เธอเม้มปากและถอนหายใจ “บอยล์ คุณมีชีวิตที่ยากลำบากมาก ในอนาคตฉันจะดูแลคุณเป็นอย่างดี”

เด็กหญิงตัวน้อยยกมือขึ้น และลูบหัวเขา

บอยล์ดึงเธอเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน และถาม “คุณกลัวอะไร รีช?”

“ฉันกลัวความมืด ฉันเคยบอกคุณหรือยังว่าฉันถูกลักพาตัวตอนยังเด็ก? ฉันถูกปิดตา และบริเวณโดยรอบก็มืดสนิท ฉันเรียกหาพ่อแม่ และคุณปู่ แต่ไม่มีใครมาช่วย อาจเป็นเพราะเหตุการณ์นั้น ทำให้ฉันเจ็บปวด ดังนั้นฉันจึงกลัวความมืดตั้งแต่นั้นมา”

บอยล์รู้สึกเจ็บปวดในใจของเขา

'ผมขอโทษ ผมขอโทษจริง ๆ สำหรับเรื่องนั้น'

เธอยกคางขึ้นและยิ้มให้บอยล์ “ตราบใดที่คุณอยู่เคียงข้างฉัน ฉันจะไม่กลัวเมื่อฉันอยู่ในที่มืด”

บอยล์วางมือบนหลังศีรษะของเธอ แล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และความเสียใจ

…

พวกเขารอจนถึงรอบของพวกเขา และขณะที่พวกเขากระโดดเข้าไปในห้องโดยสาร ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว แต่ห้องโดยสารก็สว่างขึ้นด้วยไฟประดับตกแต่ง

เมื่อพวกเขามองออกไปนอกหน้าต่าง พวกเขาก็สามารถเพลิดเพลินกับทัศนียภาพอันงดงาม และตระการตาของแสงไฟในเมือง

ขณะที่ห้องโดยสารของพวกเขาค่อย ๆ เคลื่อนที่ขึ้นไปด้านบน เชอรีชพูดว่า "ฉันได้ยินมาว่าถ้าคู่รักจูบกันตอนที่ห้องโดยสารขึ้นไปถึงยอด พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"

บอยล์ยิ้มให้กับความคิดที่ไร้เดียงสา และใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ “คุณไปได้ยินเรื่องไร้สาระแบบนั้นมาจากที่ไหน?”

“เราลองดูก็ได้ ถ้าคุณไม่เชื่อ”

บอยล์มองดูเธอภายใต้แสงสลัว ๆ และพูดว่า “มาลองทำกันทีหลังเถอะ”

เขาปรารถนาจะจูบเธออย่างมาก ก็แค่นั้น

ไม่นานห้องโดยสารก็มาถึงด้านบนสุด

บอยล์โอบเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา และก้มศีรษะลงจูบเด็กหญิงตัวเล็กในอ้อมแขนของเขา

จูบนั้นร้อนแรงและเร่าร้อนมาก ดวงตาของเธอเป็นประกายเนื่องจากการจูบ

หัวของบอยล์โปร่งก่อนที่พวกเขาจะสิ้นสุดการจูบ จากนั้นเขาก็มองไปที่เธอที่ยังคงหมกมุ่ยจากการจูบ และพูดว่า “เชอรีช”

"คะ?"

“เราเลิกกันเถอะ”

“...”

เชอรีชลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง และไม่ได้จริงจังกับคำพูดของเขา เธอเม้มปากของเธอ แล้วพูดว่า “บอยล์ คุณพูดได้อย่างไรว่าฉันซน? คุณเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นเสียเอง”

บอยล์พูดเสียงดังชัดเจน “ผมพูดจริง ผมไม่ได้ล้อคุณเล่น”