บทที่ 896 ทำลายนาตาลี

บอยล์กำลังถือโทรศัพท์มือถือยืนอยู่ที่ระเบียง มือที่จับบนราวระเบียงของเขาค่อย ๆ จับแน่นขึ้น มองดูท้องฟ้าที่กำลังมืดลง เขาพูดกับชาเนียที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์ว่า “การเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลควรเป็นทางเลือกสุดท้าย มีวิธีอื่นอีกไหม?”

ชาเนียพูด “อาการของเธอจะแย่ลงถ้าคุณยังไม่รักษาเธอตอนนี้ เพียงเพราะคุณทนไม่ได้ที่จะให้เธอเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล เธอไม่ใช่ผู้ป่วยที่ว่าง่าย หากคุณต้องการให้เธอได้รับการรักษาอย่างสม่ำเสมอ วิธีที่ดีที่สุดคือการบังคับให้เธอเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล”

บอยล์ขมวดคิ้ว เขาทนไม่ได้ที่จะทำอย่างนั้น

เขาเม้มริมฝีปากบางของเขาขณะที่เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ดร.ชาเนีย ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องอย่างมาก”

“ว่ามาสิ”

“คุณเป็นจิตแพทย์ของเชอรีชตอนที่เธอเข้ารับการรักษาที่อเมริกา ผมหวังว่าคุณจะช่วยกลับไปเป็นแพทย์ที่ดูแลเธอได้”

ชาเนียหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงน่าเกรงขามของชายหนุ่มจากปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะไม่ใช่เพื่อเจรจา เธอพูด “ประธานลอว์สัน คุณไม่คิดว่าคุณวางอำนาจเกินไปหน่อยหรือ? คุณต้องการให้ฉันสละทุกอย่างที่ฉันมีที่อเมริกา เพียงเพื่อรักษาผู้ป่วยคนเดียวอย่างงั้นหรือ?”

บอยล์พูดว่า "ผมจะจ่ายให้คุณ 10 เท่าที่คุณหาได้ตอนนี้ ถ้าคุณกลับมาเพื่อเชอรีช"

“ถ้าหากเชอรีชหายดีแล้ว? เธอจะไม่ต้องการฉันแล้วในตอนนั้น และฉันก็จะถูกทิ้งให้อยู่ในตำแหน่งที่น่าอึดอัด มันคงยากมากสำหรับฉันที่จะกลับมาที่อเมริกา และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ประธานลอว์สัน คุณเคยนึกถึงสถานการณ์ของฉันบ้างไหม?”

บอยล์พูด "ถ้าคุณยอมกลับมาเป็นหมอดูแลให้เชอรีช ผมจะเปิดโรงพยาบาลให้คุณ"

ชาเนียกำลังจับโทรศัพท์ของเธอ และตกตะลึง

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

บอยล์พูดอย่างตรงไปตรงมา “ดร.ชาเนีย คุณไม่มีอะไรเสียหายในข้อตกลงนี้”

ชาเนียหัวเราะ และพูดว่า “ประธานลอว์สัน ฉันค่อนข้างสงสัย ทำไมคุณถึงสนใจแฟนเก่าที่เลิกกับคุณไปแล้วเมื่อ 7 ปีก่อนมากขนาดนี้ล่ะ? ด้วยสถานะและเงินทองของคุณ การจีบผู้หญิงที่โดดเด่นสักคนเป็นเพียงแค่เรื่องง่าย ๆ สำหรับคุณ ฉันยอมรับว่าเชอรีชเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยม แต่ตอนนี้เธอกำลังทุกข์ทรมานจากภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง ฉันแค่ให้คำแนะนำกับคุณ เนื่องจากคุณเป็นเพื่อนของแฮงค์”

ชาเนียรู้จักกับเชอรีชมาสี่ปีแล้ว และเธอรู้เสมอว่าเธอเป็นคนที่โดดเด่นและสวย เธอจะกลายเป็นจุดสนใจของผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเล่นเปียโนบนเวที ผู้หญิงคนนั้นมหัศจรรย์มาก แต่เธอมีอาการซึมเศร้าอย่างรุนแรง และอาจจะมีแนวโน้มฆ่าตัวตายได้ทุกเมื่อ

ไม่ว่าคน ๆ หนึ่งจะสุดยอดแค่ไหน คน ๆ นั้นจะพังพินาศทันที ที่เขาหรือเธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า

บอยล์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นขณะที่เขาพูด “ผมรักเธอ และเธอคนเดียวเท่านั้น ผมจะมีความสุขถ้าเธอส่องสว่างสดใสและผมจะดูแลเธอ ถ้าเธอพังพินาศ”

ชาเนียเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหน้านั้นเธอคิดเสมอว่าบอยล์เป็นคนไร้หัวใจ

เขาเป็นผู้ชายที่ทำให้เชอรีชกลายเป็นผู้หญิงที่ไร้ชีวิตชีวา

แต่เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเชอรีชถึงรักผู้ชายคนนี้มากขนาดนี้ ถึงขนาดที่ทำให้เธอเป็นโรคซึมเศร้า

เหตุผลที่บอยล์ไม่ต้องการจ้างจิตแพทย์ท้องถิ่นให้เชอรีช เพราะเขาต้องการจะรักษาหน้าของเธอไว้ เขาต้องการปกป้องศักดิ์ศรีและความเป็นส่วนตัวของเธอ

บอยล์ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเชอรีชเป็นโรคซึมเศร้า

เขาไม่ต้องการให้เชอรีชเจ็บปวดแม้แต่นิดเดียว

บอยล์ได้รับคำตอบจากชาเนียทางอีเมลตอนกลางดึก

เขาเปิดอีเมล มันเป็นตารางงานของชาเนีย

ชาเนียตกลงที่จะกลับมารักษาเชอรีช

…

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เชอรีชไปที่เมืองไลชีบ้านเกิดของแมนดี้ เพื่อไปงานแต่งงานของเธอ

บ้านเกิดของแมนดี้ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองไลชี สามีของเธอเป็นคนที่นั่นด้วย ทั้งคู่มาจากครอบครัวธรรมดาทั่วไป แต่พวกเขาเป็นคู่รักที่สดใสมาก ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกจัดงานแต่งงานที่บ้านแทนที่จะเป็นโรงแรม เพื่อให้เพื่อนบ้านทุกคนของพวกเขาสามารถมาร่วมงานแต่งงานของพวกเขาได้ แล้วมันก็เอิกเกริกและสนุกมากกว่าด้วย

เนื่องจากสถานที่นั้นอยู่ค่อนข้างไกล เชอรีชจึงมาถึงเมืองไลชีในวันก่อนงานแต่งงาน

เธอนั่งรถไฟความเร็วสูงมายังเมืองไลชี แมนดี้และสามีมารับเธอจากสถานีหลังจากนั้น

นาตาลีกับจอยมาถึงที่สถานีตอน 20:30 น.

เชอรีชมาถึงเร็วกว่าพวกเขาครึ่งชั่วโมง ดังนั้นเธอจึงรอพวกเขาพร้อมกับแมนดี้ในรถ

แมนดี้ยิ้ม ขณะที่แนะนำเชอรีชกับสามีของเธอ “นี่คือเชอรีช ฟัดด์ เราเรียนมหาลัยเดียวกัน และเธอก็เป็นรูมเมทของฉันด้วย เธอเป็นนักเปียโนที่ฉันมักจะพูดถึง เธอน่าทึ่งมาก”

สามีของแมนดี้มองไปที่เชอรีชอย่างรู้สึกทึ่ง ขณะที่เขาพูด “โอ้ คุณคือโมโม่ใช่ไหม? ผมได้ยินเกี่ยวกับคุณมามาก แมนดี้บอกกับผมว่าคุณเล่นเปียโนเก่งแค่ไหนตลอดเวลา ผมได้ยินมาว่าคุณเล่นเปียโนเก่งมาก”

เชอรีชยิ้มบาง ๆ เธอพูดกับคนแปลกหน้าไม่เก่ง เธอจึงเพียงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะ”

แมนดี้มองนาฬิกาของเธอ ตอนนี้เวลา 20:35 น. เธอพูดว่า “นาตาลีกับจอยน่าจะถึงแล้ว เชอ เธอยังไม่ได้ทานอาหารเย็นใช่ไหม? เธอหิวไหม?"

"ฉันโอเค ฉันยังไม่หิวเท่าไหร่”

"ดีเลย เราจะไปที่ร้านอาหารกันหลังจากไปรับนาตาลีกับจอยแล้ว”

ไม่นานหลังจากนั้น นาตาลีกับจอยก็มาถึง และเข้ามาในรถ

จอยพูดทันทีที่พวกเขาขึ้นรถว่า “โอ้ ให้ตายเถอะ เราตามหาพวกเธอทุกที่ มันมืดมาก และเราก็ไม่เห็นหมายเลขทะเบียนรถของเธอ”

แมนดี้พูด “ที่รัก ไปร้านอาหารกันเถอะ ฉันพนันได้เลยว่าพวกเธอทุกคนคงหิวแน่ ๆ”

จอยลูบท้องของเธอ และยิ้มให้เชอรีชกับนาตาลี เธอพูดว่า “ท้องของเราร้องตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว ไปทานอาหารเย็นกันเถอะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว”

สามีของแมนดี้ชื่อ วิกเตอร์ เขารู้จักร้านชาบูชื่อดังในเมืองไลชี