บทที่ 850 อยากจะรักคุณ แม้ว่าฉันจะเสียศักดิ์ศรีของฉัน

เชอรีชกลับไปที่หอพักของเธออย่างสิ้นหวัง ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากไทเลอร์

ไทเลอร์พูดอย่างตื่นเต้น “เจลลี่ บีน เดือนหน้าฉันจะกลับไปที่เมืองหลวง พ่อของฉันจัดการสถานที่ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยของเธอให้แล้ว อีกไม่นานเราก็จะได้เรียนด้วยกันเหมือนตอนที่เราเป็นเด็กแล้ว”

เชอรีชถือโทรศัพท์แนบหูของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่กอดเข่าแนบหน้าอกของเธอ

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว น้ำตาก็เริ่มไหลลงอาบแก้มของเธอ

เธอต้องการหาใครสักคนมาระบายอารมณ์ของเธอ แต่เธอก็ไม่กล้าทำแบบนั้น

เธอถูกทิ้ง และตั้งครรภ์ตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งงาน เธอควรพูดเรื่องที่น่าอับอายนี้กับคนอื่นอย่างไร?

“เจลลี่ บีน เธอสบายดีไหม? ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย? เธอไม่ตื่นเต้นที่ฉันได้ไปเรียนที่โรงเรียนของเธอเหรอ?”

เชอรีชกลืนน้ำลาย และกลั้นน้ำตาของเธอกลับไป เธอฝืนยิ้ม และตอบว่า “แน่นอน ฉันตื่นเต้น ฉันจะไม่รู้สึกเหงาถ้านายอยู่ที่นี่”

ไทเลอร์พึงพอใจ “ฉันรู้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีฉันเคียงข้างเธอ เธอคงจะเหงามาโดยตลอด”

“ไทเลอร์ ขอบใจนะ”

ไทเลอร์ยิ้มด้วยอย่างเขินอาย “ทำไมเธอถึงขอบคุณฉันล่ะ? ฉันไม่ได้ไปเรียนที่โรงเรียนของเธอเพียงเพื่อรับความขอบคุณจากเธอ สิ่งที่ฉันต้องการคือ…”

เพื่อให้เรื่องมันเร็วขึ้น เขาจะมีเวลามากพอที่จะเอาชนะใจเธอได้เมื่อเขาเริ่มเรียนที่มหาวิทยาลัยแคปิตอล

เขาไม่เชื่อว่ามิตรภาพสิบแปดปีของเขากับเชอรีชจะถูกแทนที่จากบอยล์ได้อย่างง่าย ๆ

หลังจากวางสาย เชอรีชก็กอดเข่าของเธอ และนิ่งเงียบอยู่นาน

ไม่นานหลังจากนั้น นาตาลีก็เข้ามาในหอพัก

แมนดี้กับจอยออกไปที่โรงอาหารเพื่อทานอาหารกลางวัน ดังนั้น เธอกับนาตาลีจึงถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพังในหอพัก

นาตาลีเหลือบไปมองเชอรีชที่ขดตัวเป็นลูกบอลอยู่บนเตียงชั้นบน “เชอ เธอกับบอยล์เลิกกันแล้วใช่ไหม?”

เชอรีชมีใบหน้าเย็นชา และหน้าซีดเซียว “มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?”

นาตาลีไม่ได้โกรธ แต่เธอพูดว่า “อืม… ฉันกลัวว่าเธอจะยังติดต่อกับบอยล์อยู่ วันนี้เขาขอฉันเป็นแฟน แต่ฉันยังไม่ได้ให้คำตอบเขา ฉันกลัวว่าเธอจะโกรธถ้าฉันตกลงเป็นแฟนกับเขา ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมหอกัน ฉันไม่ต้องการทำลายมิตรภาพของเรา”

เชอรีชจิกเล็บของเธอลงบนฝ่ามือของเธอ และฝ่ามือของเธอกลายเป็นสีแดง

เธอดูถูกคนสองหน้าอย่างนาตาลี และไม่ยอมที่จะแสดงด้านที่อ่อนแอของเธอ เธอมองไปที่เธอด้วยความรังเกียจ และยิ้ม “เรื่องของบอยล์ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องกังวลอีกต่อไป เธอไม่จำเป็นต้องรายงานฉัน ถ้าเขากำลังไล่จีบเธอ หรือขอเธอเป็นแฟนของเขาหรอกนะ”

“เธอพูดแบบนั้นได้ยังไง? ฉันแค่กลัวว่ามิตรภาพของเราจะพังทลายลงเพราะบอยล์”

เชอรีชยิ้มเยาะ “เราเป็นเพื่อนกันเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนั้นเลยล่ะ? มันสำคัญหรอกเหรอว่ามิตรภาพของเราจะพังทลายลงหรือไม่?”

นาตาลีไม่สามารถทนเถียงได้อีกต่อไป เธอกัดฟัน และดวงตาของเธอลุกโชนด้วยความโกรธ “เชอรีช เธอไม่สามารถเย่อหยิ่ง และเจ้ากี้เจ้าการเพียงเพราะว่าเธอเป็นลูกสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวย นอกจากนี้ บอยล์ทิ้งเธอ เธอคิดว่าเธอยังจะบังคับฉันได้อีกงั้นเหรอ? เธอมันก็เป็นแค่รองเท้าพัง ๆ”

เชอรีชหัวเราะ และพูดว่า “แล้วเธอล่ะ? เธอภูมิใจที่ได้อยู่กับบอยล์แล้วยังไง? เพียงเพราะว่าฉันกับบอยล์คบกัน เธอคิดว่ามันงามหน้ามากที่ขโมยของที่ฉันเคยมีไปได้งั้นเหรอ?”

"แก!"

“เธอชอบลิปสติกที่ฉันใช้ และเสื้อผ้าที่ฉันใส่ ตอนนี้เธอชอบผู้ชายที่ฉันคบด้วยเช่นกัน ที่จริงแล้วนาตาลี เธอไม่ได้สนใจบอยล์หรอก เธอชอบฉันใช่ไหม?”

นาตาลีกัดฟัน “เชอรีช! หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักที!”

“ทำไมฉันจะต้องพูดไร้สาระกับเธอ ถ้าเธอไม่ได้เริ่มมันก่อน?”

นาตาลีส่งเสียงออกทางจมูก “เธอแค่ปฏิเสธที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ที่จริงแล้ว เธอไม่สามารถเปิดใจให้ใครได้หลังจากที่บอยล์เลิกกับเธอ และทิ้งเธอไป! เขาอาจจะนอนกับเธอนับครั้งไม่ถ้วนตอนที่พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกัน! เขาแค่ใช้เธอเพื่อระบายอารมณ์ทางเพศของเขาเพราะเขาไม่ต้องจ่ายเงิน เธอรู้ไหม? บอยล์บอกฉันว่าเขาไม่ต้องการทำกับฉันเหมือนที่เขาทำกับเธอ เขาจะควบคุมอารมณ์ทางเพศของเขา และนั่นเป็นเพราะฉันมีที่พิเศษในใจของเขา”

เชอรีชจิกเล็บลึกลงไปในฝ่ามือของเธออย่างหนักจนเลือดออก

เธอไม่เชื่อว่าบอยล์จะเป็นคนที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น