บทที่ 875 รอยสักยังไม่ลบออกไป

เชอรีชไม่ได้ถามเพราะเธอไม่มีเหตุผลที่จะถาม เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว

แต่สิ่งเดียวคือเมื่อบอยล์ส่งเสื้อผ้าให้เธอ แขนเสื้อของเขาพับขึ้น และเธอเห็นรอยสักส้มจีนที่แขนซ้ายของเขาอย่างชัดเจน มันยากที่เธอจะไม่มองมัน

ราวกับว่ารอยสักนั้นได้กระตุ้นอารมณ์ต่าง ๆ ในตัวเธอ หัวใจของเธอเจ็บปวด

เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยพันผ้าห่มไว้รอบตัวเธอ ขนตาที่ยาวและมีเสน่ห์ของเธอก้มต่ำลง เมื่อเธอก้มหน้าลงและถามอย่างไม่พอใจ “ทำไมคุณยังไม่ลบรอยสักนั้นออกอีก? เราเลิกกันนานแล้วนะ”

บอยล์ลดสายตาลง และมองไปที่เธอ ก่อนที่จะถามเธอกลับ “แล้วคุณล่ะ? ทำไมคุณถึงยังไม่ลบรอยสักล่ะ?”

ดูเหมือนว่าในตอนที่เขากำลังถอดเสื้อผ้าของเธอ เขาตั้งใจมองไปที่รอยสักบนหลังของเธอ รอยสักยังคงดูใหม่ และสมบูรณ์บนผิวของเธอ

เขาจูบรอยสักของเธอก่อนหน้านี้

เชอรีชเม้มริมฝีปากของเธอ และพูดปัดคำถามของเขาด้วยข้อแก้ตัวง่าย ๆ “ฉันแค่กลัวว่ามันจะเจ็บ”

การลบรอยสักเป็นที่รู้กันว่ามันเจ็บมาก

บอยล์ฉีกยิ้มบาง ๆ ขณะที่เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ แล้วพูดว่า “ผมให้สัญญากับใครบางคนว่าจะไม่ลบรอยสักนี้ แม้ว่าเราจะเลิกกัน คุณก็รู้ว่าทนายไม่เคยโกหก ผมให้ความสำคัญกับจรรยาบรรณในการทำงานของผมค่อนข้างมาก"

เชอรีชก้มหน้าลงและเม้มริมฝีปากของเธอ แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรงจากเธอ เธอเพียงแต่แย้งคำพูดของเขาว่า “คุณมี”

“ผมมีอะไร?”

“คุณโกหก คุณบอกคน ๆ นั้นว่าคุณจะอยู่กับเธอตลอดไป แต่คุณผิดสัญญา”

คอของบอยล์กระตุก หลังจากหยุดอยู่นาน เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “งั้นคุณช่วยผมถามคนนั้นได้ไหมว่าผมยังมีโอกาสแก้ตัวกับเธอได้ไหม?”

เชอรีชส่ายหัวเบา ๆ ขณะที่เธอพูดว่า "ไม่ ไม่ คุณไม่มีโอกาส"

บอยล์ไม่ได้ผิดหวัง เพราะเขาคาดหวังคำตอบนั้นจากเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกแย่กว่านี้ถ้าเธอให้อภัยเขาง่ายเกินไป

เขาพูด "งั้นช่วยผมบอกกับเธอว่าไม่เป็นไร และผมจะไม่ยอมแพ้ ผมจะรอเธอ"

เขาไม่เคยกลัวการรอคอย เพราะเขารอมาเจ็ดปีแล้ว เนื่องจากเขาสามารถเจอเธอได้ทุกวัน เขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

ตราบใดที่เธออยู่เคียงข้างเขา เขาสามารถเฝ้าดู และดูแลเธอได้ มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

ผมที่ยุ่งเหยิงของเธอทำให้บดบังใบหน้าของเธอ เธอจึงแอบปล่อยน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตาของเธอ และหยดลงไปที่ผ้าห่ม

บอยล์ไม่ได้บังคับให้เธอพูดต่อ เพราะเขาทนทำแบบนั้นไม่ได้ เขาเพียงแค่พูดว่า “งั้นคุณไปอาบน้ำเถอะ”

เชอรีชเอาเสื้อผ้าของเธอเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากที่เขาออกไป และอาบน้ำอุ่น

ผมของเชอรีชยังคงเปียกอยู่ ตอนที่เธอเดินลงมาข้างล่าง เพราะเธอหาเครื่องเป่าผมไม่เจอ

บอยล์เดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับผ้าเช็ดตัว ก่อนที่เธอจะขอไดร์เป่าผม เขาก็เข้ามาหาเธอจากทางด้านหลัง เอื้อมมือออกไปเช็ดผมของเธอ

เธอเหมือนลูกสุนัขตัวเล็ก ๆ ที่ถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เธออยากจะปฏิเสธเขา แต่ก็รู้ว่ามันคงจะเสียเวลาเปล่า หากเธอบอกเขาอย่างนั้นเพราะเขาจะไม่ฟังเธอ

บอยล์หยิบเครื่องเป่าผมเช็ดผมเธอด้วยผ้าขนหนูเสร็จ ก่อนช่วยเธอเป่าผมให้แห้ง

เชอรีชถามขณะที่สายตาของเธอลดต่ำลง “ทำไมคุณไม่วางไดร์เป่าผมไว้ในห้องน้ำล่ะ?”

บอยล์ตอบอย่างจริงจัง “โบนี่เอามันลงมาชั้นล่าง มันชอบเล่น และกัดของ”