บทที่ 848 ท้องโดยไม่ตั้งใจ

สองสัปดาห์ต่อมาหลังจากที่พวกเขาเลิกกัน เชอรีชตัดบอยล์ออกจากชีวิตของเธออย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเขาไม่เคยอยู่ในชีวิตของเธอมาก่อน

แม้ว่าทั้งคู่จะยังคงมีเบอร์ติดต่อกัน และยังเป็นเพื่อนกันบนทวิตเตอร์ แต่ก็ไม่มีใครส่งข้อความหากัน

เมื่อเร็ว ๆ นี้เชอรีชรู้สึกแย่มาก เธอไม่ค่อยอยากอาหาร และรู้สึกคลื่นไส้ตลอดเวลา

วิทนีย์ซื้อน่องไก่ตุ๋นมาให้เธอ แต่หลังจากเธอกินไปสองคำ เธอก็รู้สึกไม่อยากกินอีก

วิทนีย์คิดว่าระบบย่อยอาหารของเธอแย่ลงเพราะอารมณ์ไม่ดีของเธอ “เธอไม่ควรทรมานตัวเองกับท้องของเธอเพราะว่าบอยล์ หากเธอยังกินข้าวเพียงไม่กี่คำ เธอจะผอมเหลือแต่กระดูกนะ!”

เชอรีชไม่ได้ผอมมากก่อนหน้านี้ ด้วยแขนขาที่เรียวยาว เอวที่ผอมบางแต่อวบอั๋น และแก้มที่ตุ้ยนุ้ย รูปร่างของเธอดูดี และน่าดึงดูด

แต่เธอไม่มีความอยากอาหารเลยในทุกวันนี้ น้ำหนักหายไปสามปอนด์ภายในสองสัปดาห์

ระหว่างชั้นเรียนพละในตอนบ่าย เชอรีชเป็นลม และถูกส่งตัวไปที่ห้องพยาบาล

เมื่อเธอตื่นขึ้น แมนดี้ก็กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนเธอ

แพทย์ประจำโรงเรียนเข้ามาหาเธอ และถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สาวน้อย คุณกำลังพยายามจะลดน้ำหนักหรือเปล่า?”

เชอรีชส่ายหัว

แพทย์สงสัยในคำพูดของเธอ และมองไปที่เธอ “คุณไม่จำเป็นต้องควบคุมอาหารเพราะคุณผอมอยู่แล้ว หากคุณยังเป็นเช่นนี้ต่อไป คุณจะทำลายท้องของคุณ ฉันสงสัยว่าคุณมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำเนื่องจากรูปแบบการกินที่ผิดปกติ ฉันไม่สามารถตรวจร่างกายของคุณได้ที่นี่ ดังนั้นฉันแนะนำให้คุณไปโรงพยาบาล และตรวจร่างกายอย่างละเอียด”

แมนดี้เป็นห่วง เธอถาม “มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก ใช่ไหมคะ?”

แพทย์ตอบเธออย่างมืออาชีพว่า “ถึงแม้ว่าการเป็นลมจะไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรละเลย เธออาจจะอันตรายถึงชีวิตหากเธอช็อก ดังนั้นฉันแนะนำให้คุณไปโรงพยาบาลเพื่อทำการตรวจอย่างละเอียด มันใช้เงินไม่มาก คุณควรดูแลสุขภาพของคุณ เนื่องจากคุณยังเด็ก”

แมนดี้พยุงเชอรีชขึ้นจากเตียงแล้วถามว่า “เชอ ให้ฉันพาเธอไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล โอเค? เธอดูซีดเซียว และอ่อนแรงมาก”

เชอรีชรู้สึกอ่อนแรงอย่างมาก “มันอาจเป็นเพราะรูปแบบการกินที่ผิดปกติของฉัน เธอแค่ไปส่งฉันกลับไปที่หอพักก็พอ ฉันจะพักผ่อนวันนี้ และขอลาป่วยเพื่อไปโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้ ฉันไปเองได้”

"ก็ได้"

…

หลังจากกลับไปถึงหอพัก เชอรีชก็นอนอยู่บนเตียงนานมาก แต่เธอก็นอนไม่หลับ เธอกินโจ๊กถั่วแดงที่โรงอาหารก่อนหน้านี้ และมีแรงขึ้นมานิดหน่อย ดังนั้นเธอจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอ และเลื่อนไปมาอย่างเกียจคร้าน

คนเรามักจะอยากมีคนอยู่ข้าง ๆ เมื่อพวกเขาป่วย หรือรู้สึกไม่สบายใจ และเชอรีชก็เช่นกัน

เธอนึกถึงช่วงเวลาที่เธออยู่ที่กรีนทาวน์ คอนโดมิเนียม ตอนที่เธอมีไข้ บอยล์จะอยู่เคียงข้างเธอ วัดอุณหภูมิร่างกายให้เธอ และป้อนน้ำให้เธอเป็นครั้งคราว เขายังทำลาซานญ่าไก่รสเผ็ดให้เธอด้วย

เธอรังเกียจตัวเอง หลังจากคำพูดรุนแรงทั้งหมดที่เขาพูดกับเธอมันทำร้ายความรู้สึก และศักดิ์ศรีของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงเขาอย่างมาก

เธอกลัวว่าเธอจะติดต่อไปหาเขา ดังนั้นเธอจึงปิดโทรศัพท์ของเธอแล้วโยนมันทิ้งไปก่อนจะห่มผ้าให้ตัวเอง บังคับให้ตัวเองหลับ

...

วันต่อมาเชอรีชลาป่วย และไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายในตอนบ่าย

ครั้งแรกที่เธอตรวจเลือด และตรวจระดับน้ำตาลในเลือดของเธอ แม้ว่าตัวเลขบางส่วนจะค่อนข้างต่ำ แต่มันก็ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ

เธอไปที่แผนกระบบทางเดินอาหารหลังจากได้รับผลการตรวจเลือด

หมอถาม “คุณผู้หญิง คุณไม่สบายตรงไหน?”

เชอรีชตอบอย่างตรงไปตรงมา “เมื่อวานฉันเป็นลมตอนที่เรียนพละ แพทย์ของโรงเรียนสงสัยว่าภาวะน้ำตาลในเลือดของฉันต่ำจึงแนะนำให้ฉันมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย นี่คือผลเลือดของฉัน และผลการทดสอบน้ำตาลในเลือด

แพทย์ดูเอกสาร และขมวดคิ้ว “แม้ว่าระดับน้ำตาลในเลือดของคุณจะอยู่ในระดับต่ำ แต่มันก็ไม่น่าจะเป็นสาเหตุให้คุณเป็นลม คุณมีอาการอื่นนอกเหนือจากนั้นอีกหรือไม่?”

“ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยอยากอาหาร ฉันรู้สึกคลื่นไส้เมื่อเห็นเนื้อ ฉันเอาแต่งีบหลับในชั้นเรียน และรู้สึกเหนื่อย”

หมออึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองไปรอบ ๆ เธอ