บทที่ 869 ดูสมุดคนไข้ของเธอ

ฮันท์ลีย์มาถึงตอนบ่ายโมงห้าสิบ อย่างไรก็ตาม เขาถูกวิทนีย์ดุอย่างโหดร้าย

“เพื่อนเจ้าบ่าวของคุณมาถึงแล้ว แต่คุณที่เป็นเจ้าบ่าวกลับมาถึงเป็นคนสุดท้าย”

ฮันท์ลีย์รู้สึกช่วยไม่ได้ เขาอธิบาย "มันไม่ยุติธรรมเลย บอยล์อาศัยอยู่ที่นอร์ท ซิตี้ เขาใช้เวลาเพียงแค่ยี่สิบนาทีจากที่ทำงานของเขามาถึงที่นี่ ผมจะรีบมาจากเมืองหลวงมาถึงที่นี่ในช่วงเวลานั้นได้งั้นหรือ?"

คู่รักทะเลาะกัน

บอยล์สังเกตเห็นเชอรีชกำลังดื่มกาแฟอเมริกาโน่เย็นเพียงคนเดียวที่มุมห้อง

บอยล์พูดว่า "กาแฟอเมริกาโน่เย็น ค่อนข้างรุนแรงกับท้องของคุณ"

เชอรีชไม่สนใจเขา และจิบมันอีก

บอยล์ทนดูไม่ได้อีกต่อไป เขาแย่งถ้วยกาแฟอเมริกาโนเย็นจากเธอทันที

“... บอยล์ ลอว์สัน คุณไม่คิดว่าตอนนี้คุณไร้เหตุผลไปหน่อยเหรอ?”

พนักงานทุกคนพูดไม่ออก

บอยล์ยื่นถ้วยกาแฟอเมริกาโนเย็นให้พนักงานตรงหน้าของเธอ และพูดว่า "ช่วยเอาอันนี้ไปทิ้งให้ผมที"

เชอรีชและพนักงานทั้งหมดยังคงพูดไม่ออก

บอยล์จ้องเขม็งไปที่เธอ และพูดว่า “มันจะเป็นเรื่องของผม ถ้ามันเกี่ยวข้องกับคุณ”

เชอรีชยืนขึ้น และบอกวิทนีย์ว่า "ฉันจะไปห้องน้ำ"

“ฉันก็จะไปเหมือนกัน เชอรีช”

ฮันท์ลีย์เข้าไปในห้องลองเสื้อของผู้ชาย เพื่อลองชุดสูทของเขา

โทรศัพท์ของเชอรีชที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟเริ่มดังขึ้นในตอนนั้น

บอยล์ไม่มีเจตนาที่จะยุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของเธอ แต่โทรศัพท์ของเธอสั่นไม่หยุด และหมายเลขผู้โทรแสดงว่ามาจาก ดร.ชาเนีย เจน

บอยล์รับสาย เพราะเขาสงสัยและเป็นห่วงเธอ

เขาเงียบ และรอให้อีกฝ่ายพูด

ชาเนียพูดว่า “ช่วงนี้คุณอาการดีขึ้นไหม เชอรีช? คุณหยุดยามาระยะหนึ่งแล้ว คุณสบายดีไหม?”

ยา? ยาอะไร?

บอยล์ขมวดคิ้ว

เมื่อสังเกตเห็นความเงียบ ชาเนียก็พูดว่า "ฮัลโหล? เชอรีช? สัญญาณไม่ดีหรือเปล่า?"

บอยล์วางสาย และกังวลว่าเขาจะหลุดปากพูดออกไป

เขาเปิดโทรศัพท์ของเชอรีช และกดเลขวันเกิดของเธอบนหน้าจอล็อกเพื่อปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอ จากนั้นบอยล์ก็เข้าไปที่บันทึกการโทรของเธอ และลบบันทึกการโทรเข้าของดร.ชาเนีย

เขาไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลย

หลังจากนั้น เขาก็ล็อกโทรศัพท์ของเธอ และวางไว้ที่เดิมที่เธอวางก่อนหน้านี้

…

พวกเขาใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายเพื่อลองชุดแต่งงาน

ฮันท์ลีย์กอดวิทนีย์หลังจากที่พวกเขาลองชุดเสร็จแล้ว เขาเหลือบไปมองที่บอยล์กับเชอรีชก่อนจะพูดว่า "นานมากแล้วที่เราได้ออกมาเที่ยวอย่างเพื่อนเก่า เนื่องจากมันใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ทำไมฉันไม่เลี้ยงอาหารเย็นให้ทุกคนล่ะ?"

เชอรีชไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น เธอจึงพูดว่า "ฉันขอโทษ ฮันท์ลีย์ ฉันไปทานอาหารกับคุณไม่ได้ เพราะฉันยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีก"

ข้อแก้ตัวของเธอนั้นเรียบง่าย และเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการจะไปกินข้าวกับพวกเขา

ฮันท์ลีย์ที่ปกติจะขี้แกล้งในตอนแรก เขาต้องการจะช่วยทั้งสองคนแก้ไขความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานของพวกเขา แต่เขาไม่เคยคิดว่าเชอรีชจะเย็นชาขนาดนี้ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อย

แต่บอยล์เห็นว่าเธอดูหดหู่มากขนาดไหน ดังนั้นเขาจึงบอกฮันท์ลีย์ว่า "นายกับวิทนีย์ไปกินเถอะ"

ฮันท์ลีย์รีบจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกอดวิทนีย์ ขณะที่เขาพูด "งั้นก็ได้ อย่าลืมไปส่งเชอรีชกลับบ้านล่ะ บอยล์!"

วิทนีย์ต้องการจะดึงมือของฮันท์ลีย์ออกจากเธอ เธอจ้องไปที่เขา และพูดว่า "คุณทำอะไร? เชอรีชไม่ได้ขับรถมา ฉันต้องไปส่งเธอกลับบ้าน!"

“โอ้ ได้โปรด บอยล์อยู่ตรงนั้น คุณเข้าไปยุ่งไม่ได้ แม้ว่าคุณจะต้องการ โอเค? ตอนนี้เป็นเด็กดีนะ ไม่จำเป็นต้องเพิ่มปัญหาให้กับพวกเขา กลับไปที่บ้านพ่อแม่ของคุณกันเถอะ”

วิทนีย์เป็นคนพาเชอรีชมา

ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถขับรถกลับบ้านได้ในตอนนี้ เนื่องจากเธอไม่มีรถ

แต่เธอไม่มีอารมณ์จะยอมให้บอยล์ไปส่งเธอกลับบ้าน เธอพูดว่า "ฉันจะเรียกแท็กซี่กลับบ้าน"

บอยล์ไม่ได้บังคับเธอ เขาเดินตามเชอรีชออกไปเรียกแท็กซี่

แต่เมื่อรถแท็กซี่ของเธอมาถึง และเมื่อเชอรีชขึ้นไปบนรถ บอยล์ก็เข้ามาจากประตูอีกด้าน

เชอรีชถาม "...คุณเข้ามาทำไม?"

นี่เขาไม่ได้ขับรถมาเหรอ?