บทที่ 894 ฝันดีนะ เชอรีช

เชอรีชโยนกล่องปฐมพยาบาลกลับไปให้บอยล์ เธอพูดเสียงเย็นชา "กระจกอยู่ในห้องน้ำ คุณทำเองสิ"

บอยล์กอดเธอจากข้างหลังทันทีที่เธอหันไป เขาพูดเสียงเศร้าแต่ก็ยังแหย่เธอ "ดูสภาพผมสิ สงสารผมหน่อยได้ไหม?"

บอยล์ยิ้มเมื่อเขาพูดแบบนั้น

เชอรีชอ้าปากและอยากพูดว่า 'ทำไมถึงหน้าไม่อายเช่นนี้?'

แต่บอยล์จับไหล่เธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

ชายหนุ่มเปิดกล่องปฐมพยาบาลด้วยความชำนาญ เขาหยิบก้านสำลียื่นให้เธอ และท่าทางของเขานั้น...สมควรถูกซ้อมแล้วล่ะ

บอยล์ยืนพิงโต๊ะและทำตัวสบาย ๆ เขาชี้ที่ใบหน้าให้เชอรีชเห็นแผลฟกช้ำ เพื่อให้เธอทำแผลได้ง่ายขึ้น

เชอรีชไม่รู้จะพูดยังไง

เชอรีชจุ่มสำลีลงไปในไอโออีน ก่อนจะแตะสำลีลงบนใบหน้าของเขา

เธอค่อนข้างมือหนัก

บอยล์ขมวดคิ้วเพราะเจ็บนิดหน่อย

เชอรีชทำหน้าเรียบเฉย เธอเตือนเขาตอนที่กำลังทำแผลให้ "ฉันไม่ใช่คนมือเบานะ ฉันมือหนัก"

บอยล์พูดไม่ออก

เขามองใบหน้าที่สวยและละเอียดอ่อนของเธอ สักพักเขาก็ยิ้มบาง "ถึงจะมือหนัก แต่ผมก็ชอบนะ"

เชอรีชเงียบ

เธอแตะสำลีลงบนแผลเขาแรงขึ้น

บอยล์รู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาปล่อยให้เธอทำตามใจและมองเธอด้วยความรักใคร่ เขามองเธอด้วยความเสน่หาและเย้ายวน

บอยล์บอกเธอ "แม่ผมเอาถั่วดองจากที่บ้านมาให้ หลังจากรู้ว่าเรากลับมาเจอกัน แม่เอาไว้ที่คฤหาสน์เลค สตรีท ผมจะทำผัดถั่วดองหมูสับให้คุณนะ ตอนคุณกลับไปที่นอร์ท ซิตี้"

"ฉันไม่ชอบกินแล้ว"

บอยล์ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงเขาหรือพูดถึงถั่วดองผัดหมูสับ

บอยล์ไม่ได้โกรธ เขาคิดว่าสมควรแล้วที่เขาถูกปฏิบัติแบบนี้ เขาพูดต่อ "คุณโซเนียชอบคุณมาก เธออยากเจอคุณนะ"

คุณโซเนียก็คือ แม่ของบอยล์

เชอรีชก็ชอบเธอมากเหมือนกัน

เธอเงียบแต่ไม่ได้ปฏิเสธเขาโดยตรง และโซเนียก็เป็นแม่ของบอยล์ด้วย

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบเขา เขาจึงบอกเธอ "แม่ผมเคยถูกซ้อมทุกวันตอนผมยังเด็ก เรามีรอยแผลฟกช้ำบนใบหน้าเกือบทุกวัน เพื่อนในห้องก็ล้อผมตลอด"

"ผมไปต่อยเพื่อนครั้งหนึ่งเพราะเขาล้อผม เป็นครั้งแรกที่ได้สู้ ครูดุผมจนน่ากลัว ครูเรียกแม่ไปที่โรงเรียน และให้ผมขอโทษเพื่อนคนนั้นกับพ่อแม่ของเขา"

"ครูประจำชั้นรู้ได้ยังไงไม่รู้ว่าพ่อผมชอบใช้ความรุนแรง เพราะไปเห็นแผลที่หน้าแม่ ครูบอกแม่ว่าผมคงได้รับความก้าวร้าวมาจากพ่อ และบอกให้แม่ไปลงโทษผมที่บ้าน"

"ครูไม่ได้สนใจว่าแม่กับผมต้องผ่านอะไรมา และไม่ได้โทษนิสัยก้าวร้าวของพ่อ แต่มาสงสัยเด็กที่พยายามป้องกันตัวเองแทน หลังจากที่ถูกแกล้งและกล่าวหาว่ามีนิสัยหยาบคาย"

"ตั้งแต่นั้นมา ผมก็กลายเป็นคนไม่รู้สึกอะไรกับความเจ็บปวด"

เชอรีชแตะสำลีลงบนแผลเขาแรงขึ้น

บอยล์ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนั้น เขาหลบทันทีที่รู้สึกเจ็บ

เชอรีชถามเขา "ฉันก็คิดว่าคุณไม่เจ็บแล้วซะอีก แล้วหลบทำไมล่ะ?"

บอยล์พูดไม่ออก

เธอทำแผลให้เขาเสร็จแล้ว

เธอถามเขา "ฉันกินมื้อค่ำและทำแผลให้คุณเสร็จแล้ว ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว คุณไปได้หรือยัง?"

บอยล์ก้มลงอุ้มเธอ

เชอรีชอ้าปากด้วยความตกใจ เธอมองเขาแล้วถาม "คุณจะทำอะไรน่ะ?"

"ก็พาคุณไปนอนน่ะสิ"

มุมปากเชอรีชกระตุก

บอยล์อุ้มเธอวางลงบนเตียงแล้วห่มผ้าให้เธอ

เชอรีชนอนไม่หลับหรอกถ้าเขาจ้องเธอแบบนี้

ความจริงแล้วเธอไม่ได้ง่วงนอน ที่เธอบอกว่าง่วงเพราะเขาจะได้ออกไป

ใครไปจะรู้ว่าเขาจะหน้าหนาแบบนี้? และยังไม่ออกไปอีก

เธอดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะเพื่อหลบเขา

บอยล์เอาผ้าห่มออก เขาเตือนเธอด้วยความหวังดี "เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอก"

เชอรีชพูดไม่ออก