บทที่ 876 วิธีการดึงดูดใจภรรยาของเขา

บอยล์กลับไปที่คฤหาสน์เลคสตรีท ของเขาหลังจากที่เขาไปส่งเชอรีชกลับบ้านแล้ว

ทันทีที่เขาเปิดประตูหลังจากขึ้นไปชั้นบน เขาก็พบกับภาพที่ยุ่งเหยิง เสื้อผ้าที่เธอใส่ก่อนหน้านี้วางอยู่บนเตียงอย่างยุ่งเหยิง หมอนวางอยู่บนหัวเตียง อีกใบวางอยู่ที่ขอบเตียง ยิ่งไปกว่านั้น ผ้าห่มก็ยังม้วนเป็นลูกบอลอย่างยุ่งเหยิงอีกด้วย มันเป็นภาพที่ยุ่งเหยิงมาก

เขามีอาการเล็กน้อยเกี่ยวกับโรคย้ำคิดย้ำทำ แต่เธอช่วยให้เขาค่อย ๆ หายจากอาการผิดปกตินั้นเมื่อ 7 ปีก่อน หลังจากที่เขาได้ใช้เวลาอยู่กับเธอ

ชายหนุ่มยิ้ม ขณะที่เขายืนอยู่ข้างประตูเมื่อเขาเห็นฉากนั้น อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ได้คิดที่จะทำความสะอาดในตอนนี้

เขาเข้าไปในห้องน้ำ

พื้นเปียกไปหมดหลังจากที่เธอใช้ มีแม้กระทั่งเส้นผมที่ร่วงอยู่สองสามเส้นวางอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เปียก และมีฟองอยู่ในท่อระบายน้ำ

มันดูยุ่งเหยิงไปหมด

แต่บอยล์ยิ้มกว้างขึ้น เมื่อมองไปที่เกิดภาพนั้น

โทรศัพท์ของบอยล์ดังขึ้นในกระเป๋าของเขา เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา ขณะที่มองไปที่พื้นห้องน้ำ ก่อนจะหันหลังไปและรับสาย

ฮันท์ลีย์เป็นคนที่โทรหาเขา

“เฮ้ งานแต่งงานของฉันคือสุดสัปดาห์นี้ ดังนั้นแม้ว่านายจะต้องปิดดีลธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านเหรียญ ฉันก็หวังว่านายจะปฏิเสธลูกค้า ฉันต้องการให้นายมางานแต่งงานของฉัน ตกลงไหม?”

บอยล์หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉันไม่ใช่เครื่องจักรนะ ยังต้องพักผ่อนอีกด้วย ไม่ต้องพูดถึง บริษัทของฉันยังไม่เปิดทำการในช่วงสุดสัปดาห์ และฉันยังไม่เซ็นสัญญาอีกด้วย"

“พูดกันตามหลักแล้ว นายเป็นคนพาวิทนีย์กับฉันมาเจอฉัน ดังนั้นนายคือพ่อสื่อของฉัน ดังนั้นนายควรจะมาเป็นพยานในงานแต่งงานของเรา”

“นายลืมเรื่องที่ให้ฉันไปเป็นพยานได้เลย แต่ฉันจะไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้นายอย่างแน่นอน”

ฮันท์ลีย์ตอบด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเล็กน้อยว่า “ว้าว ฉันมีเพื่อนเจ้าบ่าวสองคนสำหรับงานแต่งงานของฉัน นายกับเฮกเตอร์สุดยอดมาก โอ้ ใช่แล้ว วันเสาร์นี้เป็นงานฉลองครบรอบร้อยปีของมหาวิทยาลัยแคปิตอลซิตี้ นายอยากมาเมืองหลวงเร็วกว่านี้สักสองสามวันไหม เราจะได้ไปงานด้วยกันแบบเพื่อนร่วมโรงเรียนเก่าไง?”

ฉลองครบรอบงั้นเหรอ?

