บทที่ 905 เกลี้ยกล่อมเธอให้ออกมา

ฮีลตันกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ก่อนที่เชอรีชจะกลับ

ดูเหมือนว่าฮีลตันจะไม่ค่อยอยากอาหารมากนักในช่วงอาหารค่ำ เขามองไปที่ลูกทั้งสองของเขาที่กำลังกินข้าวอยู่ในขณะนี้

เวอเรียนวางซี่โครงชิ้นหนึ่งลงบนจานของเชอรีช แล้วพูดว่า "ลูกควรจะกินเนื้อเยอะ ๆ ดูลูกสิ ลูกดูผอมกว่าตอนเป็นเด็กซะอีก"

แฮร์ริสันแซว “พี่ของผมเคยเป็นคนตะกละ เธอเคยสู้เพื่อผลไม้ชิ้นสุดท้ายตอนที่เรายังเป็นเด็กด้วยซ้ำ”

ฮีลตันวางชิ้นกุ้งลงบนจานของเชอรีช แล้วพูดว่า "ลูกชอบกุ้ง กินเยอะ ๆ"

ไม่นานในจานของเชอรีชก็เต็มไปด้วยอาหาร

เชอรีชพูดด้วยรอยยิ้ม "แม่ พ่อ เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ? หนูเอื้อมหยิบอาหารที่หนูอยากกินเองได้ หนูกินอาหารที่คุณให้มาไม่หมดหรอก"

“โอ้ อย่ากังวลว่าจะกินไม่หมด ตอนนี้รีบกินข้าวกันเถอะ” เวอเรียนมองไปที่ลูกสาวของเธอด้วยสายตาที่เห็นอกเห็นใจ

แฮร์ริสันพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาอย่างจงใจ “ดูสิ พ่อกับแม่ไม่ยุติธรรมเลย พี่ พวกเขาเอาแต่ให้อาหารพี่ ดูผมสิ ตอนนี้ผมถูกเมินเฉย เรื่องนี้จะยอมรับได้อย่างไร?”

เวอเรียนให้ซี่โครงชิ้นหนึ่งแก่เขา แล้วพูดว่า “นี่ นี่ของลูก”

ฮีลตันหยิบลูกชิ้นแล้ววางลงบนจานของแฮร์ริสัน ขณะที่เขาพูดว่า "นี่ของลูก เจ้าคนพาล"

เนื่องจากแฮร์ริสันเป็นผู้ชายที่ชินกับการทำเรื่องต่าง ๆ ด้วยตนเองตั้งแต่ยังเล็ก เขาจึงรู้สึกอึกอัดกับการแสดงความรักอย่างกะทันหันของพ่อแม่ของเขา

“หยุดให้อาหารผมได้แล้ว ผมรู้แล้วว่ามันทำให้ผมรู้สึกอึดอัด ผมขนลุกไปหมดแล้วเนี้ย”

ทุกคนเริ่มหัวเราะกับคำพูดของแฮร์ริสัน

เวอเรียนตามฮีลตันไปห้องทำงานของเขาหลังอาหารเย็น

เวอเรียนถามที่ห้องทำงานของเขาว่า "คุณได้เจอบอยล์หรือยัง?"

“ผมเจอแล้ว ผมต่อยเขาด้วย” ฮีลตันตอบด้วยท่าทางขมขื่น

เวอเรียนเอื้อมมือออกไป และจับมือของเขา ขณะที่เธอมองไปที่เขาก่อนที่จะถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “เขาพูดว่าอะไรบ้าง?”

"เขาได้พบกับเจลลี่ บีน มาระยะหนึ่งแล้ว ผมอยากให้เขาไปจากเจลลี่ บีน แต่เขาปฏิเสธ"

เวอเรียนตัวสั่น เสียงของเธอเย็นชา “เขาหมายความว่ายังไง? เขาจะทำร้ายเจลลี่ บีน อีกงั้นหรือ?”

