บทที่ 859 คุยกับตัวเอง

รถมายบัคสีดำจอดรออยู่ข้างนอกสนามบินนอร์ท ซิตี้

ฮีลตันลงจากรถ เมื่อเห็นเชอรีชใส่หมวกเบสบอลเดินลากกระเป๋าออกมาจากสนามบิน

แฮร์ริสันลงมาจากรถ

"ทางนี้ครับพี่"

ฮีลตันเดินเข้ามาหาเธอ เขาอ้าแขนและยิ้มกว้างมองไปที่ลูกสาว

เธอไม่ค่อยได้กลับบ้านตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมานี้ พวกเขาจึงไม่ค่อยได้เจอกัน ดูเหมือนว่าเธอจะคิดถึงครอบครัวของเธอมากขึ้น

ทุกอย่างเปลี่ยนไป ยกเว้นความสัมพันธ์ของเธอกับครอบครัว

เชอรีชกอดพ่อของเธอแน่น

"คุณพ่อ"

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เจลลี่ บีน"

ฮีลตันลูบหลังลูกสาว "มาช่วยเอากระเป๋าของพี่ขึ้นรถด้วย แฮร์ริสัน"

แล้วเขาก็บอกเชอรีช "รีบกลับบ้านกันเถอะ คุณปู่กับคุณแม่กำลังรอลูกกลับไปกินข้าวที่บ้าน"

เชอรีชพยักหน้า "ค่ะ"

ฮีลตันเป็นคนขับรถหลังจากที่พวกเขาขึ้นไปนั่งในรถ

เชอรีชกับแฮร์ริสันนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง

เชอรีชถามเขา "อ้อ คุณพ่อคะ ทำไมต้องมารับหนูเองล่ะคะ? ให้ลุงลูอิสมารับหนูก็ได้นะคะ?"

"ก็ลูกไม่ค่อยได้กลับบ้าน พ่อก็เลยต้องมารับเอง รู้หรือเปล่า"

ไม่สำคัญว่า เจลลี่ บีนจะอายุเท่าไหร่ ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้ใหญ่หรือเป็นเด็ก ฮีลตันก็รักเธอมาก

แฮร์ริสันเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดกับเธอ "พี่ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่วันแรก ที่พ่อของพวกเราเป็นทาสของลูกสาว รู้หรือเปล่าว่าพี่เป็นสมบัติที่มีค่า ส่วนผมก็เป็นขยะของตระกูล"

ฮีลตันหัวเราะแล้วถามเขา "ลูกยังมีหัวใจอยู่หรือเปล่า แฮร์ริสัน? เราทำกับลูกเหมือนเป็นขยะตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็ผมเป็นคนเอาขยะออกมาจากบ้าน และผมก็ช่วยถือกระเป๋าของพี่ พี่ไปอยู่ต่างประเทศตั้งเจ็ดปี พ่อยังรำคาญผมเลย ตอนที่ผมเรียกร้องความสนใจตอนอยู่ที่บ้าน ถ้าผมไม่ใช่ขยะแล้วผมเป็นอะไรล่ะ?"

ฮีลตันหัวเราะ "ลูกเป็นผู้ชายก็ต้องทำงานบ้านสิ"

พ่อกับลูกชายหยอกล้อกัน บรรยากาศในรถดูอบอุ่น

ฮีลตันเห็นว่า เจลลี่ บีนเงียบไป เขามองกระจกมองหลัง และเห็นเธอมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง

ฮีลตันถามเธอ "นอร์ท ซิตี้เปลี่ยนไปมากหลังจากที่ลูกไปต่างประเทศใช่หรือเปล่า เจลลี่ บีน?"

เชอรีชตอบ "ใช่ค่ะ เปลี่ยนไปมากตอนที่เราไปที่สนามบินจนถึงวันนี้"

"แฮร์ริสัน มีขนมปังกับโยเกิร์ตอยู่ในรถ พี่คงหิวจากการเดินทางกลับมาบ้าน เอามาให้พี่กินสิ"

แฮร์ริสันหยิบขนมปังกับโยเกิร์ตมาจากช่องใส่ถุงมือ "นี่ครับพี่"

เชอรีชกินไปสองคำ

ฮีลตันอยากถามเชอรีชเรื่องการเดินทางกลับมาบ้าน แต่ก็เห็นว่าเธอเหนื่อยจากการเดินทาง เมื่อดูจากกระจกมองหลัง เขาไม่อยากรบกวนเธอและให้เธอได้พัก

รถมายบัคสีดำมาถึงคฤหาสน์ตระกูลฟัดด์

นายท่านฟัดด์เห็นว่ารถขับเข้ามาในลานบ้านจากห้องนั่งเล่น เขาตื่นเต้นและยืนขึ้น "เจลลี่ บีน กลับบ้านแล้ว"

เวอเรียนก็เห็นพวกเขาเช่นกัน เธอพูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่ควรตื่นเต้นนะคะคุณพ่อ ระวังความดันขึ้นด้วยนะคะ หนูจะไปพาพวกเขาเข้ามา"

"งั้นก็รีบด้วยล่ะ"

ทันทีที่เชอรีชลงจากรถ เวอเรียนก็เข้าไปกอดเธอแน่น

"คุณแม่"

"โอ้ เจลลี่ บีน ในที่สุดลูกก็กลับมา รู้หรือเปล่าว่าแม่คิดถึงลูกแค่ไหน?"

แฮร์ริสันยืนแซวอยู่ข้างรถ "แม่ครับ พี่ เสร็จหรือยัง? จะฆ่าคุณปู่โดยปล่อยให้คุณปู่ตื่นเต้นอยู่ในห้องนั่งเล่นกันเหรอครับ"

เวอเรียนมองเขาแล้วยิ้ม เธอจับมือเจลลี่ บีน "เข้าไปข้างในเถอะ ดูซิว่าคุณปู่คิดถึงลูกแค่ไหน"

ฮีลตันปิดประตูรถตามหลังพวกเขา ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ขณะที่มองสองแม่ลูกกอดกัน เขาเดินผ่านสนามหญ้าเข้าไปในบ้าน