บทที่ 858 ความทรงจำจากสองด้าน

บอยล์กลับมาบ้านของเขาในนิวยอร์ก หลังจากทำงานเสร็จแล้ว

มีแม่บ้านอยู่ที่บ้านของเขา เธอกำลังให้อาหารเจ้าโบนี่ตอนที่บอยล์กลับมาถึงบ้าน

"ท่านกลับมาแล้ว"

บอยล์ถอดเสื้อกันหนาวส่งให้แม่บ้าน เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วบอกเธอ "ไปทำอย่างอื่นเถอะ เดี๋ยวฉันให้อาหารโบนี่เอง"

"ค่ะ"

บอยล์นั่งลงบนพื้นและแกะกระดุมออกสองเม็ด ตอนนี้เขาดูผ่อนคลายขึ้น

เจ้าโบนี่ยุ่งอยู่กับการกินอาหาร มันจึงไม่เล่นคลอเคลียบอยล์

บอยล์เลิกคิ้ว เขาลูบเจ้าโบนี่ "อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

บอยล์อุ้มโบนี่หลังจากมันกินเสร็จแล้ว

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวแสบจะอ้วนและขี้เกียจขึ้น ในเจ็ดปีที่ผ่านมานี้

ปกติมันจะนอนบนโซฟาเหมือนเจ้าชาย

"เมี้ยว"

บอยล์พูดกับมัน "วันนี้ฉันไปดูการแสดงของเธออีกแล้ว เธอสวยมากเลยนะ ไม่รู้ว่าเธอจะคิดถึงแกหรือเปล่า"

"เมี้ยว"

"ถ้าเธอได้เจอแกอีก ฉันจะคืนแกให้เธอนะ?"

"เมี้ยว"

บอยล์พูดอีก "แกนี่น้ำหนักเพิ่มขึ้นเยอะนะ แต่ทำไมเธอยังผอมหลังจากผ่านมาหลายปีอยู่อีก?"

"เมี้ยว"

บอยล์ก้มหน้าลงและพูดเสียงเศร้า "ถ้าฉันมีโอกาสได้อยู่กับเธออีก ฉันจะทำให้เธออ้วนขึ้น"

"เมี้ยว"

เชอรีชเคยมีนิสัยพูดกับแมว

ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะทำแบบนั้นเสียเอง เพราะเขาไม่มีใครให้ระบายความในใจ เขาทำได้แค่คุยกับโบนี่

บอยล์กลับมาในเมืองในเช้าวันต่อมา

บอยล์พาเจ้าโบนี่กลับมาด้วย เขาพามันไปอยู่ที่นิวยอร์คเมื่อสองสามปีที่ผ่านมา ตอนนี้เขาพามันกลับมาจากนิวยอร์ก ดูเหมือนว่าเขาจะติดเจ้าโบนี่

เพราะบอยล์รับมันมาจากบางคนเมื่อนานมาแล้ว ตอนที่เขามองโบนี่เขาจะคิดถึงเธอ

เจ้าโบนี่ติดเขาเหมือนเชอรีชเมื่อเจ็ดปีก่อน

เธอจะตามเขาไปทุกที่เหมือนเป็นหางของเขา

เธอจะเท้าคางบ่นเรื่องที่เขาไม่สนใจเธอตอนที่เขากำลังทำงานอยู่ เธอจะบ่นเขาไม่หยุด

บอยล์คิดถึงช่วงเวลาที่อบอุ่นในชีวิตของเขา

เขาเป็นคนทิ้งเธอไปตั้งแต่แรก

เขารู้สึกปวดใจตอนที่มาถึงคอนโดกรีนทาวน์ เขากดรหัสผ่านและพาเจ้าโบนี่เข้าไปในบ้าน

วันเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันตอนที่พบกันครั้งแรก มันฝังอยู่ในใจของเขา

ประตูเปิดออก

มันก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว แม้ว่าเขาจะกลับมาทำงานในเมืองก่อนหน้านี้ แต่เขาอดที่จะกลับมาที่นี่ไม่ได้

เพราะมีความทรงจำมากมายกับเธอในห้องนี้

รองเท้าแตะของเธอยังอยู่บนชั้นวางรองเท้าตรงทางเข้า เขาไม่เคยโยนมันทิ้งและมันยังอยู่ที่เดิม

แก้วน้ำสีชมพูของเธอกับแก้วน้ำสีน้ำเงินของเขา ยังวางอยู่บนอ่างล้างหน้า มันเป็นแก้วน้ำของคู่รัก

หมอนใบโปรดของเธอยังอยู่บนโซฟา

ยังมีเสื้อผ้าของเธออีกหลายชุดที่ทิ้งไว้ในตู้เสื้อผ้า เธอไม่เคยกลับมาเก็บไปเลย

ในบ้านเต็มไปด้วยร่องรอยของเธอ

บอยล์ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น เขามองไปยังมุมห้องที่ว่างเปล่า ที่เคยตั้งเปียโนของเธอไว้ตรงนั้น เธอเคยมาฝึกเล่นเปียโนและส่งยิ้มให้เขา

เธอเคยนั่งกินมันฝรั่งทอดบนม้านั่ง ตอนที่กำลังดูทีวีรายการโปรดของเธอ เขาเดินเข้ามานอนกอดแปรงฟันที่เธอทิ้งไว้