ฮีลตันตอบ "บอยล์ต้องการให้เราให้โอกาสเขาอีกครั้ง และเขาสัญญากับผมว่าเขาจะรักษาอาการของเจลลี่ บีน และคืนเธอให้เราอย่างปลอดภัย และไม่เป็นอันตราย"

“คำสัญญาของเขาสามารถเชื่อถือได้งั้นหรือ? เขาไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ แล้วเขาจะรักษาเธอได้ยังไงกัน? อาการของเจลลี่ บีน เกิดจากเขา เขายังมาเกาะติดและมายุ่งกับเธอ มันจะไม่มีอะไรดีขึ้นนอกจากไปกระตุ้นเธอเท่านั้น”

ฮีลตันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือภรรยาของเขา และสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดว่า “ผมไม่แน่ใจว่านี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีหรือไม่ แต่อย่างน้อยมันก็เป็นวิธีแก้ปัญหา อย่างไรก็ตาม อาการของเจลลี่ บีน สาเหตุหลักมาจากบอยล์ และต้นเหตุเท่านั้นที่จะสามารถรักษาเธอได้ คุณจำได้ไหมตอนที่คุณช่วยผมให้ผ่านอาการผิดปกติทางบุคลิกภาพที่หลากหลาย? คุณช่วยผมผ่านการช่วยเหลือของวิลสันในตอนนั้น

เวอเรียนกลืนน้ำลาย และพูดขณะที่น้ำตาคลอ “แต่บอยล์ไม่ใช่คุณ ฉันไม่ไว้ใจเขา”

“คุณควรเชื่อในการตัดสินใจของผม เพราะมันไม่เคยผิด บอยล์ไม่ได้แย่อย่างที่คุณคิด และนอกจากนั้น เจลลี่ บีน คือคนที่รักบอยล์ ผู้ชายที่เจลลี่ บีน รักจะแย่แค่ไหนกันเชียว ใช่ไหม?”

เวอเรียนน้ำตาคลอเมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์แท้งเมื่อเจ็ดปีก่อน เธอสะอื้นและพูดว่า “ฉันรู้ว่าบอยล์เป็นคนที่ยอดเยี่ยม แต่ท้ายที่สุด เขาก็ยังเป็นคนที่ทำร้ายเจลลี่ บีน ฮีลตัน ฉันไม่อยากให้เจลลี่ บีน เจ็บอีกแล้ว มันทำร้ายจิตใจของฉันมาก คุณรู้ไหม จำนวนคำที่เธอพูดในหนึ่งสัปดาห์นั้นน้อยกว่าที่เธอเคยพูดในหนึ่งวันด้วยซ้ำ"

ฮีลตันเอื้อมมือไปกอดเวอเรียน ขณะที่เขาหลับตาลงและถอนหายใจ เขาพูดว่า "ผมรู้"

เวอเรียนสะอื้น ขณะที่เธอพูดว่า “ตั้งแต่ฉันรู้ว่าเจลลี่ บีน เป็นโรคซึมเศร้า ฉันมักจะจับตาดูเธอ และเห็นว่าเจลลี่ บีน มักจะดูเหม่อลอย และมึนงงอยู่ตลอดเวลา ฉันอยากจะเข้าไปหาเธอ และคุยกับเธอ แต่ฉันไม่กล้าไปรบกวนเธอ”

“ตอนนี้เจลลี่ บีน กลับมาอยู่กับเราแล้ว ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีก”

เวอเรียนปาดน้ำตาของเธอ แล้วถาม “แล้วบอยล์ล่ะ? เราจะยอมให้บอยล์เข้ามาใกล้เธอเท่าที่เขาต้องการจริง ๆ งั้นเหรอ? ถ้าอาการของเจลลี่ บีน รุนแรงขึ้นล่ะ?”

ฮีลตันได้พิจารณาถึงความเป็นไปได้นั้น เขาพูดว่า "เราจะลองดูก่อน หากมีเหตุการณ์ใดที่บอยล์ทำให้อาการของเจลลี่ บีน แย่ลง ผมจะส่งเธอไปรักษาที่ต่างประเทศ แบบนั้นบอยล์จะไม่มีวันหาเธอเจอ"

…