ดูเหมือนว่าหลังจากที่บอยล์รู้เรื่องความผิดปกติทางจิตใจของเชอรีช เขาก็เกือบลืมงานนี้ไปเลย “งานแต่งงานของนายจะจัดขึ้นในวันถัดไป แล้วนายยังมีอารมณ์จะไปงานครบรอบอีกงั้นเหรอ?”

“วันเสาร์เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะเป็นโสด ดังนั้นฉันหวังว่าพวกนายจะจัดปาร์ตี้สละโสดที่ดีที่สุดให้ฉัน ฉันจะสูญเสียอิสรภาพ เมื่อฉันถูกผูกมัดด้วยภาระหน้าที่ของการแต่งงาน”

บอยล์รู้สึกอิจฉาเขาจริง ๆ ขณะที่เขากำโทรศัพท์ของเขา และพูดว่า "นายไม่รู้หรอกว่าการเป็นโสดมันเจ็บปวดแค่ไหน"

ฮันท์ลีย์หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "โอ้ บอยล์ ทำไมฉันถึงไม่รู้เลยว่านายเป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้ในตอนนั้น ฉันไม่รู้เลยว่านายอยากจะแต่งงานมากขนาดนั้น"

“ไม่ว่าฉันจะอยากแต่งงาน หรือจะแต่งงานกับใครก็ตาม มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย อะไร? นายไม่อยากแต่งงานกับวิทนีย์แล้วเหรอ?

ฮันท์ลีย์ลดเสียงของเขาลง และกระซิบกับเขา "โอ้ ฉันไม่กล้าพูดอย่างนั้นหรอก เธอจะดึงหูฉันขาด"

บอยล์ไม่ต้องการฟังฮันท์ลีย์อีกต่อไป ขณะที่เขาอวดความรักของเขากับบอยล์ เขาพูดว่า “ฉันวางสายล่ะ”

“เดี๋ยวก่อน นายยังไม่ได้บอกฉันเลยว่านายจะมางานครบรอบในวันเสาร์นี้ที่เมืองหลวงหรือเปล่า”

บอยล์เดินไปที่ห้องทำงานของเขาขณะที่ถือโทรศัพท์ เขาได้รับคำเชิญทันทีที่เปิดอีเมล มันเป็นคำเชิญให้ไปฉลองวันครบรอบร้อยปีของมหาวิทยาลัยแคปิตอลซิตี้

“ฉันเพิ่งได้รับอีเมล”

“แล้วนายจะไปไหม? ถ้านายไป เราจะไปกันเป็นกลุ่ม เราต้องเชิญวิทนีย์กับเชอรีชไปด้วย”

บอยล์ตอบว่า "ฉันจะไปถ้าเธอไป"

ฮันท์ลีย์งงเล็กน้อย เขาพูด "เธอเหรอ? นายกำลังพูดถึงเชอรีชงั้นเหรอ? โอ้ บอยล์ ฉันไม่รู้เลยว่าแม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้ว นายยังชอบเชอรีชอยู่อีก"

บอยล์ตอบเพียงว่า "ฉันไม่เคยหยุดชอบเธอ"

เขาไม่เคยหยุดรักเธอ

ฮันท์ลีย์ตอบ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะให้วิทนีย์ชวนเธอ อืม ตามหลักแล้วนายเป็นกามเทพของเรา นายรู้ไหม คราวนี้ถึงคราวที่ฉันจะตอบแทนความเมตตาของนายแล้ว"

บอยล์ไม่ได้ขอบคุณเขา เพราะเขาสนิทกับฮันท์ลีย์อยู่แล้ว

บอยล์มองไปที่เวลาหลังจากวางสาย มันเพิ่ง 20.00 น. ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจโทรหาโซเนียแม่ของเขา

โซเนียเพิ่งล้างจานเสร็จเมื่อเธอได้รับโทรศัพท์ เธอตอบ "โอ้ บอยล์ ทำไมจู่ ๆ ลูกถึงว่างโทรหาแม่คืนนี้ล่ะ?"