บทที่ 877 กลับไปที่มหาวิทยาลัยแคปปิตอล ซิตี้

ด้วยความช่วยเหลือของบอยล์ เชอรีชสามารถยกเลิกสัญญากับยูนิเวอร์แซล สตูดิโอได้ก่อนหนึ่งปี

มันรู้สึกดีมากที่ได้เป็นเป็นอิสระจากหนี้

เธอได้รับอีเมลจำนวนมากจากเอเจนซี่ต่าง ๆ พร้อมข้อเสนอการเป็นผู้จัดการของเธอ แต่เชอรีชไม่สามารถสนใจพวกมันได้ เธอตัดสินใจที่จะไม่คิดเรื่องงานสักพัก และจะเซ็นสัญญางานอื่นในภายหลัง

ไม่นานเธอก็ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมงานฉลองครบรอบร้อยปีของมหาวิทยาลัยแคปิตอล ซิตี้

เชอรีชอึ้งไป

ทันใดนั้น เชอรีชก็ได้ข้อความมากมายจากวิทนีย์

[เฮ้ เชอรีช วันเสาร์นี้เป็นงานฉลองครบรอบ 100 ปีของมหาวิทยาลัยเรา ไปด้วยกันนะ!]

[เธอก็รู้ว่างานแต่งงานของฉันคือวันถัดไป ไม่เอาน่า ยังไงเธอก็ต้องมาในเมืองหลวงอยู่แล้ว วันเสาร์นี้ทำไมเราไม่ไปสนุกในเมืองหลวงกันล่ะ?]

ข้อความยังแนบอีโมจิน่ารัก ๆ มาด้วย

เชอรีชถามวิทนีย์

[แต่งานแต่งงานของเธอเป็นวันถัดไป เธอไม่ได้ออกจากนอร์ท ซิตี้ ไปเมืองหลวงเหรอ?]

วิทนีย์ตอบเธอ

[นั่นคือแผนเดิม ตอนแรกเราวางแผนที่จะออกจากนอร์ท ซิตี้ ไปเมืองหลวงในเช้าวันรุ่งขึ้น ครอบครัวของฮันท์ลีย์บอกว่าพวกเขาสามารถเหมาเที่ยวบินทั้งลำให้เพื่อนเจ้าสาวของฉันได้ แต่เราต้องตื่นแต่เช้า เธอรู้ไหมว่าพ่อของฉัน เขามีความสุขมากเมื่อเขารู้ว่าฉันจะได้แต่งงานกับฮันท์ลีย์ เนื่องจากครอบครัวของเขาร่ำรวย โดยพื้นฐานแล้วเขากำลังขายลูกสาวของเขา ด้วยเหตุนี้เขาจึงยินดียอมทำตามข้อตกลงต่าง ๆ ที่ครอบครัวของฮันท์ลีย์มี]

วิทนีย์เคยมักจะเป็นอิสระมาโดยตลอด เชอรีชเคยเจอกับพ่อของวิทนีย์มาก่อน ดังนั้นเธอจึงสามารถจินตนาการถึงทุกสิ่งที่วิทนีย์บอกกับเธอได้ มันทำให้เธอหัวเราะ

เชอรีชตอบ

[คุณลุงแค่ต้องการแต่สิ่งที่ดีที่สุดเพื่อเธอ เธอจะได้ไม่ต้องทุกข์ใจในอนาคต]

วิทนีย์พยักหน้า และเห็นด้วยกับเธอในคำตอบของเธอ

[ก็จริง เขารักฉันมาก ดังนั้นเราจึงออกเดินทางตรงไปที่เมืองหลวง เพื่อจัดงานแต่งงานของฉันในวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันกับฮันท์ลีย์คุยกันแล้วเรื่องนี้ เราจะไม่จัดงานแต่งงานของเราบนบก เราจะจัดงานแต่งงานของเราบนเรือสำราญแทน เราจะได้สนุกได้ทั้งวัน พ่อแม่ของฮันท์ลีย์ค่อนข้างพอใจกับมัน และบอกว่าพวกเขาจะเคารพการตัดสินใจของเรา]

