บทที่ 870 พบกับนักจิตวิทยาของเธอ

ชาเนียอยู่ในฟิลาเดลเฟียในขณะนี้

หลังจากบอยล์เคลียร์ตารางงานในวันต่อมา เขาก็ขึ้นเครื่องบินไปฟิลาเดลเฟีย

ชาเนียเป็นคนที่ยุ่งมาก เธอยังเป็นคนเย่อหยิ่งอย่างมาก และไม่ยอมให้สิทธิพิเศษใด ๆ กับบอยล์ และไม่ได้ปฏิบัติกับเขาอย่างแตกต่างไปจากเดิม เพียงเพราะเขาเป็นนักธุรกิจที่มีอำนาจมาก

ชาเนียมาพบอย่างไม่เต็มใจ หลังจากที่เธอสะสางกับคนไข้สามคนของเธอแล้ว

บอยล์เงียบ เนื่องจากเขาขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ทั้งหมดที่เขาทำได้คือนั่งรออย่างอดทนอยู่ด้านนอกร้านกาแฟขณะจิบกาแฟ

ชาเนียสวมเสื้อกันลมสีเบจ และมาพบสาย “ฉันขอโทษ ฉันมีคนไข้เยอะมาก”

คำขอโทษของเธอฟังดูเย็นชา และไม่จริงใจอย่างมาก ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจจะมาสายสำหรับการประชุมของพวกเขา

บอยล์ตอบ "ไม่เป็นไร"

ชาเนียมองไปรอบ ๆ เนื่องจากอาชีพของเธอ เธอจึงมีนิสัยที่จะแน่ใจว่าการสนทนาเป็นส่วนตัว และปลอดภัย "ที่นี่ไม่ปลอดภัย ไปที่อื่นกันเถอะ"

แต่บอยล์พูดว่า "โอ้ อย่ากังวลไป ผมเหมาร้านกาแฟนี้หมดแล้ว จะไม่มีใครเข้ามาจนกว่าเราจะพูดคุยกันเสร็จ"

ชาเนียตกตะลึงขณะที่เธอมองไปรอบ ๆ ตามสัญชาตญาณ อย่างที่เขาพูด ไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว แม้ว่าพวกเขากำลังนั่งอยู่ในที่โล่ง ไม่ต้องพูดถึงไม่มีแม้แต่บริกรมากวนพวกเขา

ชาเนียมองไปที่ชายตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว เขาเป็นคนที่สงบ มั่นคง และมีไหวพริบ

ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจในทันทีว่าทำไมเชอรีชยังไม่สามารถรักษาหายได้ แม้จะอยู่รักษามาเป็นเวลานานแล้ว

นั่นเป็นเพราะชายที่เชอรีชตกหลุมรักด้วยนั้นยอดเยี่ยมเกินไป มากเสียจนเพียงแค่รูปร่างหน้าตาของเขาเพียงอย่างเดียวก็ทำให้คนอื่นหนีไป และไม่มาขวางทางเขา

บอยล์พูดว่า "ถ้าคุณไม่ต้องการที่จะดื่มอะไร ผมคิดว่าเราควรเริ่มกันเลยดีกว่า"

ชาเนียส่งสัญญาณไปที่พนักงานเสิร์ฟ และสั่ง "ฉันขอลาเต้ ขอบคุณ"

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟกาแฟให้เธอและจากไป ชาเนียก็จิบ และพูดว่า “ถามสิ่งที่คุณอยากรู้มา คุณลอว์สัน เวลาของฉันมีค่ามาก และฉันก็จะอยู่ได้เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น”

ชาเนียก้มหน้าลง และมองดูนาฬิกาของเธอ

บอยล์ถามอย่างตรงไปตรงมา “เธอเริ่มรักษาตั้งแต่เมื่อไหร่? นานแค่ไหนแล้ว?”

ชาเนียตอบ “ฉันคิดว่าเมื่อสี่ปีที่แล้ว มันนานมากแล้ว แต่ช่วงนี้เราไม่ได้เจอกัน และเชอรีชก็ไม่ได้มาหาฉันด้วยเช่นกัน ฉันคิดว่าเธอคงจะดีขึ้นแล้วถ้าเป็นอย่างนั้น "

“ผมเป็นคนรับสายตอนที่คุณโทรหาเธอครั้งสุดท้าย คุณบอกว่าเธอหยุดกินยามาระยะหนึ่งแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับมัน?”

