บทที่ 904 คุณทำให้ตัวเองอับอายประธานลอว์สัน

“ผมแค่อยากจะรักษาความสัมพันธ์ของเราด้วยการกลับมาหาเธอ เธอป่วยเพราะผม และผมไม่สามารถนั่งเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรได้ เนื่องจากผมเป็นคนต้องรับผิดชอบอาการของเธอ ผมควรจะเป็นคนที่รักษาเธอ"

แม้ว่าบอยล์จะพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่เขาก็ฟังดูหนักแน่นและมั่นใจ

สายตาของฮีลตันเย็นชาและน่ากลัวอย่างมาก ถ้าเขาไม่ใช่คนที่ได้รับการศึกษามาอย่างดี เขาคงจะชกหน้าบอยล์ไปแล้ว

ฮีลตันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร “คุณคิดจะยังไงกับเรื่องนี้? คุณจะทำร้ายเธอต่อไป หรือคุณตั้งใจจะทำให้เธอให้กรีดข้อมือตัวเองอีกครั้งงั้นเหรอ?”

บอยล์ยืนขึ้น และโค้งให้ฮีลตันอย่างจริงใจ ขณะที่เขาพูด "ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งคุณฟัดด์ ผมสัญญาว่าผมจะรักษาเธอ และคืนเธอให้คุณโดยไม่เป็นอันตราย และหายดีอีกครั้ง"

ทัศนคติของเขาจริงใจอย่างมาก ในขณะที่น้ำเสียงของเขาฟังดูให้ความเคารพ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมถอย

แต่ฮีลตันไม่สนใจความจริงใจ และความมุ่งมั่นจากน้ำเสียงของเขา เขาพูด "งั้นคุณกำลังบอกผมว่า แม้ว่าผมจะเข้าไปแทรกแซง และบอกให้คุณอยู่ห่างจากลูกสาวของผม คุณก็ไม่ยอมทำอย่างนั้นใช่ไหม?"

บอยล์ยืนขึ้น และยืดหลังตรง ในขณะที่เขาพูด “ผมขอโทษจริง ๆ ผมไม่สามารถทำอย่างนั้นได้จริง ๆ”

ฮีลตันกัดฟัน และจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะเหวี่ยงหมัดใส่หน้าของบอยล์

มันเป็นหมัดที่หนักมาก

มุมปากของบอยล์เลือดออกทันที

แต่เขาไม่มีความต้องการจะตอบโต้กลับ เขามองไปที่ฮีลตันด้วยสายตาที่สงบนิ่งก่อนจะพูดว่า “คุณฟัดด์ ถ้าการต่อยผมอีกหลาย ๆ ครั้งสามารถบรรเทาความเกลียดชังของคุณที่มีต่อผมได้ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะถูกคุณต่อย "

ฮีลตันคว้าคอเสื้อของบอยล์ กำหมัดแล้วเหวี่ยงหมัดใส่หน้าของบอยล์ แต่เขาหยุดก่อนที่จะหมัดของเขาจะโดนหน้าของบอยล์

"บอยล์ ลอว์สัน ถ้าการชกคุณสามารถช่วยรักษาอาการซึมเศร้าของเจลลี่ บีนได้ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะต่อยคุณจนตาย"

ท้ายที่สุดแล้ว ฮีลตันก็ยังเป็นคนมีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงกำหมัดก่อนจะลดมันลงอย่างโกรธจัด

ดูเหมือนว่าหมัดของเขาจะกระตุกเล็กน้อย และฮีลตันดูเหมือนจะพุ่งพล่านด้วยความโกรธ

ลำคอของบอยล์กระตุก เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “โปรดคิดเรื่องนี้อีกครั้งคุณฟัดด์ ได้โปรดอนุญาตให้ผมมีส่วนร่วมในการรักษาเชอรีช ตอนนี้คุณกับผมมีเป้าหมายเดียวกัน ผมต้องการให้เชอรีชหายดีโดยเร็วที่สุด ถ้าผมเป็นต้นเหตุของความบอบช้ำของเธอ ผมก็เต็มใจจะช่วยเธอให้ผ่านพ้นมันไปให้ได้”

ฮีลตันหลับตาลง และรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก เขาประเมินบอยล์อย่างละเอียด

“อย่าลืมว่าแม้จะผ่านไปเจ็ดปีแล้ว ยังไงพ่อของคุณก็ยังเป็นคนลักพาตัวเจลลี่ บีน ในตอนนั้น คุณจะรับประกันความปลอดภัยของเจลลี่ บีน ได้อย่างไร?”