เชอรีชคิดว่าแนวคิดเรื่องการแต่งงานบนเรือสำราญนั้นค่อนข้างน่าประทับใจ และน่าสนใจเลยทีเดียว

วิทนีย์เพิ่มความคิดเห็นอีก

[โอ้ ใช่แล้ว ฉันต้องการเธอ นักเปียโนในตำนาน มาเล่นให้กับงานแต่งงานของฉันตอนที่เราอยู่บนเรือสำราญ]

[แน่นอน]

วิทนีย์พูดต่อ

[งั้นเราจะไปเมืองหลวงในวันเสาร์นี้ ในฐานะเพื่อนเจ้าสาวของฉัน ต่อให้เธอจะไม่ได้ไปงานคืนสู่เหย้า แต่เธอก็ยังต้องไปเมืองหลวงกับฉันด้วย]

เชอรีชไม่ได้ปฏิเสธเธอ เธอตอบ

[แน่นอน]

…

ความจริงก็คือ เชอรีชได้เดินทางไปเมืองหลวงแล้วในวันศุกร์เพียงลำพัง

ไม่ใช่เพราะเธอมีเรื่องต้องทำที่เมืองหลวงที่ทำให้เธอต้องมาถึงเร็วกว่านี้หนึ่งวัน เธอเพียงแค่ต้องการมาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยแคปิตอลตอนที่คนไม่พลุกพล่านก็เท่านั้น

หลังจากที่เชอรีชมาถึงเมืองหลวง และจัดการห้องพักในโรงแรมของเธอในวันศุกร์ตอนเที่ยง จากนั้นเธอก็นั่งแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยแคปปิตอล แออัดไปด้วยผู้คนในวันศุกร์ มีนักเรียนจำนวนมากที่กำลังยุ่งกับการเดินไปมาที่ชั้นเรียน

มีกลุ่มนักเรียนกำลังเล่นบาสเก็ตบอลในสนามบาสเก็ตบอล พวกเขาทั้งหมดเต็มไปด้วยพลังงาน

เชอรีชหยิบกล้องโพลารอยด์ของเธอขึ้นมา และถ่ายรูปรอบ ๆ มหาวิทยาลัย

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาที่มหาวิทยาลัยในรอบเจ็ดปี เธอเรียนที่นี่เพียงแค่ช่วงปีหนึ่ง และย้ายไปสหรัฐอเมริกาในเวลาไม่ถึงปีหลังจากนั้น

แต่แม้ว่าเธอจะใช้เวลาเรียนที่เคอร์ติส มิวสิค อคาเดมี่มากกว่า แต่เธอก็รู้สึกผูกพัน และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมหาวิทยาลัยแคปิตอลซิตี้มากกว่า

สถานที่นี้เต็มไปด้วยความทรงจำของเพื่อน ๆ และความทรงจำที่สำคัญที่สุดในช่วงวัยรุ่นของเธอ

ความทรงจำที่ไม่มีวันจางหายไปตามกาลเวลา

เนื่องจากวิทยาเขตมีขนาดใหญ่ เชอรีชจึงรู้สึกเหนื่อยหลังจากเดินไปรอบ ๆ มหาวิทยาลัย และเธอจึงตัดสินใจหยุดพัก เธอนั่งริมทะเลสาบขณะมองดูภาพที่เธอถ่ายด้วยกล้องโพลารอยด์ของเธอ

เด็กหญิงตัวน้อยที่มีกระเป๋าเป้สีแดงเดินเข้ามาหาเธอหลังจากนั้นครู่หนึ่ง และถามเธออย่างร่าเริงว่า “เฮ้ พี่สาว คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

เชอรีชตกตะลึง เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่เด็กหญิง เธอตอบด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันกำลังดูภาพอยู่"