บทที่ 907 ผมพยายามทำให้คุณสนใจผม

พี่เขยในอนาคตงั้นเหรอ?

แฮร์ริสันตกตะลึงเมื่อเขามองดูชายตรงหน้าเขาใกล้ ๆ เขาขมวดคิ้ว และพูดว่า “คุณพูดอะไร? ผมไม่ค่อยเข้าใจ”

'น้องเขยในอนาคตงั้นเหรอ? ชายคนนี้หมายถึงพี่เขยในอนาคตของใคร?'

ถ้าแฮร์ริสันจำไม่ผิด เขารู้แค่ว่าเขามีพี่สาวหนึ่งคน และเขาไม่คิดว่าพ่อของเขาจะมีลูกนอกสมรส

บอยล์เป็นคนค่อนข้างใจเย็น เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ฉันคือพี่เขยในอนาคตของนาย บอยล์ ลอว์สัน"

บอยล์…บอยล์…

ทันใดนั้น แฮร์ริสันก็จำชื่อนั้นได้ ดูเหมือนว่าชายคนนี้คือชายที่ทำให้พี่ของเขาแท้งลูกเมื่อเจ็ดปีก่อน!

จู่ ๆ สายตาของแฮร์ริสันก็เริ่มเย็นชา เขามองไปที่บอยล์ และพูดว่า "นายเป็นคนขี้ขลาดที่ทิ้งพี่สาวของฉัน และทำให้เธอแท้งเมื่อเจ็ดปีก่อนใช่ไหม?"

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด และดูเหมือนว่าสายตาของแฮร์ริสันจะน่ากลัวพอที่จะฆ่าคนได้

แฮร์ริสันคว้าคอเสื้อของบอยล์ และสบตาเขา

แต่บอยล์มองไปรอบ ๆ อย่างใจเย็น และแนะนำว่า “มีคนเยอะมากอยู่ที่นี่ และถ้าเราสู้กัน มันจะทำให้ทุกอย่างวุ่นวายสำหรับคนอื่นมากขึ้นเท่านั้น ฉันรู้ว่าผับนี้มีเวทีมวยอยู่ชั้นบน ขึ้นไปที่นั่นกัน และฉันจะยอมให้นายต่อยฉันเท่าที่นายต้องการเลย”

ลูคัสตกตะลึง เขาสงสัยว่าใครจะเสิร์ฟตัวเองบนถาดเงินเพื่อให้คนอื่นต่อยเขากัน

แฮร์ริสันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าชายคนนี้จะยังมีเกียรติอยู่บ้าง เขาโยนบอยล์ออกไปอย่างโกรธจัด จ้องไปที่เขา แล้วพูดว่า "ก็เอาสิวะ มาทำกันเลย!"

แฮริสันออกจากห้องสนุ๊กเกอร์ และเดินตรงไปที่ทางออก

บอยล์ยิ้ม ขณะที่เขาค่อย ๆ ปรับปกเสื้อของเขาด้วยนิ้วเรียวยาวของเขา

หลังจากที่เขาทำเสร็จ เขาก็หันกลับไป และเดินตามแฮร์ริสันออกไปจากห้องติด ๆ

คาลัมรีบวิ่งไปหาเขา ขณะที่เขาพูด "เจ้านาย คุณจะยอมให้ไอ้เด็กนั้นรังแกคุณมากเท่าที่เขาต้องการจริง ๆ หรือ?"

ดวงตาของบอยล์เป็นประกาย ขณะที่เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “หากการลดตัวของฉันลง และปล่อยให้ตัวเองถูกต่อย ทำให้ฉันใกล้ชิดกับคนที่ใกล้ชิดกับมาดามได้ ฉันไม่เห็นเหตุผลอะไรที่จะไม่มีความสุขกับมัน”

มันค่อนข้างเป็นประโยชน์สำหรับเขา

คาลัมคิดในใจ 'เจ้านาย คุณนี้มันจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จริง ๆ'

เมื่อมาถึงเวทีมวย และเมื่อบอยล์เข้าสู่สังเวียน แฮร์ริสันก็หันกลับมา และชกไปที่หน้าของบอยล์ทันที

เนื่องจากแฮร์ริสันยังเด็ก และมักจะแสดงท่าทีหุนหันพลันแล่น และแรงหมัดที่รุนแรงของเขา มุมปากของบอยล์เริ่มมีเลือดออก

แฮร์ริสันกัดฟัน และพูดออกมาอย่างโกรธจัด “อยู่ให้ห่างจากพี่สาวฉันซะ!”

บอยล์เอื้อมมือไปเช็ดเลือดที่มุมปากของเขาด้วยปลายนิ้ว เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ "ถ้าฉันจากไป เธอจะตาย"

ตุ๊บ!

หมัดอีกหมัดต่อยเข้าหน้าของบอยล์

แฮร์ริสันพุ่งพล่านด้วยความโกรธจัด ขณะที่เขาพูดออกมา “เลิกอวดดีได้แล้ว! แกคิดว่าแกเป็นใคร? พี่สาวของฉันคงจะโชคร้ายมากกว่าที่ได้เจอคนอย่างแก!”

บอยล์ตอบด้วยน้ำเสียงสงบ "ใช่ เธอโชคร้ายที่เจอฉัน แต่ฉันโชคดีที่ได้พบเธอ"

หมัดแล้วหมัดเล่าตกลงมาที่เขา

แต่บอยล์ไม่มีทีท่าที่จะสู้กลับ

แฮร์ริสันตะโกนใส่เขา "ทำไมแกถึงไม่สู้กลับ? แกกำลังพยายามเล่นเป็นเหยื่อต่อหน้าพี่สาวของฉันใช่ไหม?"

บอยล์พูดว่า "เรามาคุยเรื่องธุระกันได้ ถ้านายชกฉันเสร็จแล้ว"

"แกอยากจะพูดอะไร?"

“มาพูดถึงอดีตของพี่สาวของนายกัน เรื่องที่นายไม่รู้”

แฮร์ริสันพูดไม่ออก ขณะที่เขาก่นด่าอยู่ในใจ

'ผู้ชายคนนี้ยังพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า หรือแค่เหนื่อยกับการมีชีวิต?'

แฮร์ริสันชกเขาอีกหมัด

แม้ว่าปากของบอยล์จะเต็มไปด้วยเลือด แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจมันเลยสักนิด เขาทำเพียงแค่เช็ดเลือดออกด้วยปลายนิ้วของเขา

ดูเหมือนแฮร์ริสันจะเหนื่อยจากการต่อย แต่ก็ยังค่อนข้างหงุดหงิด

“แกต้องการอะไรกันแน่?”

บอยล์ยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มเปื้อนเลือด และพูดว่า “ฉันต้องการให้นายบอกฉันว่า พี่สาวของนายกินอะไรที่บ้าน เธอทำอะไรที่บ้าน และเธอเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ทำไมฉันต้องบอกแกด้วย?”

บอยล์ยิ้ม และตอบด้วยน้ำเสียงใจเย็น “ก็เพราะฉันจะเป็นพี่เขยในอนาคตของนายไง”

แฮร์ริสันพูดไม่ออก

ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเกินกว่าคำว่าเศษสวะแล้ว!

…

เมื่อแฮร์ริสันกลับมาที่บ้าน เขาเหวี่ยงแขนไปทั่ว แขนเดียวกับที่เขาต่อยบอยล์นับครั้งไม่ถ้วน

ชายคนนั้นไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นเหรอ เนื่องจากหมัดของเขาเริ่มเจ็บ

'แม่งเอ้ย ช่างเป็นคนแปลกจริง ๆ'

เขาน่าจะรู้ว่าผู้ชายที่พี่สาวของเขารักไม่น่าจะใช่คนธรรมดา เพราะพี่สาวของเขาก็เป็นคนประหลาดเช่นกัน

เชอรีชกำลังดูทีวีในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

แฮร์ริสันเหลือบไปมองทีวี และเห็นว่าเธอกำลังดูเทเลทับบีส์อยู่

จากนั้นเขาก็เหลือบไปดูนาฬิกา และเห็นว่ามันตีหนึ่งแล้ว ดังนั้นแทนที่จะนอนเธอกลับมาดูเทเลทับบี้อยู่คนเดียวงั้นเหรอ?

“พี่สบายดีหรือเปล่า?”

เชอรีชติดอยู่กับทีวีอย่างสมบูรณ์แบบ และไม่ได้ยินเสียงของเขา

แฮร์ริสันเดินเข้าไปหาเธอ และเรียกเธอเสียงดัง “พี่!”

เชอรีชตกใจเล็กน้อย และเธอดูเหมือนจะเหนื่อยเล็กน้อย เธอพูดว่า "โอ้ นายกลับมาแล้ว"

แฮร์ริสันพูด "ใช่ วันนี้ผมไปเจอคนประหลาดมาด้วย และทำให้ผมอยากจะต่อยเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะตอบโต้หรือสู้กลับเลย ยังคงทนโดนชกต่อไป ให้ตายเถอะ เขาน่ากลัวมาก ผมหมายถึง ความตั้งใจ และความมุ่งมั่นของเขาน่ากลัวมาก"

เชอรีชยังคงดูการแสดงของเธอ ขณะที่เธอเพียงแค่แสดงความคิดเห็นว่า "นายไปทะเลาะกับคนอื่นอีกแล้วเหรอ?"

“เปล่า ผมไม่ได้ทะเลาะ ผมไม่อยากต่อยเขา แต่เขาขอเอง”

“ใครจะยอมลดตัวขนาดนั้น?” เชอรีชยังคงจดจ่ออยู่กับทีวี

มุมปากของแฮร์ริสันกระตุก ขณะที่เขาอยากจะตอบว่า 'สามีของพี่ไง'

เมื่อแฮร์ริสันนึกถึงสิ่งที่บอยล์เล่าให้เขาฟัง สายตาของเขาก็มืดลง เขาแย่งรีโมตและปิดทีวีทันที

“พี่ควรเลิกดูได้แล้ว และก็ไปนอนซะ ดูเวลาสิ ผู้หญิงจะแก่เร็วถ้านอนดึกนะ พี่ไม่รู้เหรอ?”

"ฉันนอนไม่หลับ" เชอรีชเงยหน้าขึ้นมองน้องชายของเธอ

แฮร์ริสันถอนหายใจ แต่เขาไม่ได้คืนรีโมตให้เธอ ในขณะที่เขาพูด “แม้ว่าพี่จะนอนไม่หลับ แต่พี่ก็ควรพยายามนอนนะ พี่จะรู้ได้อย่างไรว่าพี่นอนไม่หลับจริง ๆ หากพี่ไม่ลองดู?”

ดูเหมือนว่าเชอรีชจะงุนงงและไร้อารมณ์ ขณะที่เธอลุกจากโซฟา และเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยอารมณ์ที่เหี่ยวแห้ง

ขณะที่แฮร์ริสันมองไปที่แผ่นหลังของพี่สาวของเขา จู่ ๆ เขาก็เรียกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่"

เชอรีชหันกลับไปมองเขา ขณะที่เธอถาม “มีอะไร?”