“เมื่อ 7 ปีก่อน ผมไม่แข็งแกร่ง และไม่มีอำนาจมากพอ ความกลัวของผมทำให้ผมไม่มีความสามารถในการปกป้องเธอในตอนนั้น แต่ตอนนี้ผมสามารถตัดสัมพันธ์กับคนที่ลักพาตัวคนนั้นได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ผมคอยจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด ในทุกย่างก้าวในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา”

ฮีลตันยังคงนิ่งเงียบ

ฮีลตันรู้ว่าบอยล์อยู่ที่ด้านล่างของห่วงโซ่อาหารเมื่อเจ็ดปีก่อน เมื่อเขาตรวจสอบบอยล์ในตอนนั้น เขาไม่เคยปฏิเสธความยอดเยี่ยมและศักยภาพของบอยล์เลย ดูเหมือนว่าวัยรุ่นที่ยากจนที่ไม่มีอะไรเลยในตอนนั้น กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความมั่งคั่งในอีกเจ็ดปีต่อมา

แต่ความมั่งคั่งและอำนาจของบอยล์ไม่ใช่สิ่งที่ฮีลตันถือว่าเป็นคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของคน ๆ หนึ่ง

สิ่งเดียวที่ฮีลตันต้องการรู้คือ ชายที่อยู่ข้างหน้าเขาจะยังทำร้ายลูกสาวของเขาหรือไม่

การส่งเจลลี่ บีน ให้เขาดูมีความหวัง แต่มันก็เสี่ยงมากในเวลาเดียวกัน

มีความไม่แน่นอนอย่างมากว่าบอยล์จะกระตุ้นบาดแผลของ เจลลี่ บีนหรือไม่ หรือว่าเขาอาจจะทำให้ภาวะซึมเศร้าของเธอแย่ลง

แต่ฮีลตันก็ไม่มีทางเลือก

นั่นเป็นเพราะลูกสาวสุดที่รักของเขาเคยพยายามฆ่าตัวตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

ดวงตาของฮีลตันแดงก่ำ ขณะที่เขาอุทานออกมาอย่างโกรธจัด “ถ้าคุณกล้าทำร้ายเจลลี่ บีน อีกครั้ง บอยล์ ลอว์สัน ผมจะทำให้คุณไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพของคุณ”

ฮีลตันหันหลังกลับ และเดินออกจากร้านกาแฟ หลังจากเตือนบอยล์

…

เนื่องจากเชอรีชต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงของแมนดี้ เธอจึงยังไม่ได้ออกจากเมืองหลวง

แต่ตั๋วเครื่องบินที่เธอจองไว้กลับไปที่นอร์ท ซิตี้ มีกำหนดขึ้นบินในคืนนี้

ขณะที่เธอกำลังจัดกระเป๋าที่โรงแรม โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

บอยล์เป็นคนที่โทรหาเธอ

เชอรีชเลิกคิ้ว และแม้ว่าเธอจะดูลังเลเล็กน้อย แต่เธอก็ยังรับสาย เธอถาม "อะไร?"

บอยล์มาถึงที่ทางเข้าโรงแรมเวิลด์เทรดแล้ว ที่เธอพักอยู่ในขณะนั้น

“คืนนี้คุณจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ไม่ใช่หรือ? ให้ผมไปส่งคุณเถอะ”

เชอรีชปฏิเสธโดยไม่ลังเล “ไม่จำเป็นสำหรับเรื่องนั้น”

"ผมอยู่ที่ทางเข้าโรงแรมแล้ว"

เชอรีชพูดไม่ออก