ชาเนียตอบ "เธอเป็นโรคซึมเศร้า และต้องใช้ยาเพื่อควบคุมอารมณ์ของเธอ แต่ผลข้างเคียงของยากล่อมประสาทค่อนข้างรุนแรง การใช้ในระยะยาวจะทำให้ประสาทสัมผัสของเธอแย่ลง และเธอต้องใช้สมาธิในการเล่นเปียโน ไม่ต้องพูดถึง เธอเป็นนักเปียโนชื่อดังระดับโลก เธอต้องใช้ประสาทสัมผัสที่ปลายนิ้วสูงมาก ดังนั้นเธอจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ไม่กินยาหากอาการของเธอไม่รุนแรงมากนัก ผู้ป่วยทุกคนก็มีสิทธิ์เช่นกัน และในฐานะแพทย์อย่างเราไม่อาจบังคับพวกเขาทำในสิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการได้”

ภาวะซึมเศร้า

คำพูดนั้นเพียงคำเดียวก็รู้สึกเหมือนก้อนหินก้อนใหญ่หล่นลงมาที่หัวใจของบอยล์ ทำให้เกินคลื่นอารมณ์ขนาดใหญ่ปั่นป่วน และเดือดดาลในหัวใจของเขา เขาไม่สามารถใจเย็นลงได้อยู่นานมาก

มือของบอยล์แอบสั่นอยู่ใต้โต๊ะ

เขาเตรียมใจก่อนที่เขาจะมาที่ฟิลาเดลเฟีย

เขาคิดว่าเธอแค่ขอความช่วยเหลือจากนักจิตวิทยาเพราะปัญหาเรื่องอื่น และบางทีอาจแค่ไม่มีความสุขเป็นเวลานานหรือแค่เศร้า

แต่เขาไม่เคยคิดเลบว่าอาการของเธอจะรุนแรงถึงขนาดที่ต้องได้รับยา

ขณะที่บอยล์กำลังจะพูดอะไร เขาก็รู้ว่าลำคอของเขาติด และเขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เขาฝืนสงบสติอารมณ์ของเขาลง และในที่สุดก็พูดด้วยน้ำเสียงปกติ "อาการซึมเศร้าของเธอรุนแรงหรือเปล่า?"

ชาเนียดูใจเย็น เนื่องจากเธอเคยชินกับสถานการณ์เช่นนี้ เธอตอบ "รุนแรง แต่ตอนนี้เธอดีขึ้นมากแล้ว ตอนที่เธอมาขอความช่วยเหลือครั้งแรก เป็นเรื่องยากสำหรับผู้ป่วยที่จะรู้ว่าตนเองเป็นโรคซึมเศร้า แต่ผู้ป่วยที่เป็นโรคซึมเศร้าจะเข้าสังคมน้อยลงและจะเก็บตัว หรือเงียบต่อหน้าคนอื่น ด้วยเหตุนี้จึงเป็นเรื่องยากสำหรับคนรอบข้างของคนไข้จะสังเกตอาการของพวกเขา เพราะพวกเขามักจะเงียบอยู่เสมอ"

ลำคอของบอยล์กระตุก ขณะที่เขาจับมือที่สั่นเทาของเขา และถามว่า "เธอรู้เกี่ยวกับอาการของเธอเอง หรือมีคนอื่นสังเกตเห็นอาการเธอ?"

"ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง"

ชาเนียเงยหน้าขึ้น และมองตรงไปที่เขาหลังจากพูดแบบนั้น เธอถามหลังจากสังเกตเห็นว่าเขาดูมีอารมณ์รุนแรงเพียงใด “ฉันจะพูดปฏิเสธในฐานะเพื่อน สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดอาจจะแย่มากสำหรับคุณที่จะได้ยิน และยากจะยอมรับ คุณแน่ใจหรือว่าต้องการสอบถามต่อจริง ๆ?”

บอยล์เป็นคนที่แข็งแกร่งมาโดยตลอด และค่อนข้างเป็นคนที่กล้าหาญ เขาพอจะเดาได้ว่าชาเนียจะพูดอะไรต่อไป