บทที่ 846 คิดถึงคุณ แม้ว่าเราจะเลิกกันแล้ว

เมื่อฮันท์ลีย์กับวิทนีย์ขับรถมาที่สวนสนุกเพื่อมารับเชอรีช เชอรีชก็เปียกโชก และตัวสั่นเหมือนกับใบไม้ไหว

เสียงฟ้าร้องดัง และฝนกำลังตกหนักอยู่ข้างนอก

วิทนีย์นั่งกับเชอรีชที่เบาะด้านหลังรถ เธอใช้ผ้าขนหนูแห้ง สะอาดห่อตัวที่กำลังเปียกของเธอ แล้วใช้อีกผืนเช็ดผมของเธอ

วิทนีย์เป็นคนตรงไปตรงมาและโมโหง่าย เธอบ่น “บอยล์อยู่ไหน? เขาทิ้งเธอไว้ที่สวนสนุกคนเดียวได้อย่างไร? เขาไม่รู้หรือว่านอกจากรถประจำทางของสวนสนุกหมดแล้ว การเรียกแท็กซี่กลับเข้าเมืองมันค่อนข้างยากมาก?”

ฮันท์ลีย์เหลือบไปมองพวกเขาผ่านกระจกมองหลัง เขาก็งงเหมือนกัน “ใช่ เชอ บอยล์อยู่ไหน?”

เชอรีชตัวสั่นด้วยความหนาว ริมฝีปากของเธอสั่น ขณะที่เธอสะอึกสะอื้นด้วยน้ำตา

วิทนีย์กอดเธอเพื่อให้ความอบอุ่นกับเธอ แต่เธอสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องกับเชอรีช เธอเลิกคิ้วขึ้น และถามอย่างเป็นห่วงว่า “เชอ เกิดอะไรขึ้น?”

เชอรีชยกคางขึ้น และดวงตาของเธอแดงก่ำ และบวม “วิทนีย์ บอยล์เลิกกับฉันแล้ว”

"... อะไร?"

เชอรีชไม่ได้ให้รายละเอียดกับวิทนีย์มากนัก แต่เมื่อวิทนีย์ได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เธอก็โกรธและเริ่มโวยวาย

“เขาคิดว่าเขาเป็นใคร? เขาเรียกเธอว่าที่รัก ตอนที่เธอสองคนเริ่มคบกัน และตอนนี้เขาทิ้งเธอหลังจากที่เขาเบื่อเธองั้นเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ว่าเขามันเป็นคนชั่วนะ?”

ฮันท์ลีย์เป็นเพื่อนสนิทของบอยล์ตั้งแต่พวกเขาเริ่มเรียนที่มหาวิทยาลัย เขาปกป้อง “บอยล์ไม่ใช่คนเหลาะแหละ เขาเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเพื่อนในวัยเดียวกัน ผมสงสัยว่าเขาจะเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นเหรอ เชอ อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันระหว่างคุณกับบอยล์หรือเปล่า?”

เชอส่ายหัว แล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้”

วิทนีย์กัดฟัน เธอรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับเพื่อนสนิทของเธอ และตำหนิฮันท์ลีย์ว่า “คุณไม่ควรปกป้องบอยล์ดีกว่า ใครเสียสละมากกว่าในความสัมพันธ์ของพวกเขา? เชอรีชเป็นคนที่คอยปรับตัวเข้าหาเขาเสมอ เขากล้าดียังไงมาบอกเลิกกับเธอ?”

ใบหน้าของเชอรีชซีดเป็นสีขาว เธอเงียบตลอดเวลา ผ่านกระจกมองหลัง ฮันท์ลีย์เห็นว่าเธอไม่ต้องการพูดถึงมันอีกต่อไป

“ตอนนี้เชออารมณ์ไม่ค่อยดี ตอนนี้เงียบก่อน แล้วให้พื้นที่กับเธอหน่อย วิทนีย์”

วิทนีย์กัดริมฝีปากของเธอ และปิดปากของเธอ เธออ้าแขนออก และกอดเชอรีช

เชอรีชวางศีรษะของเธอลงบนไหล่ของวิทนีย์ ขณะที่พยายามกลั้นน้ำตา ในท้ายที่สุดเธอก็เก็บมันไว้ไม่ไหวแล้วเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น

วิทนีย์ลูบหลังเธอเบา ๆ และปลอบเธอ “เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว เธอไปชอบคนอื่นก็ได้ นอกจากนี้ บอยล์ก็ไม่มีอะไรพิเศษ”

ฝนสาดลงมาที่บานหน้าต่าง อากาศข้างนอกหนาวมาก ฮันท์ลีย์เปิดเครื่องทำความร้อนในรถ ก็มีชั้นหมอกหนาก่อตัวขึ้นที่ด้านในของหน้าต่าง

มันหนาวจัด

…

หลังจากกลับมาที่กรีนทาวว์ คอนโดมิเนียมคนเดียว โบนี่ก็ขึ้นไปหาบอยล์ และเริ่มตะกุยขาของเขา

"เหมียว"

บอยล์ก้มลง และลูบโบนี่ “แกจะรู้สึกเหงาไหม ถ้าจะไม่ได้เห็นเธออีกต่อไป?”

"เหมียว"

ฟ้าร้องดังจากที่ไกล ๆ

โบนี่เดินไปที่หน้าต่าง และมองไปที่ฝนข้างนอก

บอยล์ตามมันไปและนั่งลงข้างหน้าต่าง เขาพูดพึมพำว่า “เธอจะขอให้วิทนีย์ไปรับเธอใช่ไหม?”

เธอคงไม่โง่ให้ตัวเองติดฝนหรอก

พวกเขาเพิ่งเลิกกัน และเขาก็คิดถึงเธอแล้ว

ในอนาคตมันจะมีฝน หิมะ ฟ้าร้อง และแม้กระทั่งลูกเห็บ ในอนาคตเขาจะทำอย่างไรถ้าเขาเป็นห่วงเธอในวันที่อากาศไม่ดี?

บอยล์ก้มศีรษะลงและมองไปที่โบนี่ สายตาของเขาอ่อนโยน แต่มีร่องรอยของความรู้สึกผิดในดวงตาของเขา “ฉันเคยพูดคำที่ทำร้ายจิตใจเธอไปเยอะมากจนฉันอยากจะต่อยหน้าตัวเอง เธอคงไม่อยากเจอฉันอีกแล้วใช่ไหม?”

โบนี่ไม่สามารถเข้าใจคำพูดของเจ้าของของมันได้ มันไม่รู้ว่าเขาต้องการให้รีชกลับมาหาเขาหรือไม่

โบนี่นั่งลง และนอนบนเท้าของบอยล์ แล้วคิดกับตัวเอง "ฉันคิดถึงรีช ฉันคิดถึงขนมของเธอ'

...